III SA/Wr 115/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Protokolant: Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 lipca 2010 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności do gruntów rolnych za [...] r. oddala skargę. Dnia [...] r. A. M. (dalej skarżący) złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w P. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok [...], deklarując w tabeli nr VII (oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych, na których zadeklarowano działki rolne) [...] działek ewidencyjnych i nr VIII (oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych) [...] działek rolnych oznaczonych literami "A" do "J". W dniu [...] r. wpłynął formularz z zaznaczonym celem "zmiana do wniosku". Modyfikacja danych wniosku polegała na wycofaniu działek rolnych z oznaczeniem N (pszenżyto) o powierzchni [...] ha oraz F (mieszanka zbożowa) o powierzchni [...] ha. Producent rolny dodał także do deklaracji działki rolne X (pastwiska trwałe) o powierzchni [...] ha oraz AA (ugór) o powierzchni [...] ha. W dniu [...] r. działki rolne zadeklarowane we wniosku zostały skontrolowane metodą inspekcji terenowej. Wezwaniem z dnia [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. poinformował skarżącego o nieprawidłowości w jego wniosku polegającej na tym, że suma powierzchni działek rolnych położonych na działce ewidencyjnej o identyfikatorze [...] jest większa od całkowitej powierzchni tej działki wynikającej z ewidencji gruntów, a także od sumarycznej powierzchni dopuszczalnych typów użytków uprawnionych do uzyskania jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej występujących na tej działce ewidencyjnej w ewidencji gruntów. W odpowiedzi skarżący złożył korektę do wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok [...], w której pomniejszył powierzchnię działki rolnej z oznaczeniem Y położonej na działce ewidencyjnej o identyfikatorze [...] z pierwotnie deklarowanej [...] ha na [...] ha. Ponadto w związku z faktem, że część działek zadeklarowanych we wniosku (działki ewidencyjne o numerach [...]) została zgłoszona do przyznania wsparcia finansowego z tytułu dopłat bezpośrednich przez innego producenta rolnego – E. F., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przeprowadził w dniach [...] r., [...] r. oraz [...] r. rozprawy administracyjne celem ustalenia faktycznego użytkownika spornych gruntów. Następnie decyzją (nr [...]) z dnia [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. odmówił skrzącemu przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po opisie stanu faktycznego sprawy, dokonanych czynności i dowodów przeprowadzonych w toku postępowania oraz wskazaniu przepisów prawa regulujących przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, organ pierwszej instancji wskazał, że swobodę podejmowania decyzji co i kiedy uprawiać na spornych działkach ewidencyjnych o numerach [...] posiadał E. F. a więc skarżący nie był użytkownikiem powyższych gruntów w roku [...]. W konsekwencji z uwagi na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią uprawnioną do płatności, należało odmówić płatności. Po rozpoznania odwołaniu, w którym zarzucono m.in. przeprowadzenie w sposób nierzetelny rozpraw administracyjnych na okoliczność ustalenia posiadacza spornych gruntów, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. decyzją z dnia [...] r. ( znak: [...]), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazano na nieprawidłowości w postępowaniu pierwszej instancji, polegające m.in. na nie ustaleniu wyczerpująco stanu faktycznego. Rozpatrując sprawę organ winien skupić się na kwestii, kto faktycznie posiadał sporne działki, a nie na kwestiach własnościowych. Postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej w związku uchyleniem decyzji przez organ odwoławczy. Następnie w dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wydał kolejną decyzję (nr [...]) o odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok [...]. W uzasadnieniu organ podtrzymał swoje stanowisko, że swobodę podejmowania decyzji, co i kiedy uprawiać na spornych działkach ewidencyjnych o numerach [...] posiadał E. F. Skarżący wprawdzie założył na tych działkach uprawę i wystąpił o dopłatę na rok [...], nie zebrał jednak z tych działek plonów, bowiem ich właściciel stalerzował przedmiotowe uprawy i postanowił ziemie utrzymać w czarnym ugorze. Wskazuje to, zdaniem organu, że skrzący nie był użytkownikiem powyższych gruntów w roku [...]. W uzasadnieniu organ podniósł także, że za słusznością tego stanowisko przemawia także wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r., oddalając powództwo przeciw F. o zniszczenie upraw. W odwołaniu zarzucono decyzji naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, polegające na uznaniu, że płatność obszarowa przysługuje jedynie temu posiadaczowi gruntów, który "zebrał z nich plony", podczas gdy wskazany przepis w ogóle do takiego kryterium się nie odnosi, a wymaga jedynie, aby "grunty utrzymane były w dobrej kulturze rolnej". Zarzucono naruszenie prawa procesowego, art. 7, art. 77 § 1, art. 8, 11, 12 § 1, art. 35, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, prowadzenie postępowania w sposób wadliwy, podważający zaufanie do organów administracji, naruszenie zasad oceny dowodów, niewyczerpujące uzasadnienie rozstrzygnięcia. Nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego polegało na uznaniu, że to E. F., a nie skarżący był w [...] r. faktycznym użytkownikiem (posiadaczem) spornych gruntów. Wskazano w odwołaniu, że istniejący spór o prawo własności tych gruntów, między stronami nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy i przyznania wnioskowanych dopłat skarżącemu. W dniu [...] r. do Oddziału Regionalnego ARiMR we W. wpłynął wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z protokołu czynności kontrolnych z dnia [...] r. oraz tego samego protokołu, znajdującego się w aktach sprawy na okoliczność tego, że wydany stronom po przeprowadzeniu czynności kontrolnych protokół różni się od protokołu znajdującego się w aktach sprawy. W odpowiedzi z dnia [...] Biuro Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego we W. poinformowało organ i skarżącego, że kontrola obszarowa, przeprowadzona została w gospodarstwie skarżącego bez obecności producenta rolnego oraz, że podczas omawiania wyników kontroli, jeden egzemplarz protokołu z czynności kontrolnych został odebrany przez zainteresowanego przed wypełnieniem rubryk w sekcjach: X. Kontrola działek rolnych (kol.79-83); XI. Kody nieprawidłowości w odniesieniu do gospodarstwa; XII. Uwagi (pole: Uwagi inspektorów terenowych). Natomiast po zakończeniu kontroli, drugi egzemplarz został uzupełniony w siedzibie ARiMR i odesłany listem poleconym w dniu [...] r. do adresata. W tym stanie faktycznym i prawnym, decyzją z dnia dniu [...] r. (nr [...]), Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. uchylił decyzję z dnia [...] r. w całości i umorzył postępowanie z uwagi na fakt, iż po uchyleniu przez organ odwoławczy wcześniejszej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. organ ten miał obowiązek ponownie rozpatrzyć sprawę, a nie wznawiać postępowanie, co do którego nie było przesłanek prawnych. W konsekwencji, w dniu [...] r. organ pierwszej instancji wydał decyzję (nr [...]) o odmowie przyznania skarżącemu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok [...]. W uzasadnieniu powtórzono stanowisko zawarte we wcześniejszym rozstrzygnięciu. We wniesionym odwołaniu zarzucono decyzji naruszenia prawa wskazane w uprzednio wniesionym odwołaniu. Organ drugiej instancji decyzją z dnia [...] r. (nr [...]), ponownie uchylił decyzję organu pierwszej instancji i jednocześnie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu nakazał rozważenie możliwości odstąpienia od zastosowania w sprawie pomniejszeń i sankcji, wynikających z art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004 r. str.18 ze zm.). W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wydał w dniu [...] r. decyzję (nr [...]) odmawiającą przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na [...] r. W uzasadnieniu organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Podkreślił, że skoro sporne grunty zostały zlicytowane we [...] r. i stały się własnością F. w dniu [...] r. na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu o przesądzeniu własności, a wcześniej zgodnie z postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy w G. ustanowił F. zarządcą nabytej nieruchomości, to skarżący mógł się spodziewać utraty gruntów, a mimo to złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej. Ponadto podniósł, że w sprawie nie zachodzą wyjątki do zastosowania obniżek i wyłączeń, wynikające z art. 68 wskazanego rozporządzenia. Skarżący bowiem nie złożył wniosku obszarowego poprawnego pod względem faktycznym. Nie powiadomił, bowiem Kierownika BP ARiMR w P. o zniszczeniu upraw i nie wycofał spornych gruntów z wniosku obszarowego, a pierwsza wzmianka odnośnie nieprawidłowości polegających na zniszczeniu upraw pojawiła się dopiero w dniu [...] r., kiedy to skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w P. pismo z dnia [...] r., w którym wnósł o wydanie zaświadczenia dotyczącego struktury zasiewów na spornych gruntach. W odwołaniu zarzucono powyższej decyzji rażące naruszeniem prawa materialnego, zwłaszcza art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, polegającym na uznaniu, że płatność obszarowa przysługuje jedynie temu posiadaczowi gruntów, który "zebrał z nich plony", podczas gdy w/w przepis w ogóle do takiego kryterium się nie odnosi, a wymaga jedynie, aby grunty były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Podniesiono w tym zakresie, że istotny jest wyłącznie stan istniejący na dzień składania wniosku o dopłaty i to, kto w tym dniu był faktycznym posiadaczem gruntów i kto je wówczas użytkował, natomiast późniejsze zdarzenia, polegające na samoistnym zniszczeniu upraw przez osobę trzecią (nawet, jeśli jest nim właściciel spornych gruntów) nie mają istotnego znaczenia dla przyznania płatności osobie, która wcześniej dokonała na tych gruntach zasiewów. Ponadto zarzuca naruszenie następujących przepisów: niewłaściwe zastosowanie art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji Rady (WE) Nr 796/2004 z dnia 21.04.2004 r.; oraz art. 7 i 77 § 1, art. 8, art. 11, art. 12 § 1 kpa, art. 35, art. 80 i 107 § 3 kpa. Rozpatrując po raz kolejny sprawę, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W., zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz orzekł jednocześnie o przyznaniu skarżącemu płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok [...] w wysokości [...] zł., obejmujące jednolitą płatność obszarową (JPO) i uzupełniającą płatność obszarową (UPO). W uzasadnieniu wskazał, że warunki przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok [...] regulowała ustawa z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. 2004 roku Nr 6, poz. 40 ze zm.). Na podstawie art. 2 ust. 1 i ust. 2 cytowanej ustawy, płatność obszarowa przysługuje osobie fizycznej zwanej "producentem rolnym" utrzymującej grunty rolne w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, pod warunkiem, że ten producent rolny jest posiadaczem działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że udzielenie pomocy uzależnione jest tylko od prowadzenia na określonym gruncie działalności rolniczej, gdyż to ta faktycznie prowadzona działalność ma uzyskać pomoc. Organ udzielający pomocy nie jest natomiast uprawnionych do rozstrzygania kwestii własnościowych i wynikających z nich roszczeń cywilnoprawnych. Wprawdzie w art. 4. ust. 1. wskazanej ustawy odwołano się wprost do pojęcia posiadania, niemniej pojęcie to nie jest regulowane przepisami tej ustawy lub innego aktu prawa administracyjnego mającego zastosowanie w tej sprawy. Należy, więc, zdaniem organu, użyte pojęcie "posiadania" interpretować zgodnie z regulacją art. 336 i następnych kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 336 kodeksu cywilnego, posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak i właściciel (posiadacz samoistny) jak i ten, kto nią włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad rzeczą (posiadacz zależny). Istotne było więc w sprawie ustalenie, kto był faktycznym użytkownikiem gruntów. Zdaniem organu istotą płatności rolnych jest przyznanie ich osobie będącą faktycznym użytkownikiem gruntów, rzeczywiście je uprawiającej, decydującej, co uprawiać i dokonującej swobodnie odpowiednich zabiegów agrotechnicznych oraz zbierającej plony. W tym stanie, zdaniem organu, kluczową zatem kwestią podlegającą wyjaśnieniu w przedmiotowej sprawie było ustalenie, kto w roku gospodarczym [...] r. faktycznie władał przedmiotową nieruchomością nie tylko w sposób fizyczny, ale również, kto miał swobodę podejmowania decyzji - co i kiedy uprawiać na danej działce. Dalej w uzasadnieniu organ podniósł, iż zgodnie z ogólnie przyjętą zasadą przy weryfikacji wniosków o pomoc finansową bez znaczenia jest, czy producent rolny posiada tytuł prawny do nieruchomości, czy użytkuje ją w dobrej czy też w złej wierze. Niemniej w rozpatrywanej sprawie ta okoliczność wydaje się jednak nie być bez znaczenia. Albowiem konflikt pomiędzy skarżącym a E. F. trwał już od [...] roku i dotyczy tytułu prawnego do nieruchomości o pow. [...] ha, położona w R., opisanej w księdze wieczystej KW nr [...] oraz nieruchomość o pow. [...] ha, położona w L. W., opisanej w księdze wieczystej KW nr [...], a więc także spornych w niniejszej sprawie. E. F. przedmiotowe grunty nabył w wyniku wygranej w dniu [...] r. licytacji komorniczej z nieruchomości będącej własnością skarżącego i jego brata. Ponadto został on postanowieniem tego sądu z dnia [...] r. ustanowiony zarządcą nabytej nieruchomości. Następnie w dniu [...] r. zapadło, w postępowaniu egzekucyjnym, postanowienie o przysądzeniu własności spornych gruntów na jego rzecz (uprawomocnione w dniu [...]r.). W dniu [...] r. E. F. został wpisany do księgi wieczystej, jako właściciel spornych działek. Wprawdzie skarżący niewątpliwie w [...] r. dokonał zasiewów na spornych działkach, a w [...] roku złożył do ARiMR wniosek o przyznanie mu płatności z tytułu użytkowania m.in. tych gruntów. Jednakże w okresie pomiędzy złożeniem wniosku a wydaniem decyzji w sprawie udzielenia pomocy finansowej nastąpiło przeniesienie posiadania spornych gruntów, gdyż właściciel, gdy zorientował się, że na jego gruntach jest uprawa rolna zlecił swoim pracownikom jej stalerzowanie, co w konsekwencji spowodowało faktyczne pozbawienie skarżącego się władztwa nad tymi gruntami. Zdaniem organu intencją ustawodawcy było natomiast, aby osoba uprawniona do płatności zachowała ciągłość posiadania zadeklarowanych gruntów w okresie od daty złożenia wniosku do momentu wydania decyzji, co w przedmiotowej sprawie nie zostało zrealizowane. Wskazuje bowiem na to pośrednio zapis art. 4 ust.1 ustawy o płatnościach bezpośrednich z 2003 r., zgodnie z którym w przypadku przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy, płatność przysługuje temu producentowi, jeżeli spełnia on warunki do jej przyznania i w terminie 14 dni od dnia przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego złoży wniosek do kierownika biura powiatowego Agencji o przyznanie płatności, której dotyczył pierwszy wniosek. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, uznać należy, że wprawdzie skarżący w dniu złożenia wniosku spełniał wymogi uznania go za beneficjenta płatności, jednakże wraz z przejęciem przez E. F. spornych gruntów przestał być ich posiadaczem. Wskazuje to, że na dzień wydania rozstrzygnięcia w sprawie przyznania dopłat za rok [...] nie był uprawnionym do ich otrzymania w części odnoszącej się do spornych działek rolnych. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podniósł, że nie podziela natomiast dokonanych przez organ I instancji ustaleń stanu faktycznego w kontekście interpretacji art. 68 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., zgodnie z którym, obniżki i wyłączenia wynikające z deklaracji gruntów do których producentom rolnym nie przysługują płatności, nie mają zastosowania w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. Zdaniem organu, zmniejszenie pomocy stosuje się, gdy rolnik zawyżył w wniosku deklarowaną powierzchnię gruntów rolnych, o ile było to działanie zawinione. W tym ostatnim przypadku odnośnie przyjęcia winny, zdaniem organu, należy stwierdzić, że postępowanie było nie tylko obiektywne nieprawidłowe, ale także należy wykazać, że było ono w sposób subiektywny wadliwe. Bezspornym jest w sprawie – zdaniem organu - iż na dzień złożenia wniosku przez skarżącego wniosek ten był poprawny pod względem faktycznym, gdyż odzwierciedlał on zarówno, co do powierzchni jak i rodzaju wskazanych upraw to, co faktycznie znajdowało się w terenie. Nie można natomiast w żaden sposób wykazać, iż postępowanie skarżącego było w jego odczuciu (subiektywnie) nieprawidłowe i, że ponosi on winę za podanie takich właśnie a nie innych danych we wniosku, skoro po pierwsze odpowiadało to stanowi faktycznemu w dniu, kiedy wniosek ten został złożony przed organami ARiMR, a po drugie, pozostawał i nadal pozostaje on w przeświadczeniu, że jako użytkownik spornych gruntów do [...] r., czyli do momentu, kiedy zostało mu odebrane przez E. F. władztwo nad gruntami, to właśnie jemu należała się rekompensata za poniesione nakłady. W tych okolicznościach, zdaniem organu odwoławczego, skarżącemu należało przyznać płatność zarówno z tytułu jednolitej jak i uzupełniającej płatności obszarowej do tej części wniosku, która bezspornie pozostawała w jego posiadaniu w roku [...]. Dalej w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił sposób wyliczenia przyznanej płatności. Odnośnie jednolitej płatności obszarowej wskazano: Stawka jednolitej płatności obszarowej za rok [...] do 1 ha wynosi [...] zł. Powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO) na rok [...] wynosiła [...] ha. Przyjęta powierzchnia zadeklarowana w związku z zastosowaniem rozwiązań przewidzianych w art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 wynosi [...] ha - po wykluczeniu przejętych przez E. F. działek ewidencyjnych nr: [...] (działka rolna A) o pow. [...] ha, [...] (działka rolna B) o pow. [...] ha, [...] (działka rolna C) o pow. [...] ha, [...] (działka rolna D) o pow. [...] ha, [...] (działka rolna E) o pow. [...] ha, [...] (działka rolna AA) o pow. [...] ha stanowiących łączną powierzchnię [...] ha. Powierzchnia wyznaczona podczas kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu [...] ha - po wykluczeniu części działki rolnej oznaczonej lit. Y o pow. [...] ha w związku z korektą wniosku z dnia [...] r. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią wyznaczoną wynosi [...] ha ([...] ha -[...] ha) co z kolei w ujęciu procentowym stanowi [...] % ([...] ha : [...] ha * 100 %). W myśl art. 138 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20.11.2004 r.), który stanowi, że jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej bądź wizji lokalnej wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym a wyznaczonym obszarem przekracza 3 % lecz nie więcej niż 30% to kwota jaka ma być przyznana jest pomniejszana o dwukrotna wykryta różnice. Przy czym za obszar zatwierdzony uznaje się, jak stanowi art. 2 pkt 22 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IV a tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20.11.2004 r.), oznacza obszar spełniający wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy. Zatem, biorąc pod uwagę powyższe kwota przyznanej jednolitej płatności obszarowej wynosi [...] zł i wynika z następującego obliczenia: [...]ha - ([...] ha x 2) x [...] zł = [...] zł - przy czym kwota [...] zł stanowi stawkę uzupełniającej płatności obszarowej Odnośnie natomiast uzupełniającej płatności obszarowej wskazano: Stawka uzupełniającej płatności obszarowej za rok [...] do 1 ha wynosi [...] zł. Powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie Uzupełniającej Płatności Obszarowej (UPO) wynosiła [...] ha. Przyjęta powierzchnia zadeklarowana w związku z zastosowaniem rozwiązań przewidzianych w art. 68 ust.l rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 wynosi [...] ha- po wykluczeniu przejętych przez Pana E. F. działek ewidencyjnych nr: [...] (działka rolna A) o pow. [...] ha, [...] (działka rolna B) o pow. [...] ha, [...] (działka rolna C) o pow. [...] ha, [...] (działka rolna D) o pow. [...] ha, [...] (działka rolna E) o pow. [...] ha, [...] (działka rolna AA) o pow. [...] ha stanowiących łączną powierzchnię [...] ha. Powierzchnia wyznaczona podczas kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu [...] napo wykluczeniu części działki rolnej oznaczonej lit. Y o pow. [...] ha w związku z korektą wniosku z dnia [...]r. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią wyznaczoną wynosi [...] ha ( [...] ha -[...] ha) co z kolei w ujęciu procentowym stanowi [...] % ([...] ha : [...] ha * 100 %). Zgodnie z art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 769/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników stanowi, że jeżeli dla całkowitego zatwierdzonego obszaru objętego pojedynczym wnioskiem obszar zadeklarowany przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia wysokość pomocy oblicza się na postawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi 3 % lub 2 hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Zatem, biorąc pod uwagę powyższe kwota przyznanej uzupełniającej płatności obszarowej wynosi [...] zł i wynika z następującego obliczenia: [...] ha - ([...] ha x 2) x [...] zł = [...] zł - przy czym kwota [...] zł stanowi stawkę jednolitej płatności obszarowej. Od niniejszej decyzji w części przyznającej płatności skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podtrzymał zarzuty zawarte w we wcześniejszych pismach. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, polegającą na uznaniu, że płatność obszarowa przysługuje jedynie temu posiadaczowi gruntów, który "zebrał z nich plony", podczas gdy wskazany przepis w ogóle do takiego kryterium się nie odnosi, a wymaga jedynie, aby "grunty utrzymane były w dobrej kulturze rolnej", poza tym dla udzielenia przedmiotowych płatności istotny jest wyłącznie stan istniejący na dzień składania wniosku o dopłaty (grunty muszą być w dacie składania wniosku utrzymane w dobrej kulturze rolnej). Wskazano w tym zakresie, że istotne jest zatem to, kto w tym dniu był faktycznym posiadaczem gruntów i kto je wówczas użytkował, natomiast późniejsze zdarzenia, polegające na samoistnym zniszczeniu upraw przez osobę trzecią (nawet, jeśli jest nim właściciel spornych gruntów) nie mają istotnego znaczenia dla przyznania płatności osobie, która wcześniej dokonała na tych gruntach zasiewów w celu zebrania z nich plonów. - niewłaściwe zastosowanie art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji Rady (WE) Nr 796/2004 z dnia 21.04.2004 r. oraz art. 138 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 197/2004 z dnia 29 .10.2004 r. - rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności: art. 7 i 77 §1 kpa, poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego, załatwienie sprawy w sposób sprzeczna z interesem społecznym i słusznym interesem skarżącego; art. 8 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów Państwa; art. 11 kpa, poprzez niewyczerpujące odniesienie się do wszystkich twierdzeń skarżącego i dowodów zebranych w sprawie; art. 12 § 1 kpa i art. 35 kpa, poprzez pobieżne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego; art. 80 i 107 § 3 kpa, poprzez naruszenie zasady oceny dowodów oraz niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji. - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu E. F. a nie skarżącego za faktycznego użytkownika (posiadacza) spornych gruntów w [...] r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Ze względu na treść i datę złożenia wniosku, podstawę prawną decyzji, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, stanowiła ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. nr 6, poz. 40 ze zm., dalej ustawa o płatnościach bezpośrednich) w związku z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2008 r. Nr 170, poz. 1051). Ustawa dotyczy płatności określonych w przepisach art.143 b i 143 c Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. U. WE nr L 270 z 21.10.2003r., str. 1, z póz. zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich, beneficjentem płatności jest: 1. posiadacz gospodarstwa rolnego (osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej), w ramach którego posiada grunty rolne, 2. grunty te utrzymywane są w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, oraz 3. łączna powierzchnia działek rolnych, które kwalifikują się do objęcia płatnościami jest nie mniejsza niż 1 ha, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,10 ha. Aby ubiegać się o płatności bezpośrednie do gruntów rolnych powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie. Stosownie do ust. 3 art. 2 cytowanej ustawy, płatności obejmują jednolitą płatność obszarową oraz płatność uzupełniającą do powierzchni upraw. Z powyższej regulacji wynika, że jednym z warunków uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o określonej powierzchni kwalifikujących się do objęcia płatnościami. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest spełnienie tego warunku. Jest to, czy skarżący był posiadaczem wszystkich działek wskazanych we wniosku z dnia [...] r. o przyznanie płatności bezpośrednich, w szczególności w odniesieniu do działek ewidencyjnych o numerach: [...], położonych w województwie d., powiecie p., gminie R., obrębie R. i L. W., zapisanych w Księdze Wieczystej nr [...], [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w G. Zdaniem skrzącego, na dzień złożenia wniosku użytkował przedmiotowe działki. Był więc ich posiadaczem w rozumieniu art. 2 ust.1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich, istotny bowiem dla przyznania płatności bezpośrednich jest stan posiadania, władania gruntami w dacie składania wniosku. Późniejszy stan gruntów nie ma znaczenia dla dopłat bezpośrednich. Natomiast według organu ARiMR samo posiadanie gruntów w dniu składania wniosku nie jest wystarczające do przyznania dopłat bezpośrednich. Grunty te należy jeszcze utrzymywać w określonym stanie i rolniczo użytkować, poprzez dokonywanie określonych zbiegów, po złożeniu wniosku o dopłaty. Istotną w sprawie jest więc kwestia rozumienia staniu posiadania gruntów o którym mowa w art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich i ustalenie czasu istnienia stanu posiadania tych gruntów. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy pojecie posiadania, jako warunek przyznania płatności bezpośrednich, w odniesieniu do przedmiotowych gruntów, nie jest regulowane przepisami wskazanej wyżej ustawy. Użyte pojecie posiadania należy więc interpretować zgodnie przepisami Kodeksu cywilnego, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych. Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że posiadanie gruntów w ujęciu cywilistycznym jest niewystarczające i nie stanowi wystarczającej przesłanki do ubiegania się o płatności obszarowe, a pojęcie "posiadanie" na gruncie ustawy o płatnościach bezpośrednich należy odczytywać w drodze wykładni celowościowej, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych. W tym stanie pojęcie posiadania gruntów rolnych, w rozumieniu ustawy o płatnościach bezpośrednich, należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Za takim jego rozumieniem niewątpliwie przemawia fakt, że celem płatności (dopłat) jest dofinansowanie do produkcji rolnej, pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty (zob. wyrok WSA z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. akt V SA/Wa 1524/05). Zatem, aby zostać beneficjentem pomocy w ramach mechanizmu bezpośredniego wsparcia nie wystarczy być posiadaczem (samoistnym) działek rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ale należy je rolniczo użytkować. Ta właśnie okoliczność powoduje, że organ rozpoznający wniosek pomocowy jest zobowiązany przede wszystkim ocenić, czy wnioskodawca faktycznie posiada grunty rolne, których ma dotyczyć płatność oraz czy utrzymuje wszystkie grunty zgodnie z normami użytkując je rolniczo (por: wyrok WSA Warszawa z dnia 19.01.1009 r. V SA/Wa 1562/08; wyrok WSA Warszawa z dnia 9 stycznia 2009 r. V SA/Wa 1742/08; wyrok NSA z dnia 17.01.2008 r. II GSK 227/07). Istotą płatności obszarowych jest więc to, że są one przyznawane osobie, która rzeczywiście użytkuje grunty, tzn. decyduje, jakie rośliny uprawiać, jakich dokonywać zabiegów agrotechnicznych, zbiera plony, utrzymuje te grunty zgodnie z normami dobrej kultury rolnej. Przy takim ujęciu użytkowania, jako przesłanki posiadania, zasadnie w zaskarżonej decyzji uznano, że w rozpatrywanej sprawie skarżący – w odniesieniu do spornych działek – faktycznie nie użytkował ich w powyższym znaczeniu. Skarżący tych ustaleń nie neguje, podnosi jedynie, że w dniu składania wniosku o dopłatę jej użytkował i utrzymywał w określonym stanie, natomiast późniejsze zdarzenia - po złożeniu wniosku uniemożliwiające m.in. zebranie plonów, nie mają, jego zdaniem, znaczenia dla przyznania mu płatności jako osobie, która wcześniej dokonała na nich zasiewu w celu zebrania plonów. Jak wynika z akt sprawy nie kwestionowanych przez skarżącego, konflikt pomiędzy skarżącym a E. F. trwa od [...] r. i dotyczy tytułu prawnego także do gruntów rolnych, zgłoszonych we wniosku z dnia [...] r. o dopłatę bezpośrednia, w tym spornych działek. Przedmiotowe grunty, w wyniku wygranej w dniu [...] r. licytacji komorniczej z nieruchomości będącej własnością skarżącego i jego brata, nabył E. F. Postanowieniem z dniu [...] r. Sąd Rejonowy w G. przysądził własności spornych gruntów na rzecz nabywcy. Ponadto został on postanowieniem tego Sądu z dnia [...] r. ustanowiony zarządcą nabytej nieruchomości. Oba postanowienia uprawomocniły się w dniu [...] r. W dniu [...] r. E. F. został wpisany do księgi wieczystej, jako właściciel spornych działek. Z niekwestionowanych ustaleń organów Agencji wynika, że [...] r. skarżący dokonał zasiewu na spornych gruntach i wystąpił wnioskiem z dnia [...] r. o przyznanie dopłat bezpośrednich do gruntów rolnych obejmujących także te sporne działki. Natomiast w [...] r. E. F., jako nowy właściciel spornych gruntów, wystąpił o dopłaty za utrzymanie tzw. "czarnego ugoru". W [...] r. zorientowawszy się, że na tych gruntach jest uprawa rolna, dokonał talerzowania przedmiotowych upraw. Wskazać należy w tym miejscu, że przed Sądem Rejonowym w G. toczyło się postępowanie karne w sprawie [...] przeciwko E. F. o czyn z art. 288 § 1 kk, polegający na tym, że w [...] r. zniszczył uprawy rolne, w ten sposób, że wydał polecenie swoim pracownikom zaorania pól z zasiewami należącymi do skarżącego, powodując tym straty w łącznej kwocie [...] zł na szkodę skarżącego. Wyrokiem z dnia [...] r. Sąd uniewinnił E. F. od popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyrok stał się prawomocny z dniem [...] r. Powyższe wskazuje, jak podniósł organ odwoławczy, że wraz zniszczeniem upraw na spornych działkach, co maiło miejsce przed wydaniem rozstrzygnięć w sprawie, nastąpiło przejęcie ich fizycznie przez właściciela, tym samym skarżący przestał być ich użytkownikiem, w znaczeniu decydowania jakie rośliny uprawiać, jakich dokonywać zabiegów agrotechnicznych, w zakresie zbierania plonów oraz utrzymywania gruntów zgodnie z normami. Trafnie więc organ odwoławczy wskazał, że w sprawie na tle konfliktu jaki istniał pomiędzy skarżącym a E. F., w sytuacji kiedy właściciel w [...] r. stalerzował dokonane przez skrzącego uprawy, skarżący utracił posiadanie zadeklarowanych gruntów w okresie od daty złożenia wniosku – [...] r. do momentu wydania decyzji w sprawie: pierwsze rozstrzygnięcie w sprawie zapadło w dniu [...] r., zaskarżona decyzja organu drugiej instancji wydana została w dniu [...] r. Jak już podniesiono, warunkiem uzyskania płatności bezpośrednich jest posiadanie gruntów w znaczeniu ich rolniczego użytkowania, obejmującego nie tylko dokonanie zasiewów ale także m.in. wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych, utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej, w tym także nawożenia, zbierania plonów, czy decydowanie o innym przeznaczeniu. A zatem istotny nie jest tylko, jak chce skarżący, stan istniejący na dzień składania wniosku o dopłatę bezpośrednią, ale także stan późniejszy w zakresie rolniczego użytkowania gruntów. W tym miejscu wskazać należy, iż uzyskanie płatności bezpośrednich następuje poprzez wydanie decyzji w stosunku do określonej osoby, po spełnieniu określonych warunków co do posiadania gruntów. W tej sytuacji nie sposób przyjąć, iż spełnienie warunku w postaci istnienia stanu posiadania z czasu rozstrzygania nie powinno być brane pod uwagę. Zważyć przy tym wypada, że z reguły jeżeli prawodawca chce oznaczyć jako mający przesądzające znaczenie stan faktyczny z czasu składania wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne - czyni to wyraźnie. Zasadą jest natomiast uwzględnianie przez organ administracji publicznej stanu faktycznego i prawnego z daty wydawania decyzji. Zgodnie z obowiązującym w czasie rozstrzygania art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru, producentowi rolnemu przysługują płatności na będące w jego posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Przepis ten nie stanowi, że istotny jest stan faktyczny z czasu składnia wniosku o dopłatę. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, uchylająca poprzednią ustawę, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu [...] roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli spełnia określone warunki. Przepis ten wyraźnie wskazuje, ze istotny jest stan posiadania na określony dzień. Na tle wskazanej powyżej sytuacji faktycznej i stanu prawnego, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że skarżący na dzień wydania rozstrzygnięcia w sprawie przyznania dopłat za rok [...] nie spełniał warunku posiadania spornych gruntów, w rozumieniu art. 2 ust.1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich. W konsekwencji, że skarżący nie był uprawnionym do ich otrzymania w części odnoszącej się do spornych działek rolnych. Nie trafny jest więc zarzut skargi naruszeniu art. 2 ust.1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich, poprzez uznanie, że nie jest wystarczający stan posiadania na dzień złożenia wniosku. Tym samym nie zasadny jest zarzut skargi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie reguł i zasad ustalenia stanu faktycznego w sprawie na dzień złożenia wnioski. Ustalony stan faktyczny na dzień składania wniosku jak i wdania rozstrzygnięć w sprawie w zakresie użytkowania (posiadania) spornych działek rolnych, pozwalał ocenić faktyczne ich użytkowanie. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wskazana faktyczna powierzchnia gruntów, które kwalifikują się do płatności JPO i UPO została – w ocenie Sądu – prawidłowo ustalona. Organ odwoławczy, z korzyścią dla skarżącego zastosował w sprawie art. 68 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., zgodnie z którym, obniżki i wyłączenia wynikające z deklaracji gruntów do których producentom rolnym nie przysługują płatności, nie mają zastosowania w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. Organ Agencji w rozstrzygnięciu trafnie przyjął, że ustalona różnica pomiędzy zadeklarowanym obszarem a wyznaczonym dla płatności przekracza 3 %, lecz nie więcej niż 30%. Wobec wykazania takiej różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a stwierdzoną w wyniku kontroli na miejscu, organ Agencji zasadnie zastosował art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20.11.2004 r.), oraz art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004 r. str.18 ze zm.). W zaskarżonym rozstrzygnięcie, zgodnie z przepisami, szczegółowo przedstawiono zasady wyliczenia płatności i prawidłowo określono ich kwotę przy zawyżeniu powierzchni zgłoszonej przez skarżącego do jednolitej płatności obszarowej (JPO) jak i uzupełniającej płatności do powierzchni (UPO). Wskazać należy, że skarżących tych ustaleń organu Agencji nie kwestionuje. Podnosi jedynie, ze płatność powinna obejmować także sporne działki. W niniejszej sprawie organy administracji - we wskazanym powyżej zakresie - wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 kpa). Organ odwoławczy nie dopuścił się również – zdaniem Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), albowiem oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku postępowania, dokonując jego wszechstronnej i jasnej oceny. Ponadto uzasadnienie rozstrzygnięcia organu - w ocenie Sądu – odpowiadają rygorom art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze, Sąd stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.