I SA/Ol 464/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub,, Sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Protokolant Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 29 lipca 2010r. sprawy ze skargi podmiotu A na informację Zarządu Województwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego 2007-2013 postanawia pozostawić skargę bez rozpatrzenia "A" w dniu 5 lipca 2010r. wniosła skargę na dokonaną przez Zarząd Województwa negatywną ocenę wniosku o dofinansowanie projektu "[...]" – ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013, w ramach konkursu "[...]". W skardze wniosła o uznanie, że ocena została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Zarządzającą oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Do skargi dołączono szereg załączników, w tym : wniosek o dofinansowanie wraz ze studium wykonalności, informację o negatywnej ocenie projektu, protest, informację o stwierdzeniu niezasadności protestu, dowód uiszczenia opłaty sądowej. Z przedłożonych dokumentów wynika, że wskazany wyżej wniosek, złożony w dniu 26 stycznia 2010r., jako spełniający kryteria formalne został przekazany do oceny merytorycznej. Pismem z dnia 11 maja 2010r. nr "[...]" Instytucja Zarządzająca poinformowała wnioskodawcę o negatywnej ocenie projektu. Stwierdzono błędy w zakresie merytorycznych kryteriów zerojedynkowych: 1) spójności między studium wykonalności a wnioskiem co do źródeł finansowania projektu, 2) właściwie przygotowanej analizy finansowej projektu. Od tego rozstrzygnięcia wnioskodawca w dniu 21 maja 2010r. złożył protest. Podniósł w nim, że Komisja popełniła ewidentny błąd przy ocenie projektu. Opisał i wyjaśnił zakwestionowane elementy wniosku. Pismem z dnia 21.06.2010r. nr "[...]" Instytucja Zarządzająca poinformowała wnioskodawcę o niezasadności protestu i utrzymaniu w mocy uprzedniej negatywnej oceny projektu. Podtrzymała stanowisko o niespełnieniu kryterium merytorycznego zerojedynkowego nr 8 – spójności informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie projektu z informacjami zawartymi w załącznikach do wniosku. Ta okoliczność zadecydowała o odrzuceniu wniosku na podstawie § 9 ust. 10 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektu ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013 do konkursu "[...]". Na rozprawie w dniu 29 lipca 2010r. strona skarżąca była reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego. W imieniu Zarządu Województwa stawiła się – radca prawny i przedłożyła pisemną odpowiedź na skargę. Wniosła o pozostawienie skargi bez rozpatrzenia z uwagi na jej niekompletność. Przytoczyła treść art. 30c ust. 2 i art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (j.t. Dz.U. z 2009r. nr 84, poz. 712 ze zm.). W uzupełnieniu odpowiedzi na skargę wskazała, że "A" dotychczas nie odebrała od Instytucji Zarządzającej oryginalnego wniosku wraz z załącznikami. Skarga zawiera więc braki nie podlegające uzupełnieniu w trybie art. 49 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołała się na orzecznictwo sądów odnośnie interpretacji przepisów art. 30c ust. 2 i art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik strony skarżącej przyznał, że oryginalny wniosek nie został przez nią wycofany z Instytucji Zarządzającej, a przedstawiony Sądowi wniosek z załącznikami jest elektroniczną kopią. W takim wypadku nie zachodzi jakakolwiek możliwość niezgodności między dokumentami oryginalnymi a kopiami. Jego zdaniem z treści art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie wynika, że do skargi powinien być załączony oryginalny wniosek. Podniósł ponadto, że również zawarte w informacji z dnia 21.06.2010r. pouczenie o możliwości i trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie precyzowało tej kwestii, a jedynie wskazywało, kiedy wniosek może być odebrany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (j.t. Dz.U. z 2009r. nr 84, poz. 712 ze zm.) zwana dalej "ustawą" przewiduje sądową kontrolę rozstrzygnięć zapadających w postępowaniu o dofinansowanie projektów ze środków programów operacyjnych. Uregulowania te mają charakter szczególny w stosunku do trybu kontroli sądowej aktów i czynności organów administracji publicznej realizowanej na zasadach ogólnych, określonej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Wprawdzie przepisy p.p.s.a. określone dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 mają, zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym tą ustawą lecz wyłączono wprost zastosowanie art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a . Zakres tych wyłączeń nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w art. 30e ustawy mają zastosowanie. Istotne jest bowiem ustalenie zakresu w jakim ustawodawca wprowadził szczególne regulacje, wyłączające stosowanie przepisów p.p.s.a. niewymienionych w art. 30e ustawy. Takim szczególnym uregulowaniem są niewątpliwie unormowania w art. 30c ust. 2 oraz ust. 5 ustawy. Określają one zasady wnoszenia skargi do sądu i wymogi formalne skargi na negatywna ocenę wniosku o dofinansowanie projektu oraz skutki wniesienia skargi niespełniającej tych wymogów. Z uwagi na odmienność regulacji i przyjęte w ustawie rozwiązania zapewniające przyśpieszenie postępowania, na instytucje informujące wnioskodawcę o wynikach procedury odwoławczej, nałożono obowiązek pouczenia o możliwości i zasadach wnoszenia skargi do sądu i to bez względu na to czy wnioskodawca jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika ( art. 30c ust. 4 ustawy). W art. 30c ust. 2 ustawy (inaczej niż w art. 57 § 1 p.p.s.a.) wprowadzono szczególne wymogi, związane z kompletnością skargi. Przepis ten stanowi, że skarga powinna być wniesiona "wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4" (tj. o wyniku procedury odwoławczej). Skarga powinna być wniesiona w terminie 14 dni od otrzymania informacji o wyniku procedury odwoławczej i podlega opłacie. W rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona została w przewidzianym ustawą terminie. Informacja o wyniku procedury odwoławczej (niezasadności protestu) doręczona bowiem została w dniu 22 czerwca 2010r., a skarga złożona w dniu 5 lipca 2010r. W dniu 1 lipca 2010r. uiszczona została należna opłata sądowa (k. 15 akt sąd.). W informacji o wyniku procedury odwoławczej zawarte zostało pouczenie o treści art. 30 c ust. 1 ustawy, terminie i trybie wniesienia oraz o wymogach formalnych, jakim powinna odpowiadać skarga w zakresie kompletności. Pouczenie wskazało na obowiązek dołączenia, obok innych wymaganych ustawą dokumentów, wniosku o dofinansowanie. Odnosząc się do argumentacji pełnomocnika strony skarżącej, że z treści pouczenia nie można było wnioskować o konieczności załączenia do skargi oryginalnego wniosku, Sąd stwierdza, że treść pouczenia odpowiada art. 30c ust. 2 ustawy. W postanowieniu z dnia 21.04.2010r. sygn. akt II GSK 345/10 (CBOiS) Naczelny Sąd Administracyjny rozważając kwestię kompletności dokumentacji stwierdził, że "przewidziany w tym przepisie obowiązek wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją sprawy, ma na celu umożliwienie wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu kontrolę negatywnego wyniku procedury odwoławczej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym ze skargi, o której mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wyłączone jest stosowania art. 52 – 55 p.p.s.a. Jak z tego wynika na właściwej instytucji zarządzającej lub pośredniczącej nie ciąży obowiązek przedstawienia sądowi odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę, dysponuje zatem tylko dokumentacją wniesioną przez skarżącego. Wojewódzki sąd administracyjny, by mógł prawidłowo ocenić legalność zaskarżonego aktu musi dysponować kompletną dokumentacją, która była przedmiotem oceny w toku procedury odwoławczej. Oznacza to, że wniosek o dofinansowanie, stanowiący niezbędny element kompletnej dokumentacji, powinien odpowiadać wnioskowi złożonemu w ramach konkursu". Podkreślić należy, że w sprawie rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny niekompletność dokumentacji polegała na braku załączników stanowiących integralną cześć wniosku. Sąd ten nie wypowiedział się zatem wprost w odniesieniu do sytuacji, jaka wystąpiła w sprawie niniejszej. Jednak z przytoczonej wyżej wykładni celowościowej art. 30c ust. 2 ustawy i literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że chodzi o ten sam wniosek z załącznikami, który był przedmiotem oceny przez Instytucję Zarządzającą a nie taki sam wniosek. Przepis wyraźnie bowiem mówi o wniosku, informacjach w przedmiocie oceny i o kopiach wniesionych środków odwoławczych. Zatem niewątpliwie w przypadku wniosku i informacji chodzi o oryginalne dokumenty. Sąd nie ma możliwości ustalenia, czy przedłożone kopie wniosku z załącznikami odpowiadają w każdym elemencie dokumentom podlegającym ocenie Instytucji Zarządzającej. Stosownie do art. 30 c ust. 5 pkt 2 ustawy wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpoznania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że kategoryczne brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że Sąd nie jest uprawniony do merytorycznego rozpoznawania skargi, do której nie dołączono dokumentów o których mowa w art. 30 c ust. 2 ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 29.07.2009r., sygn. akt II GSK 568/09; postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 31.03.2010r., sygn. akt I SA/Ol 111/10). Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.