II OSK 711/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędziowie NSA Barbara Adamiak (spr.) del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. W. oraz L. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 508/10 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie oddala skargę kasacyjną. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie decyzją z [...] marca 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Rzeszowa z [...] stycznia 2010 r. nr [...] o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie parteru budynku mieszkalnego wolnostojącego – bez garażu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. K. [...] "o" w Rzeszowie. W uzasadnieniu organ wskazał, że do czasu wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót - inwestor nie dysponuje dokumentem, uprawniającym go do prowadzenia robót budowlanych. Wyjaśnił, że dopiero decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane zastępuje uchylone pozwolenie na budowę i jest podstawą do kontynuowania robót budowlanych. W decyzji tej zatwierdza się też projekt zamienny, który zastępuje dotychczasowy projekt budowlany. Konkludując organ odwoławczy naprowadził, że wniosek o wydania pozwolenia na użytkowanie części obiektu budowlanego może więc być rozpatrzony dopiero po przedłożeniu projektu budowlanego zamiennego i wydaniu przez organ nadzoru budowlanego decyzji w oparciu o art. 51 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane. Nadmienił, że jeżeli zobowiązani nie przedłożyliby projektu budowlanego zamiennego w wyznaczonym terminie, organ zobowiązany byłby nałożyć na nich jedną z sankcji, wówczas przystąpienie do użytkowania nawet części budynku nie jest możliwe. Skargę na tę decyzję wniosła R. W. wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej. Zwróciła się również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem prawa administracyjnego polegającego na nie przeprowadzeniu oględzin, które winny być przedmiotem postępowania dowodowego przez co naruszono art. 7, 77, 107 § 1 i 3 k.p.a., niezastosowanie normy przewidzianej w art. 54 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, niezastosowanie normy przewidzianej w art. 59 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, przyjęcie, że dopuszczalne jest wydłużenie przez organ terminu prawa materialnego. W uzasadnieniu wskazała, że należy stosować przepisy jakie obowiązywały w 2003 r., kiedy prace były wykonywane, podając treść obwiązującego w tym czasie art. 36 a ustawy – Prawo budowlane. Podniosła, że wnioskodawcy złożyli zawiadomienie w dniu 23 listopada 2009 r. o zamiarze użytkowania parteru budynku, bez garażu, zgodnie z art. 55 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane. W jej ocenie to inwestor decyduje czy dokonuje odbioru całościowego czy częściowego. Organ zaś nie stwierdził, że w zakresie w jakim zgłoszono część budynku do użytkowania stwierdzono jakiejkolwiek odstępstwa. Zarzuciła, że w niniejszej sprawie organ I instancji wydłużył termin prawa materialnego, co jest niezgodne z prawem. Wskazał, że w terminie 21 dni od dnia złożenia wniosku stronom nie doręczono decyzji. Zarzuciła organowi odwoławczemu, że nie wskazał w uzasadnieniu decyzji na podstawie jakich dowodów organ uznał, że pozostały do wykonania jakiekolwiek roboty budowlane w części objętej zgłoszeniem ani też, że dokonano jakichkolwiek odstępstw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 17 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 508/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. W. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie bezspornym między stronami jest, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2009r R. i L. W. wystąpili do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Rzeszowa, na podstawie art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156,1118 ze zm./ o wydanie pozwolenia na użytkowanie w części /parter budynku bez garażu/ budynku mieszkalnego zrealizowanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...]. Powołany wyżej przepis art. 55 ustawy Prawo budowlane stanowi, że przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie jeżeli: 1/ na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy, 2/ zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo 51 ust. 4, 3/ przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Organ zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą wydania pozwolenia na użytkowanie w części obiektu budowlanego na podstawie art. 59 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Z tego bowiem przepisu wynika, że właściwy organ, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1 zaś przepisy art. 51 stosuje się odpowiednio. Odnosząc się odesłania zawartego w cyt. wyżej przepisie , a powołanym jako podstawa prawna zaskarżonego rozstrzygnięcia - art. 51 ust. 1, to niespornym jest w istocie między stronami, że przepis ten, ukształtowany został treścią art. 7 ust 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, z którego wynika, że do obiektów budowlanych, w odniesieniu do których przed dniem wejścia w życie wydano pozwolenie na budowę, nie stosuje się przepisów o obowiązkowej kontroli budowy po zawiadomieniu o zakończeniu budowy lub złożenia wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Natomiast kolejne odesłanie zawarte w art. 59 ust 5 Prawa budowlanego, dające organowi podstawę do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wskazuje na treść art. 57 ust. 1-4. Z przepisu art. 57 ust.1 powołanej wyżej ustawy wynika, że do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest zobowiązany dołączyć: 1/ oryginał dziennika budowy, 2/ oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami, o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także w razie korzystania - drogi, ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu, 3/ oświadczenie o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania, 4/ protokoły badań i sprawdzeń, 5/ inwentaryzację geodezyjną podwykonawczą, 6/ potwierdzenie, zgodnie z odrębnymi przepisami odbioru wykonanych przyłączy oraz 7/ kopię świadectwa charakterystyki energetycznej budynku z zastrzeżeniem art. 5 ust. 7. Z kolei przepis art. 57 ust.2 Prawa budowlanego stanowi, że w razie zmian nieodstępujacych w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę, dokonanych podczas wykonywania robót, do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć kopie rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego, z naniesionymi zmianami, a w razie potrzeby także uzupełniający opis. W takim przypadku oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt. 2 lit a powinno być potwierdzone przez projektanta i inspektora nadzoru inwestorskiego, jeżeli został ustanowiony. Ustęp 3 tego artykułu nakłada na inwestora obowiązek dołączenia do wniosku, o którym mowa w ustępie 1, oświadczenie o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56, zaś ust. 4 art. 57 Prawa budowlanego nakłada na inwestora obowiązek uzupełnienia w/w/ dokumentów, jeżeli w wyniku ich sprawdzenia przez właściwy organ, okaże się że są one niekompletne lub posiadają braki i nieścisłości. Kolejnym odesłaniem, zawartym w art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego dającego podstawę prawną organowi do wydania decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisu art. 51. To właśnie odesłanie dało organowi podstawę prawną do wydanie decyzji odmawiającej wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego nawet w części,, którego wniosek inicjujący postępowanie w trybie określonym art. 55 Prawa budowlanego dotyczył. Z akt sprawy bowiem wynika, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009r znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Rzeszowa, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt.4 i art. 50 ust.2 Prawa budowlanego wstrzymał roboty budowlane w tym obiekcie dopatrując się istotnych odstępstw od decyzji pozwalającej na budowę. Z akt sprawy również wynika, że następnie wydana została decyzja, w oparciu o treść art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego nakazującą R. i L. W. sporządzenie i przedstawienie projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego. Skoro przepis art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego daje podstawę organowi do wydania decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na użytkowanie odsyłając do odpowiedniego stosowania art. 51 , to wydanie przez organ decyzji w oparciu o treść art. 51 ust. 3 pkt. 3 jest właśnie podstawą takiego orzeczenia. Z przepisu bowiem tego ostatniego wynika, że w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, właściwy organ, w drodze decyzji nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz, w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu zmian. W tym stanie rzeczy nie znajdują uzasadnienie podnoszone w tym postępowaniu zarzuty skargi kwestionujące ocenę stwierdzonych odstępstw jako istotne , bowiem tryb postępowania zastosowany w oparciu o treść art. 51 ust. 1 pkt. 3 w/w/ ustawy, implikuje rozstrzygniecie przewidziane ust. 4 lub 5 tego przepisu. Z przepisu bowiem art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego wynika, że po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt. 3 i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona- o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Mając na uwadze zestawienie wyżej przytoczonych przepisów prawidłowo orzekające w sprawie organy przyjęły, że w tym stanie sprawy brak jest podstaw do wydania decyzji pozwalającej na użytkowanie obiektu, nawet w części, bowiem na etapie rozstrzygnięcia określonego art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego , zarówno możliwym jest kolejne rozstrzygniecie przytoczone wyżej, określone art. 51 ust 4 w/w ustawy, ale również możliwym jest zastosowanie przez organ rozstrzygnięcia określonego art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego . Oznacza to, że uwzględnienie wniosku skarżącej i wydanie pozwolenia na użytkowanie w stanie sprawy - wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego - byłoby przedwczesne. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej odnośnie naruszenia przez orzekające w sprawie organa przepisu art. 54 ust. 1, a w konsekwencji art. 59 ust. 3 Prawa budowlanego, ponieważ skarżąca wystąpiła do organu z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, podczas gdy przepis art. 54 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczy zawiadomienia organu o zakończeniu budowy. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca zawiadomienie o zakończeniu budowy składała, a więc w tym trybie postępowanie nie mogło się toczyć. Wskazać nadto należy, że nawet przyjęcie bez sprzeciwu przez organ zawiadomienia o zakończeniu budowy w trybie art. 54 Prawa budowlanego nie legalizuje dokonanych istotnych odstępstw od projektu budowlanego, a prawnie skuteczne jest zawiadomienie o zakończeniu budowy tylko w odniesieniu do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę lub zmianami nieodstępującymi w sposób istotny od tych warunków. Konsekwencją takiej oceny jest również konkluzja, że organ nie mógł tym samym naruszyć przepisu art. 59 ust. 3 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu nie zostały naruszone przepisy art. 7, art. 77 a także art. 107 § 1 i § 3 kpa z uwagi na prowadzenie przez organ równolegle postępowania w oparciu o treść art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego i wydania w tamtym postępowaniu stosownych decyzji dla wydania których niezbędne jest dokonanie oględzin. Z przyczyn wyżej podniesionych Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł o oddaleniu skargi. R. W. i L. W. wnieśli od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparli na zarzutach naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego. Zarzucili: 1) uchybienie przepisom postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na: a/ naruszeniu art. 145 §1 pkt 1) lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez bezpodstawne oddalenie skargi mimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia, w sytuacji gdy decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...], na którą wniesiono skargę, wydana została wydana w sprzeczności z przepisami: - naruszenie art. 8, 11 k.p.a., na podstawie których Sąd powinien przyjąć, że organy nie zebrały w całości materiału dowodowego w sposób zapewniający obiektywne ustalenie stanu faktycznego oraz że Sąd nie dostrzegł bezzasadnej zmienności poglądów tego samego organu co do zasad ustalenia prawdy materialnej w tej sprawie; - naruszenie art. 7, art. 77 §1 i 107 §3 k.p.a., polegające na tym, że Sąd oparł się na stanie faktycznym jako udowodnionym w sytuacji gdy Sąd rozpatrując skargę w sprawie sygn. akt 474/10 uznał, że organu dopuściły się braku ustalenia stanu faktycznego, przez co naruszyły art. 7, art. 77 §1 i 107 §3 k.p.a., a ustalenia faktyczne poczynione w tej sprawie stały się dowodem w niniejszym postępowaniu. Druga podstawa skargi kasacyjnej to naruszenie prawa materialnego przez: a. błędną jego wykładnię polegającą na niewłaściwej interpretacji art. 54 ustawy – Prawo budowlane, polegające na przyjęciu przez Sąd, że organ może przedłużać termin zawity do wydania decyzji, b. a także niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 59 ust. 5, art. 59 ust. 1, art. 57 ust. 1 – 4 odsyłające do stosowania art. 51 ustawy – Prawo budowlane, który zdaniem Sądu znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na tym, że Sąd niewłaściwie je zastosował, gdyż nie zostały spełnione przesłanki w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego pozwalające na zakwalifikowanie go jako odpowiadające "istotnym odstępstwom". Ponadto Sąd niewłaściwie stosuje przepisy w brzmieniu aktualnie obowiązującym, podczas gdy prawidłowo powinien stosować przepisy obowiązujące w stanie prawnym, jakie były już przedmiotem oceny faktycznej i prawnej organów, a mianowicie Sąd nie zastosował art. 36a ustawy – Prawo budowlane, w treści obowiązującej w 2003 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126), c. niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że w okresie 2 miesięcy poprzedzających wydaną decyzję, tj. z dnia [...] grudnia 2009 r. wydane zostało postanowienie o wstrzymaniu robót, podczas gdy prawidłowym stosowaniu tego przepisu Sąd powinien przyjąć, że organ nie był uprawniony do wydania postanowienia o ich wstrzymaniu, natomiast, kiedy roboty zostały wykonane i nie są prowadzone, powinien mieć zastosowanie przepis art. 51 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane (który odsyła jedynie do art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, a nie odsyła do pkt 3). Na tych podstawach wnosili o: - uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, przy zasądzeniu od Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz wnoszących skargę kasacyjną kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego. W przypadku zaś uwzględnienia podstawy wskazanej w pkt 2 – przy przyjęciu Sądu, że nie zachodzą podstawy wskazane w pkt 1 – wnosili na podstawie art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz o orzeczenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego w tym także kosztów postępowania przed Sądem I instancji. W przypadku podzielenia stanowiska skarżących o naruszeniu prawa materialnego w postaci rażącego naruszenia prawa, zasadny jest wniosek o stwierdzenie nieważności wydanego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 8, art. 11, art. 7, art. 77 §1 i art. 107 §3 kodeksu postępowania administracyjnego nie jest zasadny. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie parteru budynku mieszkalnego wolnostojącego – bez garażu, na działce nr [...] obr. [...] przy ul. K. [...] "o" w R. Odrębną sprawą jest sprawa odstąpienia przez R. i L. W. od warunków udzielonego pozwolenia na budowę decyzją Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] grudnia 2001 r. nr [...] przy budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]. Postępowanie w tej sprawie jest w toku. Jak wskazano w skardze kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 9 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 474/10 uchylił decyzję Podkarpackiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z [...] marca 2010 r. nr [...] i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2009 r. nr [...]. W dniu wydania zaskarżonej decyzji z [...] marca 2010 r. nr [...] decyzje w sprawie odstąpienia od warunków udzielenia pozwolenia na budowę obowiązywały. Sąd kontroluje zgodność z prawem decyzji w oparciu o stan faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji, a nie w dniu rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. Zaskarżony wyrok został wydany 17 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 508/10, a wyrok w sprawie zgodności z prawem decyzji [...] marca 2010 r. nr [...] w dniu [...] grudnia 2010 r. Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 474/10 Sąd uchylił decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]. Sprawa sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego jest nadal przedmiotem postępowania administracyjnego. Zarzuty wywiedzione w skardze kasacyjnej do naruszenia przepisów prawa procesowego nie są zasadne. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 i ust. 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Art. 59a ust. 1 reguluje przeprowadzenie, na wniosek inwestora, obowiązkowej kontroli budowy w celu stwierdzenia jej zgodności z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Kontrola ta obejmuje m.in. sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno – budowlanym (art. 59a ust. 2 pkt 1 i 2). Według art. 59 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane, organ z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4. Z przepisu tego wynika, że w przypadku odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie z powodu niespełnienia wymagań określonych w art. 59 ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4, przepisy art. 51 stosuje się odpowiednio. Art. 51 ustawy – Prawo budowlane w postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie znajduje zastosowanie wówczas, gdy inwestor jest w posiadaniu pozwolenia na budowę, to jest ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, ale w toku kontroli okaże się, że obiekt został zrealizowany niezgodnie z projektem budowlanym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2159/10). Dla sprawy, jak zasadnie Sąd podkreślił, istotne znaczenie ma równoległe prowadzenie postępowania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane ma pierwszeństwo przed postępowaniem prowadzonym na podstawie art. 59 ust. 1 tej ustawy. Podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów ustaleń stanu faktycznego i naruszenia przepisów ustawy – Prawo budowlane dotyczące postępowania prowadzonego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 nie można odnieść do sprawy rozpoznanej zaskarżoną decyzją. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 54 ustawy – Prawo budowlane, którego konsekwencji nie można stosować do sprawy wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, jeżeli prowadzone jest co do przedmiotowego obiektu postępowanie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, nie dotyczy bowiem postępowania prowadzonego na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej postawie, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.