I FSK 822/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] Spółka jawna z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 218/10 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Spółka jawna z siedzibą w P. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 9 grudnia 2010 r. nr [...] oraz [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2003 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Decyzją z dnia 9 grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 9 października 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2003 r. Powyższa decyzja organu odwoławczego, wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie jej zaskarżenia, została doręczona pełnomocnikom Spółki w dniu 28 grudnia 2009 r. Na powyższą decyzję Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego L. F., w dniu 26 stycznia 2010 r. złożyła za pośrednictwem poczty skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, którą przesłała bezpośrednio do Sądu. Przedmiotowa skarga wpłynęła do Sądu w dniu 29 stycznia 2010 r. i tego samego dnia została przesłana Dyrektorowi Izby Skarbowej w G.. Postanowieniem z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 218/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 grudnia 2010 r. W uzasadnieniu sąd I instancji wskazał, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – P.p.s.a.), decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (organ administracji publicznej) na adres właściwego organu administracji publicznej. Pismem z dnia 29 kwietnia 2010 r. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia sądu I instancji, w której zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 53 § 1 w zw. z art. 83 § 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, która została wniesiona przez Stronę w ustawowo zakreślonym terminie, tj. 30 dni od daty otrzymania rozstrzygnięcia w sprawie i w miejscu dozwolonym przez prawo. Strona zarzuciła ponadto naruszenie prawa materialnego, tj. art. 45 pkt 1Konstytucji RP poprzez pozbawienie Strony sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy, a także art. 77 pkt 2 Konstytucji RP poprzez zamknięcie Stronie drogi sądowej dla dochodzenia naruszonych praw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą oraz poglądami doktryny, termin na wniesienie skargi nie jest zachowany w sytuacji, gdy skarga trafia do sądu I instancji, a sąd ten nie zdąży w terminie przekazać skargi organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega w tym zakresie naruszenia przepisów konstytucyjnych wskazanych przez Skarżącą. Przeciwnie, jasne zapisy ustawowe regulujące tę kwestię i ograniczające czasowo możliwość sądowej weryfikacji rozstrzygnięć organów sprzyja pewności obrotu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednocześnie, że jednym z elementarnych obowiązków profesjonalnych pełnomocników jest dbałość o to, żeby środki zaskarżenia były wnoszone we właściwej formie, we właściwym trybie i we właściwym czasie. Trudno stwierdzić, że w przypadku niedopełnienia należytej staranności, odrzucona z przyczyn formalnych skarga zamyka Stronie prawo do sądu. Strona nie została bowiem tego prawa pozbawiona przez Sąd, ale przez własne, nieprawidłowe działanie. W związku z powyższym rację ma sąd I instancji stwierdzając, że termin zaskarżenia decyzji doręczonej w dniu 28 grudnia 2009 r. upływał w dniu 27 stycznia 2010 r. Ponieważ przekazanie skargi przez Sąd zgodnie z właściwością nastąpiło dopiero w dniu 29 stycznia 2010 r., sąd miał podstawę prawną (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) do odrzucenia skargi wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.