II GSK 785/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "L." Sp. z o.o. w N. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Po 242/10 w sprawie ze skargi "L." Sp. z o.o. w N. T. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny formalnej i odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Po 242/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pozostawił bez rozpatrzenia skargę "L." Sp. z o.o. z siedzibą w N. T. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], w przedmiocie negatywnej oceny formalnej i odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 30c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) skarga, o której mowa w ust. 1 jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4; skarga podlega opłacie sądowej. Takie pouczenie dla strony widniało w informacji o odrzuceniu protestu z dnia [...] marca 2010 r. Zgodnie natomiast z art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Skarga kompletna – zgodnie z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – to skarga obejmująca wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o wynikach procedury odwoławczej udzielonej przez właściwą instytucję. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga niekompletna w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zd. 1 tej ustawy. Sąd pierwszej instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie brak całości dokumentacji. W aktach znajduje się kopia (a nie oryginał) wniosku o dofinansowanie, przy czym jest to jedynie korekta wniosku pierwotnego, złożona w następstwie pisma organu o korektę wniosku, którego również brak w aktach sprawy. Skarżąca wniosła zatem skargę niekompletną, co skutkowało pozostawieniem jej bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Skutek ten został wyraźnie przez ustawodawcę określony i w przeciwieństwie do skargi obarczonej brakami formalnymi (to jest niespełniającej wymogów z art. 46, art. 47 § 1 lub art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana również jako: p.p.s.a.) nie ma w niniejszej sprawie możliwości zastosowania art. 49 p.p.s.a. w celu uzupełnienia braków formalnych. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła "L." Sp. z o.o. z siedzibą w N. T., zaskarżając to orzeczenie w całości. Strona wnosząca skargę kasacyjną domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Opierając się na podstawie kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) strona zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez błędne zastosowanie będące wynikiem błędnej wykładni pojęcia "kompletna dokumentacja" i "wniosek o dofinansowanie" oraz ewentualnie - art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez błędne zastosowanie oraz art. 49 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez bezpodstawne niezastosowanie i pozostawienie skargi bez rozpoznania bez wzywania do jej poprawienia lub uzupełnienia. W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepis postępowania w wyniku błędnego, niezgodnego z wykładnią celowościową rozumienia pojęć: "kompletna dokumentacja" oraz "wniosek o dofinansowanie". Zdaniem strony, pojęcie "kompletna dokumentacja" obejmuje tylko dokumenty, które mają dla postępowania w sprawie dofinansowania istotne znaczenie. Za "wniosek" w rozumieniu art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju należy uznać wniosek o dofinansowanie będący przedmiotem oceny, na podstawie której wydawana jest informacja. A tym "wnioskiem" w przypadku żądania przez organ korekty nie jest pierwotnie złożony wniosek (z błędami) lecz "wniosek – korekta" napisany według identycznego formularza. Poprzedni wniosek traktuje się w takiej sytuacji jako nieaktualny i niebędący przedmiotem oceny. Oznacza to, w ocenie strony, że zgodnie z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju za "wniosek" można uznać tylko wniosek aktualny i tylko taki wniosek wraz z informacjami organu stanowi kompletną dokumentację, która pozwala sądowi administracyjnemu prześledzić legalność trybu postępowania organu. Strona podniosła ponadto, że "pozostawienie skargi bez rozpoznania" w rozumieniu art. 30c ust 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oznacza odwołanie do art. 49 p.p.s.a., jako lex specialis. Gdyby intencją ustawodawcy było uchylenie trybu z art. 49 p.p.s.a., to sformułowałby treść art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju następująco: "Wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia bez wzywania do jej poprawienia lub uzupełnienia". W ocenie strony, niekompletność skargi (brak pełnej dokumentacji) jest "niezachowaniem warunków formalnych" i z tego powodu skarga podlega rygorowi art. 49 p.p.s.a., a więc występuje konieczność wezwania przez sąd do jej poprawienia lub uzupełnienia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa [...] – działający jako Instytucja Zarządzająca WRPO 2007 – 2013 – wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako wniesionej bez usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną. W art. 30e tej ustawy ustawodawca nakazuje, w zakresie w niej nieuregulowanym, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazując, stosowanie których przepisów p.p.s.a. jest wyłączone. Wyłączenia nie obejmują przepisów p.p.s.a. dotyczących skargi kasacyjnej. Z kolei regulacje zawarte w art. 30d ust. 1 w zw. z art. 30c ust. 2 i art. 30d ust. 2 w zw. z art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach polityki rozwoju ściśle określają odrębności postępowania kasacyjnego prowadzonego w trybie określonym w tej ustawie. Odrębności te dotyczą sposobu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej, samodzielnej podstawy pobierania opłaty sądowej oraz wymogów odnoszących się do dołączenia dokumentacji w sprawie. Ustawodawca w obrębie tej ustawy nie wnika w regulowaną przepisami p.p.s.a. materię podstaw kasacyjnych, granic skargi kasacyjnej oraz zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i dopuszczalnych rozstrzygnięć. Konieczność modyfikacji nie wynika z celów ustawy o zasadach polityki rozwoju. Wobec tego odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju polega na stosowaniu wprost między innymi art. 174, art. 183 § 1 i § 2 oraz art. 184 p.p.s.a. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji, wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną poprzez wyraźne wskazanie zarzutów składających się na podstawy kasacyjne, określając tym samym granice skargi kasacyjnej, poza które Naczelny Sąd Administracyjny nie wychodzi. Strona wnosząca skargę kasacyjną oparła złożony środek odwoławczy na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny strona wyznaczyła zarzucając naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez błędne zastosowanie będące wynikiem błędnej wykładni pojęcia "kompletna dokumentacja" i "wniosek o dofinansowanie", a w przypadku, gdyby wspomniany zarzut okazał się nieusprawiedliwiony – strona zarzuciła naruszenie art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez błędne zastosowanie oraz art. 49 "ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju" poprzez bezpodstawne niezastosowanie i pozostawienie skargi bez rozpoznania bez wzywania do jej poprawienia lub uzupełnienia. Odnośnie ostatniego ze wskazanych przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że strona w istocie zarzuca naruszenie art. 49 p.p.s.a. – czego wyrazem jest wyraźne wskazanie tego przepisu w uzasadnieniu omawianego zarzutu skargi kasacyjnej – zaś wskazanie w petitum skargi kasacyjnej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju było w tym przypadku wynikiem omyłki pisarskiej. Z uwagi na charakter sprawy, rozpoznanie wskazanych wyżej zarzutów skargi kasacyjnej poprzedzić należy uwagami odnoszącymi się do trybu postępowania sądowoadministracyjnego w sprawach regulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. Nr 216, poz. 1370), reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykładnia i stosowanie tych odmiennych regulacji nastręcza szereg trudności wynikających z przyjętego w tej ustawie systemu odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany. Zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy. Opisany w art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a., nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W art. 30e ustawodawca ustanowił zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i wprowadził szczególne regulacje wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a. Zgodnie z art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Cytowana regulacja znacząco modyfikuje - w stosunku do postanowień ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tryb wnoszenia skargi. Skrócony został bowiem termin do wniesienia tejże skargi (14 dni zamiast 30 dni), wnosi się ją bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego (a nie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie) i wreszcie – to wnioskodawca jest zobowiązany do dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji sprawy. Celem ukształtowania właśnie takiego trybu wnoszenia skargi było niewątpliwie możliwie najszybsze rozstrzygnięcie przez sąd sporów w zakresie rozdziału środków finansowych w ramach programów operacyjnych. Za taką wykładnią przemawia także treść art. 30c ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, który stanowi, że sąd rozstrzyga sprawę w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi. Realizacji celu, jakim jest szybkie rozstrzygnięcie sporu powstałego w związku z rozdziałem środków finansowych w ramach programów operacyjnych, służy w szczególności nałożony na wnioskodawcę-skarżącego obowiązek dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji w sprawie, obejmującej wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego. Skarżący ma zatem obowiązek dołączenia do skargi takich dokumentów związanych z rozpoznaniem jego wniosku o dofinansowanie, które umożliwią sądowi administracyjnemu ocenę legalności działań właściwych instytucji w toku oceny projektu złożonego przez wnioskodawcę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia pojęć "kompletna dokumentacja" oraz "wniosek o dofinansowanie" zawartych w art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - nie była błędna. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy trafne było uznanie przez Sąd, że brak złożenia przez stronę skarżącą pierwotnego wniosku o dofinansowanie i złożenie jedynie korekty tegoż wniosku oznacza, iż dokumentacja nie jest kompletna. Wbrew twierdzeniom strony wnoszącej skargę kasacyjną, w tej konkretnej sprawie prześledzenie przez Sąd pierwszej instancji legalności trybu postępowania organu bez dołączonego pierwotnie złożonego wniosku o dofinansowanie nie było możliwe. W zaskarżonej informacji Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lutego 2010 r. wskazano, że powodem negatywnej oceny formalnej wniosku i jego odrzucenia było niespełnienie kryterium formalnego nr 20 "Prawidłowość wyliczeń w biznes-planie", bowiem w sprawozdaniach finansowych przygotowanych przez wnioskodawcę wystąpiło uchybienie polegające na braku poprawienia błędu wskazanego w piśmie o korektę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonanie oceny legalności takiego stanowiska Zarządu Województwa Wielkopolskiego nie jest możliwe, jeżeli dokumentacja sprawy nie zawiera pierwotnie złożonego wniosku o dofinansowanie, skoro powodem określonej oceny wskazanej w zaskarżonej informacji było właśnie niepoprawienie błędu, który we wspomnianym wniosku miał wystąpić, a który to błąd miał zostać wskazany w piśmie organu o korektę, którego to pisma zresztą skarżąca również nie dołączyła do dokumentacji złożonej wraz ze skargą. Nie zasługuje na uwzględnienie także drugi zarzut skargi kasacyjnej, wskazujący na błędne zastosowanie art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz niezastosowanie art. 49 p.p.s.a. poprzez pozostawienie skargi bez rozpatrzenia bez wzywania do jej poprawienia lub uzupełnienia. Stosownie do art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Natomiast w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto spełniać wymogi określone w pkt 1-3 tego przepisu. To oznacza, że skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać elementy wskazane w art. 46 p.p.s.a. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W związku z powyższymi uregulowaniami zawartymi w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi istota zagadnienia objętego drugim zarzutem skargi kasacyjnej sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy "skarga niekompletna" w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju obejmuje swą definicją "warunki formalne pisma", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. Należy zauważyć, że ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie posługuje się pojęciem "skarga niekompletna". Powołana ostatnio ustawa w Rozdziale 1 Działu III pt "Pisma w postępowaniu sądowym" odwołuje się do pojęcia "warunki formalne". Regulacje zawarte w tymże Rozdziale 1 Działu III p.p.s.a., a także treść uregulowań z Rozdziału 2 tego Działu pt. "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) dowodzą, że przez "warunki formalne" z art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46-48 p.p.s.a. oraz art. 57 § 1 p.p.s.a. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie posługuje się pojęciem "warunki formalne". Do ustawy tej zostało wprowadzone pojęcie "niekompletna skarga". Zgodnie bowiem z art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Wprawdzie ostatnio powołany przepis nie precyzuje pojęć "skarga niekompletna" i "skarga kompletna", jednakże w art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ustawodawca wskazał, że skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją wymienioną w tym przepisie. Oznacza to, że skarga kompletna została zdefiniowana w art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga niekompletna w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 omawianej ustawy oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zd. 1 tej ustawy. Zwrócić należy także uwagę, że skarga z art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a., musi spełniać wymagania z art. 46 i art. 57 § 1 p.p.s.a., a ponadto powinny być do niej dołączone odpisy, o jakich mowa w art. 47 § 1 p.p.s.a. – jednakże braki w tym względzie nie czynią skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Przedstawione wyżej uregulowania prowadzą do wniosku, że skarga, o której mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – aby została rozpoznana przez sąd administracyjny – powinna być kompletna (a więc musi zawierać dokumentację wyraźnie określoną w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe (a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a.). Różne są natomiast skutki prawne w przypadku złożenia skargi niekompletnej od skutków złożenia skargi zawierającej braki formalne. W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi (to jest niespełniającej wymogów z art. 46, art. 47 § 1 lub art. 57 § 1 p.p.s.a.) – z uwagi na brak odmiennej regulacji w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej (to jest niezawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). W takim przypadku ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Z uwagi na to, że kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie ma w tej sytuacji możliwości zastosowania art. 49 p.p.s.a. w celu uzupełnienia tego rodzaju braków. W rozpoznawanej sprawie – co już wyżej wskazano – do złożonej skargi strona nie załączyła w szczególności pierwotnego wniosku o dofinansowanie, co skutkowało uznaniem, że skarga jest niekompletna i jako taka podlegała pozostawieniu bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną na postawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.