II SA/Sz 493/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na zarządzenie Burmistrza Miasta z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora Przedszkola postanawia odrzucić skargę M. W. w dniu [...] r. (data stempla pocztowego) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na zarządzenie Burmistrza Miasta z dnia [...]r. Nr [...]w przedmiocie odwołania jej ze stanowiska Dyrektora Przedszkola. Sąd, pismem z dnia [...]r., zobowiązał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez podanie, czy przed złożeniem skargi do Sądu wzywała organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Udzielając odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca oświadczyła, że przed złożeniem niniejszej skargi do Sądu w "osobistej rozmowie z Burmistrzem Miasta [...]wniosła o zmianę wydanego zarządzenia", jednakże organ nie wyraził zgody. Skarżąca zwróciła się w tej kwestii także do "Vice Burmistrza" Miasta, który "nie podjął decyzji i skierował skarżącą ponownie do Burmistrza Miasta [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego uwarunkowane jest wyczerpaniem środków zaskarżenia i obejmuje sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Przedmiotem skargi jest zarządzenie Burmistrza Miasta odwołujące skarżącą M. W. ze stanowiska Dyrektora Przedszkola. Zarządzenie to, jako akt z zakresu administracji publicznej podlega zaskarżeniu do sądu adminstracyjnego po wyczerpaniu trybu zaskarżenia przewidzianego ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Powyższy przepis określa wymóg skierowania, przed wniesieniem skargi do Sądu, wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego (lub uprawnienia) podjętą uchwałą lub zarządzeniem. Dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na zarządzenie Burmistrza Miasta z dnia [...]r. Nr [...]zależy zatem od wyczerpania trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Konieczne jest również zachowanie minimum rygorów procesowych dla środka zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa tj. formy pisemnej i zachowanie terminów konkretnie wskazanych w każdym z typów wezwań do usunięcia naruszenia prawa (patrz. Jan Paweł Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 4. LexisNexis. Warszawa 2010, str. 159). W niniejszej sprawie skarżąca, jak oświadczyła w piśmie z dnia [...]r. (data stempla pocztowego), zwracała się w "osobistej rozmowie do Burmistrza Miasta [...], o zmianę wydanego zarządzenia z dnia [...]r. ". M. W. mimo zobowiązania Sądu nie dołączyła jednak do tej odpowiedzi odpisu pisma kierowanego do organu, stanowiącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wskazanym wyżej zarządzeniem Burmistrza Miasta. W tych okolicznościach oczywiste jest, że w przedmiotowej sprawie nie został spełniony przez M. W. warunek wyczerpania środków zaskarżenia w postaci pisemnego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżonym zarządzeniem. Niewystarczające jest skierowanie do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa w formie ustnej, konieczne jest sformułowanie tego wezwania w formie pisemnej. W konsekwencji należy uznać, że skarga M. W. jest niedopuszczalna. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił skargę odrzucić.