II SA/Gl 1071/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną postanawia: 1.odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej kwotę 200,00 (dwustu) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta G. decyzją z dnia [...], nr [...] ustalono wysokość odszkodowania w kwocie [...] zł za działkę nr [...] obręb O., o powierzchni [...] m 2 której własność jako przeznaczonej pod projektowaną drogę publiczną przeszła na rzecz Gminy G. Jednocześnie zobowiązano Gminę G. do wypłaty tego odszkodowania poprzednim współwłaścicielom objętej postępowaniem działki. W następstwie wniesionego odwołania przez C. i B.K. poprzednich współwłaścicieli działki Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda zarzucił, iż wartość przysługującego odwołującym się odszkodowania ustalona w oparciu o operat została sporządzona w sposób nieprawidłowy. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...], Gmina G. wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż prawo do wniesienia przedmiotowej skargi wywodzi wprost z przepisów art. 28 i 29 kpa czerpiąc z interesu prawnego jaki niewątpliwie miasto na prawach powiatu G. posiada jako właściciel przejętej nieruchomości. Dodał, iż z przepisu art. 129 ust. 5 pkt 3 w związku z art. 73 z dnia 13 października 1998 r. –Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną i art. 4 pkt 9 b1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wynika, iż organem właściwym w sprawach o ustalenie odszkodowania za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne jest starosta. W gminie miejskiej na prawach powiatu jakim jest Miasto G. funkcje starosty pełni prezydent miasta. Oznacza to, że Prezydent G. występuje w dwojakiej roli -jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej oraz jako organ wykonawczy gminy i reprezentujący ją na zewnątrz. Powołała się przy tym m. in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 r. I OSK 607/08 oraz z dnia 23 października 2008 r. I OSK1286/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Co do zasady zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej p.p.s.a) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Wskazać przyjdzie, iż na gruncie doktryny i orzecznictwa nastąpiła rozbieżność co do prawa wniesienia skargi przez jednostkę samorządu terytorialnego, w sprawie w której w pierwszej instancji orzeczenie wydał organ tej jednostki- wójt, burmistrz lub prezydent miasta. O rozbieżności tej świadczą m.in. orzeczenia, na które powołuje się w skardze skarżąca Gmina. Powyższe legło u podstaw pytania prawnego rozpoznanego przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. P 32/08, w której Trybunał wyrokiem z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt K 32/08 orzekł, że art. 33 i art. 50 § 1 p.p.s.a. są zgodne z art. 165 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał stwierdził, iż ww. przepisy są zgodne ze wskazanym przepisem Konstytucji również przy takiej interpretacji, która odmawia jednostkom samorządu terytorialnego prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji, a taka właśnie sytuacja zachodzi w sprawie objętej niniejszą skargą Mając zatem na uwadze wzgląd na jednolitość orzecznictwa sądowego oraz respektując zasadę powszechnego obowiązywania wyroków Trybunału Konstytucyjnego Sąd przyjął, że wniesienie skargi przez Gminę G. nie było w niniejszej sprawie dopuszczalne w świetle przepisów art. 33 i 50 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.