I OZ 703/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 22 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II SO/Wa 30/10 o wymierzenie grzywny Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie z wniosku J. C. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny z powodu nieprzekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II SO/Wa 30/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych grzywnę za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 10 sierpnia 2009 r. J. C. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 15 czerwca 2009 r. o przyznanie renty specjalnej. Przy piśmie z dnia 24 sierpnia 2009 r. o sygn. akt II KO/Wa 321/09 Sąd przekazał w/w skargę Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W dniu 5 maja 2010 r. J. C. złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, opatrzone datą 22 marca 2010 r. pismo, stanowiące wniosek o wymierzenie grzywny. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jego oddalenie, jednocześnie wskazując na bezzasadność skargi z dnia 9 sierpnia 2009 r. na bezczynność organu. Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe, wskazał, iż w/w skarga została dołączona do pisma Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2009 r. o sygn. akt II KO/Wa 321/09, które informowało jedynie o jej przesłaniu. Wyjaśnił, iż w związku z tym, że treść skargi dotyczyła wniosku J. C. z dnia 15 czerwca 2009 r. oraz ponaglenia z dnia 19 czerwca 2009 r. do rozpatrzenia tegoż wniosku, na które organ odpowiedział stronie pismem z dnia 10 sierpnia 2009 r., błędnie potraktowano przedmiotową skargę jako pismo przesłane do wiadomości Prezesa ZUS, a nie jako pismo procesowe, wymagające stosownej odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzając organowi grzywnę w wysokości 6.000 zł stwierdził, że z akt sprawy wynika, że organ przekazał skargę z dnia 9 sierpnia 2009 r., odpowiedź na skargę oraz akta sprawy dopiero w ramach udzielonej odpowiedzi na wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny, tj. w dniu 28 maja 2010 r. Zestawiając zatem datę 28 maja 2010 r. z datą wpływu skargi do organu, która to data przypadła na dzień 26 sierpnia 2009 r., WSA stwierdził, że organ, nałożony na niego obowiązek wykonał z przekroczeniem terminu trzydziestu dni, a opóźnienie to wyniosło 245 dni. W ocenie Sądu, wskazywana przez organ w odpowiedzi na wniosek okoliczność błędnej kwalifikacji skargi J. C. z dnia 9 sierpnia 2009 r. jako pisma przesłanego jedynie do wiadomości Prezesa ZUS nie powoduje, że opóźnienie w przekazaniu skargi można uznać za usprawiedliwione. Skarga w sposób precyzyjny określała bowiem przedmiot zaskarżenia oraz była adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wprawdzie skarżący skierował ją bezpośrednio do Sądu, jednak przy piśmie z dnia 24 sierpnia 2009 r. o sygn. akt II KO/Wa 321/09 przesłano skargę do organu. Jednocześnie Sąd nie podzielił stanowiska Prezesa ZUS, zgodnie z którym o bezzasadności wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny decydować ma fakt niepozostawania, zdaniem organu, w bezczynności, ponieważ jest to kwestia wtórna wobec istniejącego obowiązku nadesłania w tej sprawie skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy i nie podlega ocenie przez Sąd przy orzekaniu w przedmiocie wymierzenia grzywny. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wnosząc o jego uchylenie, zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 54 § 1 i 2 w zw. z art. 52 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". W uzasadnieniu wnoszący zażalenie wskazał, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie wyczerpał żadnego ze środków zaskarżenia przewidzianych w art. 37 k.p.a. i 52 § 4 P.p.s.a., a zatem organ przyjął, że przesłane przez Sąd pismo skarżącego z dnia 9 sierpnia 2009 r. zostało przekazane jedynie do wiadomości i ma charakter wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Udzielenie skarżącemu pismem z dnia 10 sierpnia 2009 r. odpowiedzi na jego pisma z dnia 15 czerwca 2009 r. oraz z dnia 19 czerwca 2009 r., a przede wszystkim brak innego pisma skarżącego, w którym wzywałby on organ do usunięcia naruszenia prawa, uprawniało organ do potraktowania pisma skarżącego z dnia 9 sierpnia 2009 r. właśnie jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa, któremu z uwagi na udzielenie odpowiedzi pismem z dnia 10 sierpnia 2009 r. nie nadano dalszego biegu. W odpowiedzi na zażalenie J. C. podniósł, iż Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie udzielił odpowiedział na jego pisma z dnia 15 i 19 czerwca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny. Wymierzając grzywnę sąd powinien natomiast wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. Jak wynika z akt sprawy Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych niewątpliwie uchybił określonemu trzydziestodniowemu terminowi, gdyż skargę strony, która wpłynęła do organu w dniu 26 sierpnia 2009 r. (przesłana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy sprawie II KO/Wa 321/09) przekazał do Sądu w dniu 28 maja 2010 r. Organ nie wykonał zatem ciążącego na nim obowiązku, wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu należy powtórzyć argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że do kompetencji organu nie należała ocena dopuszczalności oraz zasadności skargi. Taka ocena należy wyłącznie do sądu administracyjnego. Ponadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść pisma J. C. z dnia 9 sierpnia 2010 r. jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości, że stanowiło ono skargę na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Błędna kwalifikacja przez organ w/w pisma, jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, nie usprawiedliwiała opóźnienia przekazania skargi i nie uzasadniała oddalenia wniosku o wymierzenie grzywny. Uznać zatem trzeba, że w niniejszej sprawie Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uchybił wynikającemu z art. 54 § 2 P.p.s.a. obowiązkowi przekazania skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia. Zastosowanie w tej sytuacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wobec organu środka przewidzianego w art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. jest w pełni uzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.