II OSK 1757/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. NSA Wiesław Morys Protokolant Kamil Buliński po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SAB/Po 32/09 w sprawie ze skargi I. A. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SAB/Po 32/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę I.A. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu [...] marca 2009 r. I.A. wniosła odwołanie od decyzji Burmistrza K. z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...], ustalającej warunki zabudowy lokalizacji inwestycji na nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], położonej w S. gmina K.. Odwołanie wniesione zostało za pośrednictwem poczty i wpłynęło do organu w dniu [...] marca 2009 r. Burmistrz K. przekazał odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. przy piśmie z dnia [...] marca 2009. Przesyłka wpłynęła do SKO w Kaliszu w dniu [...] marca 2009 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Kolegium uchyliło zakwestionowaną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzja doręczona została pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] maja 2009 r. W dniu 29 kwietnia 2009 r. pełnomocnik I. A. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczemu w Kaliszu, żądając rozpoznania odwołania, uwzględnienia przez organ skargi na bezczynność w trybie autokontroli, a w przypadku nieskorzystania przez Kolegium z powyższego trybu, uwzględnienia przedmiotowej skargi przez Sąd i zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w określonym terminie, jak również zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości dwukrotności stawki minimalnej. Strona skarżąca wskazała na naruszenie art. 12 § 2 i art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (powoływana jako: k.p.a.). podnosząc, iż odwołanie wpłynęło do Urzędu Miejskiego w K. w dniu [...] marca 2009 r., a sprawa nadal nie jest załatwiona, pomimo, że - uwzględniając art. 133 i art. 35 § 3 k.p.a. termin na załatwienie sprawy upłynął 14 kwietnia 2009 r. Ponadto zarzucono szereg naruszeń - w tym niedopełnienie przez Burmistrza K. obowiązku wynikającego z art. 131 k.p.a. i art. 9 k.p.a., niespełnienie wymogów zawartych w art. 10 k.p.a. odnośnie do doręczonego pełnomocnikowi skarżącej zawiadomienia o terminie posiedzenia. Argumentując na rzecz dopuszczalności skargi pomimo niewyczerpania środka przewidzianego w art. 37 k.p.a. zaznaczono, iż przepis ten nie znajduje zastosowania w przypadku bezczynności samorządowego kolegium odwoławczego, gdyż w stosunku do tego organu nie ma organu wyższego stopnia. W takim przypadku, według wnoszącego skargę, nie miał także zastosowania art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu wniosło o jej oddalenie. Wskazując na bezzasadność skargi organ stwierdził, iż odwołanie wpłynęło do Kolegium w dniu [...] marca 2009 r., w dniu [...] kwietnia 2009 r. skierowano do stron zawiadomienie o terminie rozprawy, w której strona skarżąca i jej pełnomocnik pomimo zawiadomienia nie uczestniczyli. Wszystkie wątpliwości mogły zostać wyjaśnione w toku prowadzonego postępowania. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego została wydana decyzja, którą skierowano do wszystkich stron. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał dopuszczalność skargi z perspektywy art. 52 §1 p.p.s.a. podzielając w tym zakresie stanowisko pełnomocnika skarżącej, zgodnie z którym w przypadku bezczynności samorządowego kolegium odwoławczego nie ma zastosowania art. 37 k.p.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie zasługiwała jednak na uwzględnienie. Skarga na bezczynność - jak podano w uzasadnieniu wyroku - stanowi środek dyscyplinujący organ administracji publicznej, służący przeciwdziałaniu przewlekłości postępowania administracyjnego. Zaznaczono przy tym, że skarga na bezczynność wniesiona być może do sądu administracyjnego tylko w razie niepodejmowania przez organy nakazanych prawem aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Formę działania organu administracji w konkretnej sprawie administracyjnej określają przepisy prawa materialnego lub w szczególnych przypadkach przepisy proceduralne. W rozpoznawanej sprawie - jak zauważył Sąd pierwszej instancji - pełnomocnik skarżącej domagał się rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu odwołania od decyzji organu I instancji, zamierzeniem strony skarżącej było więc spowodowanie rozpoznania sprawy w trybie odwoławczym. W powołanych okolicznościach WSA nie podzielił zarzutów skargi, co do bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu przyjmując, iż dla uznania bezczynności organu odwoławczego niezbędnym byłoby pozytywne ustalenie, że organ w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. nie wydał decyzji w trybie art. 138 k.p.a. Sąd rozpatrujący skargę zauważył, iż odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do Kolegium w dniu [...] marca 2009 r., tym samym od tego dnia należy liczyć miesięczny termin na załatwienie sprawy przez organ odwoławczy. Okoliczność, że przedmiotowe odwołanie zostało przekazane do Kolegium dopiero w dniu [...] marca 2009 r. nie ma znaczenia dla sprawy objętej kontrolą sądową, dotyczy bowiem prawidłowości działania organu I instancji, co oznacza, że tego właśnie organu dotyczy podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 131 kpa. Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 35 § 3 k.p.a. WSA stwierdził, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, a załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym winno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu decyzją wydaną w dniu [...] kwietnia 2009 r. załatwiło sprawę w trybie odwoławczym, co oznacza, że odwołanie rozpatrzono w terminie jednego miesiąca od dnia wpływu odwołania do skarżonego organu. Tym samym - w ocenie Sądu pierwszej instancji - w dacie wniesienia skargi skarżony organ nie pozostawał w bezczynności, co czyni skargę niezasadną. Powyższej oceny, jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny - nie zmienia skierowanie decyzji do doręczenia w terminie późniejszym, jak również jej doręczenie pełnomocnikowi strony skarżącej dopiero w dniu [...] maja 2009 r. Zaznaczono przy tym, że art. 104 § 1 k.p.a. nie wiąże terminu załatwienia sprawy z doręczeniem decyzji stronom postępowania. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi w uzasadnieniu wyroku WSA podkreślono, że nie mają one znaczenia dla oceny działania Kolegium w rozpatrywanej sprawie. Korzystając z przysługującej skargi kasacyjnej I.A. reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego zaskarżyła wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania sądowego, a także zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw w łącznej kwocie [...] zł (opłata skarbowa od pełnomocnictwa - [...] zł, wpis od skargi - [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika przed WSA - [...] zł, opłata kancelaryjna za odpis wyroku - [...] zł, wpis od skargi kasacyjnej - [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika przed NSA - [...] zł tj. trzykrotność stawki minimalnej). Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 pkt 8 i art. 151 p.p.s.a. Wskazano także na naruszenie art. 189 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a Na poparcie podniesionych zarzutów wnosząca skargę kasacyjną argumentowała, iż WSA w Poznaniu nie dostrzegł istotnego naruszenia prawa przez SKO w Kaliszu naruszając w ten sposób powołane przepisy, w tym art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Wskazując na naruszenie obowiązku przedstawienia stanu sprawy wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. podano, iż w uzasadnieniu wyroku brak jest informacji o tym że decyzja [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. została nadana (w istocie wydana w trybie autokontroli) w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu [...] kwietnia 2009 r. tj. dzień po wniesieniu skargi na bezczynność do SKO w Kaliszu, w dniu doręczenia skargi organowi, a co ważniejsze po upływie terminu załatwienia sprawy. Wykazując wadliwość stanowiska WSA w Poznaniu, co do terminowości załatwienia sprawy przez Kolegium kasator podniósł, że data wydania decyzji w myśl art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. nie jest dowodem na okoliczność zachowania terminu. Z punktu widzenia bezczynności istotna jest tylko data nadania orzeczenia. W ramach uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej powołano się również na art. 89 § 1 k.p.a. zgodnie z którym organ przeprowadza rozprawę w toku postępowania w każdym przypadku, gdy ma to zapewnić między innymi przyśpieszenie postępowania Samo przeprowadzenie rozprawy nie jest jednak załatwieniem sprawy, gdyż organ załatwia sprawę przez wydanie decyzji (art. 104 § 1 k.p.a.). Organ powinien zatem - według stanowiska strony - wyznaczać termin rozprawy w taki sposób, aby miał wystarczająco dużo czasu zarówno na sporządzenie decyzji jak i na jej nadanie. Wyznaczenie terminu rozprawy na ostatni lub przedostatni dzień załatwienia sprawy sprzyja powstaniu bezczynności. W rozumieniu strony wnoszącej skargę kasacyjną skarga na bezczynność nie powinna stanowić tylko środka dyscyplinującego, ale powinna być środkiem o charakterze mieszanym tj. dyscyplinująco - restrykcyjnym. Sąd rozpatrując skargę na bezczynność nie powinien sprawdzać jedynie, czy organ pozostaje w zwłoce, ale także i to kiedy i w jakich okolicznościach stan bezczynności przestał istnieć. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu zarzucono ponadto naruszenie prawa polegające na dokonaniu niewłaściwej oceny stanu bezczynności przez niedostrzeżenie, że SKO w Kaliszu w istocie nie zastosowało się do art. 35 § 3 k.p.a. i nie załatwiło sprawy do dnia [...] kwietnia 2009 r. W przekonaniu wnoszącego skargę kasacyjną do dnia [...] kwietnia 2009 r. stronie powinno być doręczone lub przynajmniej wysłane - nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego - orzeczenie rozstrzygające sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończące sprawę lub orzeczenie wstrzymujące bieg ustawowych terminów. W rozpatrywanej sprawie w ustalonym terminie organ sprawy nie załatwił, gdyż decyzja została doręczona stronie w dniu [...] maja 2009 r., tj. [...] dni po upływie terminu, na załatwienie sprawy i [...] dni po wniesieniu skargi. Argumentowano dalej, iż zgodnie z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał orzeczenie, jest nim związany od chwili jego doręczenia lub ogłoszenia, a termin jest zachowany jeżeli przed jego upływem pismo wysłano, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Jako niekwestionowany przyjęto fakt, iż nadanie decyzji przerwało bezczynność organu i wyłączyło możliwość uwzględnienia skargi, kasator nie zgodził się jednak, by działanie organu w tej sprawie skutkowało oddaleniem skargi, zamiast umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. Powołując się na postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 812/08 wskazano, iż podstawą oddalenia skargi jest w myśl art. 151 p.p.s.a. jej bezzasadność, a nie bezprzedmiotowość. W warunkach przedmiotowej sprawy - jak podkreślono w skardze kasacyjnej - po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem przez Sąd pierwszej instancji, organ którego działanie objęte było skargą na bezczynność, podjął czynności - nadał orzeczenie, zatem w chwili orzekania przez WSA zaistniała bezprzedmiotowość postępowania sądowego. W tej sytuacji oddalenie skargi przez Sąd zamiast umorzenia postępowania sądowego - w przekonaniu kasatora - stanowi o naruszeniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez brak jego zastosowania. Według przedstawionej argumentacji w czasie wnoszenia skargi tj. w dniu 29 kwietnia 2009 r. bezczynność organu, z punktu widzenia strony - jej obiektywnej i możliwej wiedzy o okolicznościach prawnych i faktycznych - była ewidentna. Do sytuacji takiej nie doszłoby, gdyby Kolegium nadało decyzję zaraz po jej wydaniu. W ten sposób do wniesienia skargi przyczynił się organ, a konsekwencje, w tym także finansowe poniosła skarżąca. Ponadto, w ramach uzasadnienia skargi kasacyjnej - powołując się na okoliczności sprawy jak data wniesienia skargi - 29 kwietnia 2009 r. i data nadania decyzji [...] kwietnia 2009 r. oraz brak wskazania przyczyn [...] dniowej zwłoki z wysłaniem decyzji stronie, wątpliwości poddano czy rzeczywiście w dniu [...] kwietnia 2009 r. została wydana (sporządzona i podpisana) decyzja SKO w Kaliszu. Motywując przedstawione w skardze kasacyjnej żądanie zwrotu kosztów postępowania w określonej wysokości kasator powołał się na charakter sprawy, jej zawiłość i związany z tym duży wkład pracy. Odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu nie wniosło. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej powinny zatem zostać powołane konkretne przepisy prawne, którym zdaniem skarżącego, uchybił sąd administracyjny. W uzasadnieniu skargi powinny zostać natomiast wskazane argumenty przemawiające za takim zarzutem uchybienia, a w przypadku gdy podnoszone jest uchybienie przepisom postępowania, wskazanie, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Sąd ten, w odróżnieniu od Sądu I instancji, nie bada całokształtu sprawy z punktu widzenia stanu prawnego, który legł u podstaw zaskarżonego orzeczenia. Bada natomiast zasadność przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zakres kontroli jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., NSA mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze. Takie przesłanki w niniejszej sprawie nie występują. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii związanej z momentem, w którym organ przekracza terminy do załatwienia sprawy administracyjnej. W ocenie kasatora, data wydania widniejąca na decyzji nie ma znaczenia dla zachowania terminu do rozstrzygnięcia sprawy, określonego w przepisach prawa. W kontekście ewentualnej bezczynności organu istotna jest data wysłania jej zainteresowanej stronie postępowania. Pogląd taki, w ocenie Naczelnego Sądu, w świetle ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie, nie może zostać zaakceptowany. Bezczynność organu odwoławczego ma miejsce wówczas, gdy organ ten nie wydaje decyzji w terminach określonych w art. 35 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zatem początkiem biegu terminu do załatwienia sprawy jest moment doręczenia odwołania organowi II instancji (w powyższej sprawie [...] marca 2009 r.). Sprawa jest natomiast załatwiona w chwili wydania przez organ aktu kończącego postępowanie (data wydania decyzji przez SKO: [...] kwietnia 2009 r.). Należy bowiem zauważyć, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. Nie można podzielić poglądu, że w okresie pomiędzy datą sporządzenia decyzji, a momentem jej zakomunikowania stronie sprawa nie została zakończona. W postępowaniu administracyjnym załatwienie sprawy poprzedza moment, w którym strona ma możliwość zapoznania się z rozstrzygnięciem. Chwilą wydania decyzji jest wobec tego data jej sporządzenia, nie zaś doręczenia stronie (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, "Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", Warszawa 2010 r., LEX). Fakt, że decyzja administracyjna wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie, nie oznacza by wcześniej decyzja ta nie istniała. Już z chwilą podpisania decyzji mamy bowiem do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 294/07, LEX nr 505396). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że SKO w Kaliszu wydało decyzję w dniu [...] kwietnia 2009 r., natomiast skarga na bezczynność organu została wniesiona w dniu 29 kwietnia 2009 r. Zatem organ w tym momencie nie pozostawał już w bezczynności. Bez znaczenia jest okoliczność, że decyzję tę pełnomocnik odebrał dopiero w dniu [...] maja 2009 r. Nie zasługuje na uwzględnienie także stwierdzenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, że w czasie wnoszenia skargi tj. w dniu 29 kwietnia 2009 r. bezczynność organu, z punktu widzenia strony - jej obiektywnej i możliwej wiedzy o okolicznościach prawnych i faktycznych - była ewidentna. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, pełnomocnik skarżącej został skutecznie zawiadomiony o terminie posadzenia SKO w dniu [...] kwietnia 2009 r. Oznacza to, że miał możliwość uczestniczenia w nim. Mógł ponadto w inny sposób podjąć próby ustalenia, czy organ na tym posiedzeniu zakończył postępowanie. Nie znajduje również potwierdzenia zarzut kasatora, że organ w rzeczywistości podjął decyzję dopiero po wpłynięciu skargi na bezczynność. W świetle powyższego za pozbawiony uzasadnionych podstaw należało uznać wniosek kasatora o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Autor skargi kasacyjnej powołując się na art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że postępowanie w niniejszej sprawie było bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone. Podstawą oddalenia skargi, zdaniem kasatora jest jej bezzasadność, a nie bezprzedmiotowość. W uchwale NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009 r., Nr 4, poz. 63) wyrażono pogląd, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 z p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Taka sytuacja nie zaszła w niniejszej sprawie, bowiem organ którego opieszałość była przedmiotem skargi do WSA wydał decyzję przed wniesieniem skargi, o czym mowa powyżej. W związku z tym należało uznać, że skarga ta jest bezzasadna i podlega oddaleniu. NSA uznał za niezasadny także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W ocenie NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia określone wyżej kryteria. Sąd I instancji prawidłowo poczynił również ustalenia faktyczne. Nie jest prawdą, że nie odniósł się do kwestii późniejszego nadania decyzji do pełnomocnika skarżącej (str. 5 uzasadnienia). Wskazał, że okoliczność ta pozostawała bez znaczenia dla rozstrzygnięcia skargi. Z uwagi na powyższe nie został również naruszony przepis art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dokonał bowiem kontroli administracji publicznej i - jak wskazano - poprawnie zbadał sprawę, podnoszonej przez skarżącą bezczynności SKO w Kaliszu . Stąd też, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw i działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.