II SA/Wa 538/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant Joanna Ukalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na czynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie niedokonania wypłaty odprawy w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. J. K. wezwał Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w K. do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na błędnym zastosowaniu art. 130 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), wnosząc o wypłatę odprawy w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Podniósł, że w związku ze zwolnieniem ze służby w ABW, w dniu [...] listopada 2009 r. otrzymał odprawę w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Zwrócił uwagę, że organ, wypłacając przedmiotową odprawę, nie uwzględnił jednak w jej wysokości okresu jego służby w Policji, do czego był zobowiązany na podstawie art. 130 ust. 2 i 3 ww. ustawy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Dyrektor Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w K. pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] poinformował J. K., że będąc w służbie przygotowawczej, złożył on raport o zwolnienie ze służby w ABW z dniem [...] listopada 2009 r., do czego Szef ABW przychylił się, wydając w dniu [...] października 2009 r. stosowny rozkaz personalny nr [...]. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 130 ust. 5 ustawy o ABW oraz AW, została mu więc wypłacona odprawa w wysokości jednomiesięcznego uposażenia, przysługująca funkcjonariuszom w służbie przygotowawczej. Składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., J. K. jej przedmiotem uczynił czynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, odmawiającą mu dokonania wypłaty odprawy w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Wniósł o ustalenie prawa do odprawy w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Udzielając odpowiedzi na skargę, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, wskazując na bezzasadność skargi, wynikającą z faktu, iż organ wypłacił skarżącemu odprawę w prawidłowej wysokości. Wniósł również o przekazanie sprawy do rozpoznania – według właściwości – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Postanowieniem z dnia 18 lutego 2010 r. o sygn. akt IV SA/Gl 77/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. stwierdził swą niewłaściwość i sprawę przekazał do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak wynika ze sprawy, skarżącemu została wypłacona w dniu [...] listopada 2009 r. odprawa w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Organ dokonał zatem czynności wypłaty odprawy, wskazując na zastosowany w tym zakresie przepis art. 130 ust. 5 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.). Tymczasem J. K. twierdzi, że w związku ze zwolnieniem ze służby w ABW, winna być mu wypłacona – zgodnie z art. 130 ust. 2 i 3 ww. ustawy – odprawa w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Taka sytuacja uwidacznia istnienie sporu między stronami co do wysokości przysługującej skarżącemu odprawy, jednak spór ten nie może zostać załatwiony w drodze czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podlegającej kontroli sądu administracyjnego, gdyż czynność wypłaty odprawy nie jest czynnością w rozumieniu tego przepisu, stanowi natomiast czynność faktyczną, podejmowaną w wyniku ustalenia przysługującej zwalnianemu ze służby funkcjonariuszowi odprawy. Ustalenie wysokości odprawy świadczy zaś o władczym rozstrzygnięciu organu w tej kwestii (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2006 r. o sygn. akt II SA/Wa 1251/06, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Oznacza to, że faktyczna czynność wypłaty odprawy następuje na skutek ustalenia jej wysokości w oparciu o istniejący stan faktyczny oraz obowiązujący stan prawny i niezależnie od tego, czy Szef ABW w każdej indywidualnej sprawie funkcjonariusza łączy konieczność ustalenia wysokości odprawy z wydaniem decyzji administracyjnej przed dokonaniem czynności jej wypłaty czy też nie, to jednak w przypadku istnienia sporu co do wysokości odprawy, taka decyzja winna zostać podjęta i doręczona stronie, czego w sprawie nie uczyniono, pomimo złożonego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w którym skarżący zawarł wniosek o wypłatę odprawy w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Jeżeli treść wniosku budziła wątpliwości Szefa ABW co do zawartych w nim żądań, organ przed udzieleniem jakiejkolwiek odpowiedzi skarżącemu mógł skorzystać z trybu naprawczego, przewidzianego w art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), wszak nie tytuł pisma, lecz jego treść decyduje o tym, czym w istocie jest i do czego zmierza. Dopiero wówczas, w zależności od przedstawionego stanowiska strony, precyzującego pismo (bądź jego braku), organ zobowiązany byłby odpowiednio procedować zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie ma bowiem charakteru decyzji administracyjnej pismo Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w K. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], gdyż zawarte w nim wyjaśnienia mają jedynie walor informacyjny. Brak w nim merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty (art. 104 kpa). Pismo to, oprócz chronologicznego przedstawienia przebiegu służby skarżącego w ABW, jedynie informuje o dokonanej wypłacie odprawy w wysokości jednomiesięcznego uposażenia na podstawie art. 130 ust. 5 ustawy o ABW oraz AW. Decyzja administracyjna podejmowana jest w ściśle określonym trybie i każdorazowo zmierza do zastosowania normy prawa materialnego, kreując w ten sposób określony stosunek administracyjnoprawny. Wskazane pismo niczego nie urzeczywistnia w sferze praw i obowiązków zainteresowanego (stanowi informację organu). Z kolei to, czy wniosek z dnia [...] grudnia 2009 r., nazwany przez skarżącego "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", został rozpatrzony w oczekiwany przez niego sposób, Sąd mógłby ocenić jedynie w przypadku wniesienia skargi na bezczynność w tym zakresie. W niniejszej sprawie nie jest to jednak możliwe, gdyż jej przedmiotem skarżący uczynił czynność Szefa ABW w przedmiocie niedokonania wypłaty odprawy w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, nazywając ją czynnością odmowną. Bez względu na to, czy przedmiotem skargi byłaby czynność wypłaty odprawy – dokonana (w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym) czy niedokonana (w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym), to – w świetle tego, co zostało przedstawione powyżej – czynność ta, jako czynność faktyczna, nie może zostać poddana merytorycznej kontroli Sądu. Wskazuje to na niedopuszczalność skargi i prowadzi do jej odrzucenia. Nawet gdyby przyjąć, jak uczynił to Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., przekazując niniejszą sprawę do rozpoznania tutejszemu Sądowi, że jej przedmiotem jest rzeczone pismo, to i tak skargę należałoby uznać za niedopuszczaalną i podlegającą odrzuceniu, gdyż sąd administracyjny nie rozpoznaje skarg na pisma informacyjne organu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.