II SA/Wa 692/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Andrzej Góraj Protokolant Joanna Ukalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi B. C. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] , 2. stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., wydanym na podstawie art. 38 ust. 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), Komendant Rejonowy Policji [...] zwolnił B. C., pozostającą w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...] , po zwolnieniu ze stanowiska specjalisty [...] Referatu [...] tejże Komendy, w [...] grupie uposażenia zasadniczego [...] zł z mnożnikiem 1.75 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w wysokości [...] zł, ze służby w Policji, z dniem 31 grudnia 2009 r. Na podstawie art. 108 § 1 kpa nadano rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu organ wskazał, że podstawę faktyczną zwolnienia B. C. stanowiło niewyrażenie przez nią zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, po upływie dwunastomiesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...] . B. C. została przeniesiona do dyspozycji z powodu likwidacji jej stanowiska służbowego rozkazem organizacyjnym nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. B. C. odwołała się od tego rozkazu personalnego do Komendanta Stołecznego Policji, zarzucając organowi niedoręczenie tego rozkazu jej pełnomocnikowi. Zarzuciła ponadto brak w rozkazie przesłanek do nadania mu trybu natychmiastowej wykonalności. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 127 § 2 kpa, Komendant Stołeczny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. W jego uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] grudnia 2009 r. Komendant Rejonowy Policji [...] wszczął postępowanie, oznaczone sygnaturą [...] , w przedmiocie mianowania B. C. na stanowisko służbowe zgodnie z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, w związku z upływem dwunastomiesięcznego okresu pozostawania wymienionej w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...] , po zwolnieniu jej z zajmowanego stanowiska służbowego specjalisty Referatu [...] . Organ podał, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania pouczono stronę o jej uprawnieniach, wynikających z art. 10 § 1 kpa oraz wskazano, że brak pisemnego stanowiska w sprawie, w terminie 3 dni od dnia doręczenia pisma zostanie potraktowany jako rezygnacja z przysługujących jej uprawnień. Zawiadomienie to doręczono dnia 4 grudnia 2009 r. Ponadto organ podał, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo z prawem substytucji, udzielone w dniu 15 grudnia 2009 r., w sprawie [...] przez B. C. adwokatowi A. U., a także pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez adwokata A. U. aplikantowi adwokackiemu B. R. Organ wyjaśnił też, że w aktach sprawy znajduje się orzeczenie nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2008 r., stwierdzające, że B. C. jest zdolna do służby w Policji z ograniczeniami, zdolna do służby na aktualnie zajmowanym stanowisku specjalisty Referatu [...] Komendy Rejonowej Policji [...] . Organ podał też, że w aktach sprawy znajduje się ponadto pismo Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] grudnia 2008 r., będące odpowiedzią na pismo Z-cy Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] listopada 2008 r., a dotyczące wyjaśnienia zapisu "zdolna do służby w Policji z ograniczeniami". Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA stwierdziła, iż wymieniona może powrócić do służby, pełniąc większość przewidzianych dla stanowiska specjalisty Referatu [...] Komendy Rejonowej Policji [...] funkcji. Poinformowano w tym piśmie również, że opinia ta dotyczy także służby z bronią, gdyż stan psychiczny badanej nie stwarza zagrożenia dla osób drugich. Ograniczenie dotyczy natomiast pracy nocnej, a zatem 12-godzinnych dyżurów, jeśli obejmują godziny nocne. Ponadto organ przywołał znajdujący się w aktach sprawy protokół z rozmowy, przeprowadzonej z B. C. w dniu 15 grudnia 2009 r., w sprawie propozycji mianowania jej na stanowisko służbowe. Wyjaśnił, że z protokołu tego wynika, iż Komendant Rejonowy Policji [...] , w obecności Naczelnika Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...] oraz pełnomocnika B. C. przeprowadził ze skarżącą rozmowę, dotyczącą propozycji mianowania jej na stanowisko służbowe i ustalenia uposażenia zasadniczego. Podczas tej rozmowy przedstawiono B. C. informacje o wszystkich wakujących na dzień 15 grudnia 2009 r. stanowiskach służbowych w Komendzie Rejonowej Policji [...] . Zestawienie to sporządzone zostało według grup uposażenia i docelowego stopnia etatowego i obejmowało następujące stanowiska: 1. detektyw Zespołu do walki z Przestępczością Narkotykową Wydziału Kryminalnego KRP [...] (5 grupa zaszeregowania), 2. referent Referatu III Wydziału Kryminalnego (3 grupa zaszeregowania), 3. asystent Referatu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego (5 grupa zaszeregowania), 4. referent Ogniwa I i III Referatu Patrolowo-Interwencyjnego i Wywiadowczego Wydziału Prewencji KRP [...] (3 grupa zaszeregowania), 5. dzielnicowy Rewiru Dzielnicowych Wydziału Prewencji KRP [...] (4 grupa zaszeregowania), 6. referent Referatu Ochronnego Wydziału Sztabu Policji (3 grupa zaszeregowania), 7. detektyw Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego KP [...] (5 grupa zaszeregowania), 8. asystent Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego KP [...] (5 grupa zaszeregowania), 9. dzielnicowy Rewiru Dzielnicowych Wydziału Prewencji KP [...] (4 grupa zaszeregowania), 10. referent Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji KP [...] (3 grupa zaszeregowania), 11. detektyw Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego KP [...] (5 grupa zaszeregowania), 12. asystent Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego KP [...] (5 grupa zaszeregowania), 13. referent Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego KP [...] (3 grupa zaszeregowania), 14. referent Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji KP [...] (3 grupa zaszeregowania), 15. policjant Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji KP [...] (2 grupa zaszeregowania). Wskazane zastawienie zawierało także informacje o zmianach etatowych wprowadzonych rozkazami organizacyjnymi Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] i [...] z dnia [...] listopada 2009 roku, a dotyczących stanowisk służbowych wymienionych w pkt 3, 6, 7, 8, 11, 12. Jednocześnie organ podał, że B. C. została pouczona o możliwości zwolnienia jej ze służby, na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji. Organ wskazał, że policjantka zapoznała się z informacją dotyczącą wakujących stanowisk w Komendzie Rejonowej Policji [...] i oświadczyła, że nie wyraża zgody na przeniesienie jej na niższe stanowisko służbowe chyba, że na stanowisko Komendanta. W związku z powyższym Komendant Rejonowy Policji [...] w dniu [...] grudnia 2009 r. wszczął postępowanie administracyjne o nr [...] , w przedmiocie zwolnienia B. C. ze służby w Policji, na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji w związku z art. 38 ust. 2. Pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami sprawy, a ponadto nadesłał w dniu 1 lutego 2010 r. do Wydziału Kadr Komendy Stołecznej Policji wniosek-pismo z dnia 26 stycznia 2010 r. zawierające orzeczenie nr [...] [...] Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2009 r., uchylające orzeczenie nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] października 2009 r., w przedmiocie wydalenia skarżącej ze służby w Policji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania. W piśmie tym pełnomocnik wniósł o załączenie tego orzeczenia w poczet materiału dowodowego, z uwagi na fakt, iż Komendant Rejonowy Policji [...] , wydając decyzję o zwolnieniu B. C. ze służby w Policji, nie był w posiadaniu tego orzeczenia. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji powołując się na art. 38 ust. 2 pkt 4 oraz na art. 38 ust. 4 ustawy o Policji wskazał, że decyzja wydawana w tym przedmiocie ma charakter decyzji uznaniowej co powoduje, że organ ma swobodę działania i możliwość dokonania wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy. Takim kryterium jest niewyrażenie zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, z przyczyn określonych w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy. Rozpoznając sprawę organ uznał, że były podstawy do zwolnienia z Policji funkcjonariusza, który po upływie 12 miesięcy okresu pozostawania w dyspozycji nie wyraził zgody na mianowanie na niższe stanowisko służbowe, a zatem uznał, że przesłanki faktyczne zostały spełnione, szczególnie w sytuacji gdy Komendant Rejonowy Policji [...] podczas rozmowy w dniu 15 grudnia 2009 r. dołożył wszelkich starań w zakresie przedstawienia informacji o wszystkich wakujących stanowiskach w Komendzie Rejonowej Policji [...] , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozkazami organizacyjnymi Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] i [...] z [...] listopada 2009 r. Organ wskazał, że wakujące stanowiska obejmowały także etaty spełniające wymogi ograniczeń do pełnienia służby w Policji, wynikające z orzeczenia nr [...] , Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2008 r., a mimo to B. C. nie wyraziła zgody na mianowanie na niższe stanowisko służbowe. Organ odniósł się też do zarzutu niedoręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi B. C. i wskazał, że pełnomocnictwo obejmowało tylko sprawę o nr [...] , która dotyczyła wyłącznie mianowania na stanowisko służbowe, nie zaś zwolnienia ze służby. Sprawa dotycząca zwolnienia ze służby miała nr [...] . Ustosunkowując się zaś do zarzutu B. C., dotyczącego przedstawienia jej przez Komendanta Rejonowego Policji [...] propozycji mianowania jej na stanowiska wymagające posiadania broni, tj. stanowiska niespełniającego ograniczeń wynikających z orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej organ wskazał, że z pisma Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] grudnia 2008 roku wynika, iż wymieniona może powrócić do służby, pełniąc większość przewidzianych dla stanowiska specjalisty Referatu [...] Komendy Rejonowej Policji [...] funkcji. Stwierdzono ponadto, że brak jest przeciwwskazań do pełnienia przez policjantkę służby z bronią, natomiast "ograniczenie", które nie ma trwałego charakteru dotyczy tylko pracy nocnej, a zatem dwunastogodzinnych dyżurów jeśli obejmują one godziny nocne. Organ podkreślił, że w orzeczeniu tym nie było przeciwwskazań do mianowania policjantki na stanowiska służbowe, które wiążą się z posiadaniem broni. Odnosząc się zaś do zarzutu strony dotyczącego braku przesłanek do nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, to stwierdził, iż rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 roku stanowi element realizacji obowiązków i zadań nałożonych na Policję przez ustawę o Policji. Biorąc pod uwagę fakt, iż zgodnie z zapisem ustawowym art. 37a pkt 1 ustawy o Policji wymieniona nie mogła pozostawać dłużej bez przydziału służbowego, zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 § 1 kpa było zasadne i wynikało z interesu społecznego tożsamego z interesem służby, przejawiającym się koniecznością uregulowania sytuacji kadrowej jednostki Policji oraz dotrzymaniem terminu określonego w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Organ podkreślił, że realizacja celów Policji, tj. zapewnienie ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego następuje także poprzez kształtowanie struktur Policji oraz sytuacji kadrowej policjantów. Dlatego uznał zarzut naruszenia art. 108 § 1 kpa za bezzasadny. Co do wniosku pełnomocnika B. C., dotyczącego obowiązku organu II instancji uwzględnienia zmian stanu faktycznego i prawnego wynikającego z orzeczenia nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2009 roku to organ stwierdził, iż jest on bezprzedmiotowy, bowiem orzeczenie dyscyplinarne, dotyczące naruszenia dyscypliny służbowej nie ma związku ze sprawą, dotyczącą zwolnienia wymienionej ze służby w Policji. Przedmiotem bowiem tego postępowania jest zwolnienie B. C. ze służby w Policji na podstawie art. 38 ust. 4 w związku z art. 38 ust. 2 ustawy o Policji, nie zaś postępowanie dyscyplinarne. Dodać przy tym należy, iż postępowania te są odrębnymi postępowaniami, niemającymi ze sobą jakiegokolwiek związku przyczynowo-skutkowego. Brak było zatem podstaw do wykorzystania tego materiału w postępowaniu odwoławczym, jak również jego włączenia do akt postępowania administracyjnego, w przedmiotowej sprawie. Przyjęcie odmiennego stanowiska stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji posiadał kompetencje, a także podstawy faktyczne do zwolnienia wymienionej ze służby w Policji. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi B. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosząc o jej uchylenie zarzuciła decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego. W zakresie prawa procesowego skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7 kpa, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, - art. 8 kpa poprzez naruszenie zasad praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, co przejawiało się w ignorowaniu oświadczeń dotyczących jej chęci dalszej służby w Policji, - art. 77 kpa, polegające na zaniedbaniu przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym zasięgnięcia opinii biegłego co do stanu jej zdrowia, - art. 107 kpa, polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, poprzez nierozpatrzenie, w sposób niezbędny jej dowodów i argumentów stawianych przeciwko rozstrzygnięciu organu I instancji. Odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego skarżąca zarzuciła organowi obrazę art. 38 ust. 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące przyjęciem, iż zaproponowane stanowiska, które z racji ograniczeń zdrowotnych nie mogła przyjąć, czyni zadość trybowi zwolnienia ze służby w Policji na podstawie wskazanego przepisu. Uzasadniając skargę B. C. wskazała, że wprawdzie w jej aktach osobowych jest orzeczenie nr [...] z dnia [...] października 2008 r. dotyczące możliwości pełnienia przez nią służby z ograniczeniem, to organ dysponował załączonym do odwołania zaświadczeniem lekarskim, z którego wynika, że jest osobą korzystającą z permanentnej terapii w Przychodni Zdrowia [...] przy Centralnym Szpitalu Klinicznym MSWiA. Ponadto powołała się na orzeczenie nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r., dotyczącego postępowania dyscyplinarnego, w którym to orzeczeniu organ odniósł się wprost do braku aktualnych badań medycznych u skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w decyzji. Dodał ponadto, że skarżąca w trakcie rozmowy w dniu 15 grudnia 2009 r. nie podnosiła żadnych zastrzeżeń co do możliwości pełnienia przez nią służby na określonym stanowisku. Gdyby bowiem tak było, organ skierowałby skarżącą na ponowne badanie przez Komisję Lekarską, pod kątem oceny jej zdolności do pełnienia służby na określonym stanowisku. Możliweby to jednak było dopiero po wyrażeniu przez nią zgody na mianowanie na którekolwiek z proponowanych jej niższych stanowisk służbowych, co nie nastąpiło. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd bada zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i formalnym, obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według wymienionych wyżej kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego był art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Z analizy tego przepisu wynika zatem wprost, że zwolnienie policjanta ze służby na tej podstawie możliwe jest jedynie, w sytuacji niewyrażenia przez niego zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe oraz zaistnienia przyczyn określonych w art. 38 ust. 2 ustawy. Z kolei zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach: 1) orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne; 2) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej; 3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy; 4) likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko; 5) niewyrażenia zgody na mianowanie na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Wskazać należy, że zasadą jest przenoszenie policjanta na stanowisko służbowe, równorzędne wobec pierwotnie zajmowanego. Wniosek taki wynika a contrario z przepisu art. 38 ustawy o Policji, skoro przeniesienie na niższe stanowisko służbowe obwarowane jest szeregiem warunków w nim wskazanych. Podkreślić należy, że przeniesienie na stanowisko równorzędne dopuszczalne jest zawsze z racji administracyjnoprawnego charakteru stosunku służbowego policjanta, stosunku charakteryzującego się służbowym podporządkowaniem i niezbędną w służbie dyspozycyjnością funkcjonariusza. Przypomnieć należy, że skarżąca pozostawała w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...] , od dnia [...] grudnia 2008 r. po zwolnieniu jej ze stanowiska specjalisty [...] Referatu [...] tejże Komendy, w [...] grupie uposażenia zasadniczego [...] zł z mnożnikiem 1.75 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w wysokości [...] zł, ze służby w Policji. Przebywanie w dyspozycji spowodowane było zaś likwidacją zajmowanego przez B. C. stanowiska służbowego, rozkazem organizacyjnym Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Przypomnieć należy również, że Komendant Stołeczny Policji utrzymując w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] , zwalniający z dniem [...] grudnia 2009 r. B. C. ze służby w Policji, na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji wskazał, że w sprawie ma zastosowanie przypadek, o którym mowa w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy, stosownie do którego policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Oznacza to zatem, że organ przed przeniesieniem funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, jest zobligowany do zapoznania go ze zmianą warunków służby i stosownie do ust. 4 art. 38 ustawy o Policji, uzyskania jego zgody. A zatem do przeniesienia w tym trybie niezbędne jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek: likwidacja stanowiska oraz brak możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. Okolicznością niesporną jest fakt, iż nastąpiła likwidacja stanowiska zajmowanego przez skarżącą, tym samym przesłanka ta została spełniona. Co zaś się tyczy drugiej z wymienionych w przepisie przesłanek, to zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie została ona spełniona. Ani bowiem Komendant Rejonowy Policji [...] , ani też Komendant Stołeczny Policji w żaden sposób nie uzasadniły bliżej braku możliwości mianowania skarżącej na stanowisko równorzędne, ograniczając się jedynie do przytoczenia treści przepisu art. 38 ust. 2 ustawy o Policji oraz wskazania, że w trakcie rozmowy w dniu 15 grudnia 2009 r. przedstawiono B. C. wykaz wakujących stanowisk w Komendzie Rejonowej Policji [...] . Podkreślić należy, że wykaz ten obejmował jedynie stanowiska niższe od uprzednio zajmowanego przez skarżącą, który to fakt potwierdził zresztą, w trakcie rozprawy pełnomocnik organu. Organ nie odniósł się do tego wymogu, ani nie proponując jej takiego stanowiska, ani też nie poinformował o jego ewentualnym braku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że sytuacja prawna skarżącej jest szczególna, bowiem w sytuacji likwidacji zajmowanego przez nią stanowiska służbowego, co w niniejszej sprawie miało miejsce - zasadą jest przeniesienie jej na stanowisko równorzędne. W tej sytuacji, to na organie administracyjnym podejmującym decyzję o przeniesieniu takiej osoby na niższe stanowisko służbowe spoczywa obowiązek wykazania, że istotnie nie ma możliwości mianowania jej na inne równorzędne stanowisko. Tymczasem organ nie wykazał w sposób przekonywujący i wyczerpujący, iż nie było innego równorzędnego stanowiska służbowego, którego objęcie gwarantowały skarżącej przepisy ustawy o Policji powołane w zaskarżonej decyzji. Okoliczność braku wykazania przez organ możliwości mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko ma istotne znaczenie w sprawie, gdyż zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 tej ustawy o Policji ma charakter fakultatywny (policjant może być zwolniony ze służby). Organy administracji nie wyjaśniły w dostateczny sposób drugiej przesłanki, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy, a mianowicie braku możliwości mianowania B. C. na inne równorzędne stanowisko. W aktach sprawy brak jest wykazu etatów w [...] grupie uposażenia w Komendzie Rejonowej Policji [...], w tym wykazu wolnych etatów w tej grupie. Uniemożliwia to skontrolowanie prawidłowości zaskarżonego rozkazu. Faktem jest, iż każdy pracodawca jest uprawniony do prowadzenia własnej polityki zatrudnienia, lecz nie oznacza to całkowitej dowolności w obsadzaniu poszczególnych stanowisk. Przy decyzjach opartych na uznaniu administracyjnym organ administracji ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia z uwagi na celowość decyzji. Decyzja taka winna być jednak w pełni uzasadniona aby strona miała jasność co do kryteriów, którymi kierował się organ administracji wydając takie a nie inne rozstrzygnięcie. W rozpoznawanej sprawie rozkazy organów administracji obu instancji takiego uzasadnienia nie zawierają. Skoro przesłanką przeniesienia policjanta na niższe stanowisko jest brak możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko, to organ administracji winien wyjaśnić dlaczego skarżącej nie można było przenieść na takie stanowisko. Należało zatem ustalić jakie są równorzędne stanowiska, a następnie dokładnie wyjaśnić z jakiego powodu na stanowiska te nie można było mianować B. C. Zgodnie zaś z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Mimo, że decyzje wydawane w oparciu o treść art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji wydawane są na podstawie uznania, to jednak nie mogą mieć charakteru dowolności, na co już wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 września 2000 r. sygn. akt II SA 637/00 (opubl. LEX nr 53769). Należało zatem przyjąć, iż w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy nie wykazał należycie przesłanek zastosowania w sprawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji, wobec czego należało uznać, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem powyższego przepisu. Kolejnym uchybieniem, którego dopuściły się organy jest rozbieżność przyczyn, które legły u podstaw zwolnienia skarżącej ze służby w Policji. Komendant Rejonowy Policji [...] , zwalniając bowiem skarżącą ze służby w Policji, rozkazem z dnia [...] grudnia 2009 r. i uzasadniając swoje stanowisko powołał się na art. 38 ust. 2 pkt 5, zaś Komendant Stołeczny Policji, utrzymując w mocy rozkaz organu I instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przesłanki z art. 38 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy o Policji. Podkreślić należy, że sytuacja taka wywołać może stan zupełnej dezinformacji u skarżącego, który w istocie nie wie czy organ postanowił przenieść go na inne stanowisko służbowe z powodu upływu okresu przebywania w dyspozycji, czy też z powodu likwidacji jego stanowiska. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien wykazać należycie przesłanki zastosowania w sprawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji oraz ustalić jakie przesłanki z art. 38 ust. 2 ustawy mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.