II SA/Bd 486/10

4 sierpnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2010r. sprawy ze skargi M.B. i J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. W dniu 23 marca 2009 r. spółka jawna K. z siedzibą w I. zwróciło się do B. S. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na utworzeniu kopalni odkrywkowej kruszyw (piasek, żwir) o powierzchni 11,5535 ha, zlokalizowanej na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [..] i [...], położonych w miejscowości K., obręb wiejski S. W związku ze złożonym wnioskiem Burmistrz S., powołując się na art. 64 ust. 1 pkt 1 i art. 156 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.) wystąpił się do Starosty N. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ze względu na to, że wskazane wyżej organy stwierdziły potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, postanowieniem z dnia [...], [..], Burmistrz S. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, określając jednocześnie zakres raportu. Z powyższego obowiązku wnioskodawca się wywiązał. Kontynuując postępowanie, organ gminy zwrócił się do Starosty N. o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. W odpowiedzi organ powiatu stwierdził, iż planowana inwestycja może oddziaływać na projektowany obszar Natura 2000 "[...]", organem właściwym do uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. W związku z tym Burmistrz S. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. o uzgodnienie warunków realizacji objętego wnioskiem przedsięwzięcia. Na wezwanie organu ochrony środowiska inwestor dwukrotnie dokonał uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko o żądane przez tenże organ informacje dotyczące zwłaszcza wpływu planowanej kopalni odkrywkowej na projektowany w bezpośrednim sąsiedztwie obszar Natura 2000 "[..]". Wobec wykonania przez wnioskodawcę nałożonych na niego obowiązków Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. postanowieniem z dnia [...], [...], uzgodnił realizację przedsięwzięcia, określając przy tym warunki jego realizacji, przy czym kolejnym postanowieniem z dnia [...] sprostował z urzędu stwierdzoną w powyższym postanowieniu omyłkę. Ponadto w ramach toczącego się postępowania administracyjnego, z uwagi na powzięcie wiadomości o występowaniu w miejscu lokalizacji inwestycji stanowisk archeologicznych, Burmistrz S. zwrócił się o uzgodnienie warunków przedsięwzięcia do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. W piśmie z dnia 10 lipca 2009 r. Kierownik Delegatury Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w B. wskazał na konieczność przeprowadzenia przed utworzeniem kopalni badań archeologicznych w miejscu planowanej inwestycji na podstawie wydanego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków pozwolenia oraz obowiązek uzgodnienia projektu kopalni z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków. Poza tym na wniosek inwestora organ prowadzący postępowanie przeprowadził rozprawę administracyjną w dniu 19 listopada 2009 r., umożliwiając wszystkim stronom postępowania zgłoszenie wniosków i zarzutów dotyczących zamierzonego przedsięwzięcia. W toku postępowania wnioskodawca zrezygnował z objęcia inwestycją działki nr [...]. W dniu [...] Burmistrz S. wydał decyzję [...], którą ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na utworzeniu kopalni odkrywkowej kruszyw w K. na działkach o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...]. W ramach warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, uwzględniając w szczególności konieczność ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, w decyzji zawarto zapisy, iż należy: a) wydobycie prowadzić bez stosowania prac odwodnieniowych, przy użyciu sprawnego technicznie sprzętu; b) na terenie kopalni nie magazynować paliw płynnych i odpadów, wszelkie uzupełnianie paliwa, smarowanie, przeglądy, naprawy i konserwacje maszyn oraz pojazdów wykonywać poza wyrobiskiem, w miejscu do tego specjalnie przygotowanym i zabezpieczonym przed przedostaniem się substancji ropopochodnych do gruntu; c) dzienną liczbę ciężarówek transportujących kruszywo ograniczyć do 120; d) transport ciężarówek z kruszywem organizować w kolumnach po kilka na raz, co pozwoli na złagodzenie uciążliwości związanej z transportem; e) po eksploatacji należy prowadzić monitoring glebotwórczej wierzchniej warstwy brzegów zrekultywowanego zbiornika, który będzie polegał na kontroli następujących parametrów: postępu ewentualnej erozji wodnej i eolicznej, zmianach tempa akumulacji i rozkładu próchnicy, zmianach odczynu warstwy glebotwórczej, szybkości ubytków zasobów azotu, fosforu, potasu, wapnia i magnezu, zmianach stosunków wodnych i termicznych, zmianach składu i aktywności mikroflory i fauny glebowej, pomiarach kontrolnych związków chemicznych stanowiących zanieczyszczenia; w przypadku zmian wymienionych parametrów należy podjąć działania ochronne; f) realizacja przedsięwzięcia nie może pogorszyć dotychczasowych warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości; g) graniczna wartość wydobycia kruszywa spod powierzchni zwierciadła wody nie może przekroczyć 1000 Mg/dobę; h) na etapie uzyskiwania koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża uzgodnić warunki utrzymania dróg dojazdowych do inwestycji z ich zarządcą, określić maksymalne obciążenia dróg oraz uzgodnić szczegółowy harmonogram transportu wydobytego piasku; i) W celu ograniczenia uciążliwości hałasowej prace wydobywcze prowadzić wyłącznie w dni robocze, w porze dziennej, między godzinami 6.00 - 20.00; j) odpady powstające w trakcie eksploatacji złoża, w szczególności podczas naprawy i konserwacji sprzętu technicznego zagospodarować zgodnie z przepisami ustawy o odpadach; k) przed rozpoczęciem wydobywania kopalin należy: - przeprowadzić w oparciu o uzyskane od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków pozwolenie badania archeologiczne obejmujące: prace wykopaliskowe na obszarze inwestycji w granicach stanowisk archeologicznych, sporządzenie dokumentacji naukowej zgodnie ze standardem dokumentacji badań archeologicznych zamieszczonym w rozporządzeniu Ministra Kultury z 9 czerwca 2004 r. (Dz. U. nr 150 poz. 1579), pełną konserwację pozyskanych w trakcie badań archeologicznych zabytków; - uzgodnić z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków Delegatura w B. projekt kopalni odkrywkowej kruszyw w K. W decyzji określono poza tym wymagania dotyczące ochrony środowiska, konieczne do uwzględnienia w dokumentacji służącej do wydania koncesji na wydobywanie kopaliny, a także decyzji określającej szczegółowe warunki wydobywania kopaliny, wskazując, że należy: a) ustalić nieprzekraczalną końcową rzędną dna wyrobiska na poziomie 77 m n.p.m., w wyniku czego eksploatacja kruszywa spod wody nie może przekroczyć warstwy o miąższości 2-3 metrów; b) od strony drogi oraz działki [...] wprowadzić pas ochronny o szerokości 20 m, a w dalszej odległości otrzymaną w trakcie robót ziemnych warstwę gleby próchnicznej należy zdeponować w postaci tymczasowego wału ziemnego, ułożonego od strony drogi K. – Z. oraz od strony działki nr [...], w celu uzyskania naturalnego ekranu akustycznego; po zakończeniu eksploatacji kruszywa zwałowisko rozplantować i użyć do rekultywacji terenu (skarp); c) wykonać nasadzenia niskiej i wysokiej zieleni izolacyjnej, złożonej z drzew i krzewów iglastych i liściastych (stosując gatunki rodzime właściwe dla wymagań siedliskowych na danym terenie) od strony działki [...] oraz drogi K. Z., na terenie pasa ochronnego; d) po zakończeniu prac wydobywczych przeprowadzić rekultywację w kierunku wodnym, z wykorzystaniem zbiornika jako potencjalnego miejsca występowania kumaka nizinnego i innych płazów oraz prowadzeniem ekstensywnej gospodarki rybacko -wędkarskiej; e) przy projektowaniu zbiornika uwzględnić potrzebę stworzenia brzegów o niskich nachyleniach, przybrzeżnych wypłyceń oraz nasadzenia bogatej roślinności wodnej i przybrzeżnej (umożliwi to zachowanie różnorodności form powierzchni terenu, a także zapewni ukształtowanie zróżnicowanych warunków siedliskowych zapewniających płazom możliwość rozwoju); f) po zakończeniu eksploatacji przeprowadzić konsultacje z ichtiologiem i herpetologiem w celu właściwego doboru składu gatunkowego fauny przeznaczonej do hodowli w zbiorniku powstałym na terenie wyrobiska; g) w sąsiedztwie zbiornika stworzyć miejsca zimowania płazów, m.in. pryzmy kamieni przemieszanych z liśćmi i drobnymi gałęziami, a także stosy grubszych gałęzi; h) inwestycję prowadzić zgodnie z raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko opracowanym w kwietniu 2009 r. "Wydobycie kruszyw metodą odkrywkową złoże K. I Gmina S." oraz jego uzupełnieniami. Ponadto organ nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku na podstawie pomiarów przeprowadzonych w rejonie najbliższej zabudowy mieszkaniowej oraz na wyjeździe z terenu kopalni, po upływie 6 i 12 miesięcy od oddania obiektu do użytkowania i przedstawienia w terminie 7 i 13 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania w Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. oraz Wojewódzkim Inspektoracie Ochrony Środowiska w B. Organ zaznaczył jednocześnie, że w przypadku stwierdzenia wystąpienia przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku inwestor będzie zobowiązany do wykonania zabezpieczeń akustycznych lub ograniczenia działalności. Inwestor został również zobowiązany do wykonywania dwa razy w roku (wiosną i jesienią) badań poziomu wód podziemnych w najbliższych 2 studniach gospodarskich służących do poboru wody do celów socjalno - bytowych i przedstawiania ich wyników organowi wydającemu decyzję do dnia 30 kwietnia i 30 października. Zaznaczono równocześnie, że w przypadku stwierdzenia prowadzenia przez inwestora działalności pogarszającej stan środowiska zostaną wydane odpowiednie decyzje nakazujące wstrzymanie takiej działalności do czasu zainstalowania urządzeń lub wykonania innych czynności zabezpieczających środowisko. W uzasadnieniu wskazanej wyżej decyzji organ gminy stwierdził, iż inwestycja realizowana z zachowaniem określonych warunków będzie ograniczała uciążliwości dla środowiska naturalnego, jak również dla sąsiednich nieruchomości, zaś właściwa organizacja prac inwestycyjnych na terenie kopalni zapewni zachowanie równowagi przyrodniczej na terenach przyległych do przedmiotowego zamierzenia. Poza tym planowana rekultywacja w kierunku wodnym stworzy możliwości wykorzystania powstałego zbiornika wodnego jako miejsca występowania kumaka nizinnego oraz innych płazów. Z uzasadnienia decyzji wynika także, iż w toku oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, dokonanej na podstawie przedłożonego przez wnioskodawcę szczegółowego raportu, nie stwierdzono możliwości negatywnego oddziaływania na projektowany obszar Natura 2000 i kumulowania się oddziaływań. Według organu informacje zawarte w raporcie były wystarczające, by w pełni ocenić oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Od decyzji wydanej przez Burmistrza S. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. złożyli M. i J. B., strony postępowania administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący się wskazali, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, niekompletna, przez co pozwala inwestorowi na niedopuszczalną dowolność, przede wszystkim zaś narusza środowisko i ich słuszne interesy. Podnieśli, iż planowana inwestycja, uwzględniając jej rozmiar, znaczenie i skutki dla środowiska oraz mieszkańców gminy, a także rolny charakter gruntów występujących na przedmiotowym terenie, wymaga uprzedniego jej ujęcia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a następnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nadto według nich oddziaływanie planowanej kopalni nie zamknie się w granicach nieruchomości inwestora, natomiast odbędzie się znacznym kosztem środowiska i mieszkańców. Odnosząc się do poszczególnych zapisów zaskarżonej decyzji wskazali między innymi, iż: - przy nakładaniu na inwestora obowiązku magazynowania paliw i odpadów oraz prowadzenia napraw w "miejscu do tego specjalnie przygotowanym" nie ustalono, że powinno być to miejsce zlokalizowane możliwie daleko od miejsc zamieszkałych przez ludzi, a tym samym przyznano inwestorowi swobodę co do ustalenia lokalizacji uciążliwych miejsc składowania i przechowywania urządzeń, - wskutek wykonania przez inwestora obowiązku usypania wału ziemnego nastąpi zniekształcenie krajobrazu i znaczne ograniczenie praw właścicieli sąsiednich nieruchomości, - przewidziane w decyzji zabezpieczenia akustyczne, jeżeli zajdzie potrzeba ich wykonania, mogą naruszyć środowisko, krajobraz i prawa sąsiadów w stopniu trudnym do przewidzenia, - nałożony na inwestora obowiązek badania poziomu wód nie stanowi o konieczności zapewnienia obiektywności i bezstronności tych badań, a jednocześnie nie przewiduje rozwiązania zastępczego na wypadek braku zgody właściciela studni, - zaplanowane badania archeologiczne w miejscu inwestycji powinny poprzedzać wydanie zaskarżonej decyzji, - w decyzji nie podano dopuszczalnego poziomu hałasu, - zakazując pogorszenia dotychczasowych warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości nie sprecyzowano, co należy rozumieć jako "warunki użytkowania", - nie ustalono intensywności ani czasu dokonania nasadzeń zieleni izolacyjnej, - nie uzasadniono odstąpienia od warunków oraz obowiązku wskazanego w ust. 4, 5 i 6 oraz w części IV zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na odwołanie wnioskodawca uznał zawarte w nim zarzuty za bezzasadne i wniósł o utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. W piśmie z dnia 29 marca 2010 r. M. i J. B. podtrzymali podniesione w odwołaniu zarzuty. Decyzją z dnia [...], [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja Burmistrza S. zawiera wszelkie wymagane przepisami komponenty i uwzględnia wyniki dokonanych uzgodnień, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu, organ II instancji wskazał, że brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do przyjęcia stawianej przez skarżących tezy, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinno zostać poprzedzone wpisaniem inwestycji do studium, a następnie planu miejscowego. Z przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynika jedynie, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Ponadto, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku, gdy dla danego terenu nie opracowano miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sposób zagospodarowania tego terenu ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Poza tym stwierdzono, że oddziaływanie planowanej kopalni zamknie się w granicach nieruchomości inwestora, tak jak to określono w raporcie. Planowane przedsięwzięcie polegać będzie na wydobywaniu kruszyw na terenie działek nr [...] i [...], z czego wynika, że na działkach sąsiednich nie będą prowadzone żadne prace wydobywcze. Ponadto, z treści raportu wynika, że emisje i oddziaływania związane z planowanym wydobyciem kruszywa nie przekroczą dopuszczalnych wartości poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. W celu ograniczenia oddziaływania akustycznego towarzyszącemu wydobyciu od strony drogi dojazdowej oraz od strony działki nr [...] zostanie usypany tymczasowy wał ziemi oraz przewidziano nasadzenia zieleni izolacyjnej. Przede wszystkim zaś z terenu projektowanego wydobycia kruszywa nie będą emitowane substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska lub zdrowia ludzi, ekotoksyczne bądź toksyczne. Zgodnie z zaskarżoną decyzją na terenie wyrobiska inwestor nie będzie mógł również magazynować paliw płynnych i odpadów. Inwestor został bowiem zobowiązany do dokonywania wszelkich uzupełnień paliwa, smarowania, przeglądów, napraw i konserwacji maszyn oraz pojazdów poza wyrobiskiem, w miejscu do tego specjalnie przygotowanym i zabezpieczonym przed przedostaniem się substancji ropopochodnych do gruntu, przy czym takie określenie tego warunku jest wystarczające. W ocenie organu w związku z powyższym wydobycie kruszywa nie będzie wpływało na możliwość wykorzystania działek sąsiednich w dotychczasowy sposób, tj. głównie na produkcję rolną i leśną, i dlatego nie ma potrzeby wyznaczania wokół terenu inwestycji obszaru ograniczonego użytkowania. Poza tym dokonywane pomiary hałasu będą miały za zadanie wykluczyć występowanie ewentualnych przekroczeń dopuszczalnych jego poziomów wokół zabudowy mieszkalnej, zaś przypadku stwierdzenia nadmiernego hałasu, tzn. takiego, który przekracza wartości wskazane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, inwestor wykona tymczasowe ekrany akustyczne chroniące okolicznych mieszkańców, względnie będzie musiał ograniczyć działalność wydobywczą. Wspomniane ekrany wykonane będą na wałach ziemnych na terenie inwestora i zostaną usunięte po zakończeniu wydobycia. Kolegium podkreśliło, że wniosek o możliwości zachowania dotychczasowych warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości ma oparcie w treści raportu oraz wynika z analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i z określenia w sentencji decyzji warunków realizacji inwestycji. Odnosząc się do kwestii usypania wału ziemnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że nie zniekształci on trwale krajobrazu - na etapie rekultywacji terenu powydobywczego zostanie rozplantowany, poza tym nie ograniczy on praw i warunków użytkowania nieruchomości sąsiednich. Prawidłowo też, w świetle wyjaśnień inwestora, sformułowano w decyzji warunek dokonania nasadzeń zieleni izolacyjnej. Ustosunkowując się do poruszonego w odwołaniu problemu badań archeologicznych organ stwierdził, że w świetle obowiązujących przepisów właściwy jest postawiony inwestorowi warunek uzgodnienia planu kopalni z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w B. przed przystąpieniem do wydobycia. Jeżeli bowiem okaże się, że na terenie objętym inwestycją mogą znajdować się zabytki, to wówczas właściwy organ ochrony zabytków w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 31 ust. 1a pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia [..] o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nakaże przeprowadzenie badań archeologicznych na koszt inwestora oraz odpowiednie zabezpieczenie zabytków. Bezzasadny jest również według Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzut dotyczący niezapewnienia obiektywności i bezstronności badania poziomu wód, gdyż czynność ta możliwa jest do wykonania w obecności właściciela studni i nie jest skomplikowana, natomiast w razie braku zgody właściciela studni na dokonanie pomiarów głębokość i poziom zwierciadła wody możliwe są do ustalenia inną metodą, która nie wymaga dostępu do studni. Organ nie podzielił także zarzutu skarżących co do braku uzasadnienia w decyzji odstąpienia od warunków i obowiązku wskazanych w punkcie I ust. 4, 5, 6 oraz w punkcie IV zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi zagrożenia wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, nie spełnia kryteriów określonych w art.135 Prawa ochrony środowiska oraz nie ma możliwości oddziaływania inwestycji poza granice Polski, a nadto zawarte w raporcie informacje są wystarczająco szczegółowe, w związku z czym nie ma potrzeby ponownej oceny wpływu inwestycji na środowisko. Jednocześnie organ zaznaczył, że treść sentencji decyzji w pełnym zakresie znajduje odzwierciedlenie w treści raportu. W nawiązaniu do treści pisma skarżących z dnia 29 marca 2010 r. odwołującego się do stanowiska inwestora wyrażonego w odpowiedzi na odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zawarte w tym piśmie zarzuty skarżących dotyczące ewentualnych zagrożeń związanych z emisją hałasu, pyłów, wzmożonego ruchu samochodów ciężarowych czy zmianą krajobrazu nie nawiązują w ogóle do danych zamieszczonych w raporcie i nie kwestionują tym samym jego ustaleń, jak również nie kwestionują zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego oceny dokonanej przez organ I instancji. Na decyzję organu odwoławczego M. i J. B. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jej uchylenia lub zmiany. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż w ich ocenie realizacja planowanej inwestycji wpłynie bezpośrednio i negatywnie na nieruchomości sąsiednie, w tym na ich nieruchomość - jej oddziaływanie nie zamknie się w granicach nieruchomości inwestora. Wzniesiony wał spowoduje izolację ich nieruchomości, ograniczy naświetlenie, zasłoni krajobraz i zmieni stosunki wodne, a przy tym nie ograniczy uciążliwości związanych z emisją nadmiernego hałasu. Według nich, skoro wał ma przylegać do ich nieruchomości, to powinien być traktowany jako budowla. Podkreślili także, iż w decyzji organu gminy nie wskazano dokładnie miejsca przechowywania maszyn i pojazdów, jak również nie wskazano dokładnie miejsca, w którym ma się odbywać ich tankowanie, naprawa i konserwacja, co oznacza, że decyzja ta jest w tej części wadliwa. W opinii skarżących zamierzona inwestycja uniemożliwi im również prowadzenie planowanej działalności agroturystycznej. Ponadto decyzja wyrażająca zgodę na realizację przedmiotowej inwestycji powinna zostać podjęta w następstwie debaty przeprowadzonej z udziałem społeczeństwa, tak jak to ma miejsce przy okazji uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy czy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zaznaczyli również, że określone w decyzji organu I instancji warunki nie zapewniają dostatecznej ochrony obiektom archeologicznym zlokalizowanym w miejscu planowanej odkrywki, a deklaracja inwestora nie może zastąpić ustaleń decyzji co do intensywności nasadzeń zieleni izolacyjnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub i innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 ww. ustawy). Nadto zgodnie z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 cyt. ustawy podstawę orzekania stanowią akta sprawy, przy czym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, to jest bierze pod uwagę także naruszenia prawa niekwestionowane przez stronę. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w rozpatrywanej sprawie prowadzone było na podstawie przepisów obowiązującej od dnia 15 listopada 2008 r. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (zwanej dalej ustawą o udostępnianiu informacji) stanowiącej realizację zasady należytej implementacji przepisów wspólnotowych, do polskiego porządku prawnego. Zgodnie z art. 71 wymienionej ustawy realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w tym wypadku, jeśli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania został stwierdzony) jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na tę realizację. W ramach postępowania w przedmiocie wydania powyższej decyzji wszczynanego na wniosek podmiotu podejmującego się realizacji określonego przedsięwzięcia ustala się i ocenia: bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 ustawy). Wynika stąd, że wspomniana decyzja określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Inaczej mówiąc - ocena oddziaływania na środowisko to szczególna procedura mająca na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydująca o możliwości realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy o udostępnianiu informacji, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem decyzji – koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż w oparciu o ustawę z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo o geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r., Nr 228, poz. 1947). Zatem dopiero na podstawie koncesji inwestor jest uprawniony do podjęcia realizacji przedsięwzięcia. W związku z tym stwierdzić należy, że jakkolwiek decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach w świetle treści art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. wiąże organ koncesyjny, to pełni wyłącznie funkcję prejudycjalną (wstępną) wobec przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego (vide m.in. wyroki NSA II OSK 821/08 i WSA w Kielcach II SA/Ke 709/08). Mimo tego rodzaju funkcji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, poprzedzająca jej wydanie ocena oddziaływania na środowisko musi mieć charakter kompleksowy, pozwalający organowi na zdobycie pełnej wiedzy odnośnie skutków środowiskowych przedmiotowego przedsięwzięcia, właśnie z uwagi na związanie nią innego organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. rozpatrując odwołanie skarżących od decyzji Burmistrza S. z dnia [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia w postaci kopalni odkrywkowej kruszyw w K. uznało, że istniały ustawowe przesłanki do jej wydania, dając temu wraz w obszernym, szczegółowym uzasadnieniu swej decyzji i Sąd stanowisko to podziela. Zdaniem Sądu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym dochowano wszelkich wymogów procedury, uzyskano wymagane opinie, raport i uzgodnienia, zaś sama decyzja zawiera wszystkie konieczne elementy mimo pewnych, nieistotnych niedomogów treści jej uzasadnienia. Niedomogi te konwalidował jednak organ odwoławczy odnosząc się do wszelkich kwestii w motywach zaskarżonej decyzji, będąc zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. Dokumentem, który przesądził o wydaniu pozytywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia a wcześniej – o uzgodnieniu warunków realizacji kopalni przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, był raport dotyczący oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko sporządzony przez osoby posiadające niezbędną w tym zakresie wiedzę, trzykrotnie uzupełniany (raz na wezwanie Burmistrza S. i dwukrotnie z inicjatywy organu uzgadniającego), w tym przez grono pracowników naukowych z zakresu ochrony środowiska wyższej uczelni. Raportem objęto wszelkie przewidziane w związku z planowanym przedsięwzięciem emisje, określając ich wielkość i zakres oddziaływania na środowisko, zwłaszcza na tereny sąsiednie (w tym projektowany w sąsiedztwie obszar Natura 2000), przy uwzględnieniu wariantu najkorzystniejszego dla środowiska i wariantu alternatywnego, tak co do organizacji i eksploatacji kopalni, jak i rekultywacji niecki powydobywczej, jak również w tymże raporcie przedstawiono sposoby zabezpieczania i zmniejszania tychże emisji. Z raportu wynika, że w przypadku planowanego przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu kruszywa metodą odkrywkową występują: emisja zanieczyszczeń do powietrza (w związku ze spalaniem paliwa - oleju napędowego w maszynach wydobywających piasek i środkach transportowych) oraz pyłu z wydobywanego i przeładowywanego kruszywa), emisja hałasu (przez sprzęt wydobywający piasek i środki transportu), emisja ścieków (minimalne ilości ścieków sanitarnych pochodzących z wc), a nadto wytwarzane będą odpady (niewielkie ilości zmieszanych opadów komunalnych). Kolejnym rodzajem oddziaływania na środowisko będzie przekształcenie powierzchni ziemi i zmiana krajobrazu, jak również może być obniżenie zwierciadła wód podziemnych oraz negatywny wpływ na florę i faunę. Pierwotnie w raporcie jako najkorzystniejszy zaproponowano wariant funkcjonowania kopalni zakładający wydobycie dzienne piasku na poziomie 2000 Mg przez 1043 dni przy dziennej liczbie 80 kursów ciężarówek. Przy wariancie tym, jak wynika z uzupełnienia do punktu 11 raportu, prognozowane znaczące oddziaływanie przedsięwzięcia dotyczyło przekształcenia powierzchni ziemi i zmiany krajobrazu, wysoką jego uciążliwość stanowiło emitowanie chwilowe hałasu przez środki transportu, średnią uciążliwość - stały hałas wywoływany pracami wydobywczymi i emisja zanieczyszczeń do powietrza związana ze spalaniem oleju napędowego, małe oddziaływanie – małą uciążliwość chwilowe oddziaływanie na obniżenie poziomu wód podziemnych oraz faunę i florę, zaś o braku oddziaływania należało mówić w zakresie wytwarzania opadów i ścieków. Jednak po dodatkowych uzupełniających raport informacjach przyjęto w postanowieniu uzgadniającym, a następnie w decyzji, w celu zapewnienia pozostania powierzchni zwierciadła wód podziemnych na dotychczasowym poziomie, że o ile wydobycie kruszywa w masie suchej nie powinno przekroczyć dziennie 2000 Mg, to wydobycie kruszywa spod powierzchni wody będzie ograniczone do 1000 Mg dziennie, a jednocześnie końcowa rzędna dna wyrobiska nie może przekroczyć 77 metrów nad poziomem morza, co pozwoli zachować naturalny przepływ płytkich wód podziemnych w warstwie czwartorzędowej i powiązane z nim napełnianie rowów melioracyjnych, a także uniknąć pogorszenia warunków bytowania siedlisk i gatunków obszaru Natura 2000 – "Łąki trzęslicowe w F." Z raportu i uzupełnień do niego wynika, że eksploatacja kruszywa przy użyciu sprawnego technicznie sprzętu nie będzie źródłem zanieczyszczania ziemi i wód gruntowych substancjami ropopochodnymi, ze względu na częściowe zawodnienie złoża emisja pyłów z kruszywa będzie bardzo mała i wraz z ziemią spalin nie spowoduje w rejonie wydobycia przekroczenia dopuszczalnych stężeń, a także zaniechanie odpompowywania wody z wyrobiska pozwoli utrzymać ilość i jakość wody w poziomie trzeciorzędowym, z którego zaopatrywane są wodociągi K. i Z., taką jak dotychczas. Na podstawie akt sprawy stwierdzić można, że sąsiedztwo terenu lokalizacji planowanej kopalni stanowią grunty orne, łąki, droga gminna za drogę projektowany obszar natura 2000 oraz poza tym należąca do skarżących jedna zabudowana działka nr [...]. Jedyną zaś uciążliwością wywoływaną funkcjonowaniem kopalni kwalifikowaną jako znaczące oddziaływane będzie w ostatecznym rozrachunku przekształcenie powierzchni terenu powiązane ze zmianą krajobrazu, zaś wysoką uciążliwość stanowić będzie emisja hałasu, na którą składa się hałas związany z pracami wydobywczymi oraz hałas środków transportowych. Powyższe prognozowane oddziaływanie jest przedmiotem części zarzutów skarżących. Przepis art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150) stanowi, że ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: - utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie, - zmniejszenie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. (Dz. U. z 2007 r., Nr 120, poz. 826) dopuszczalny poziom hałasu na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w porze dziennej w przedziale czasu równym 16 godzinom wynosi 55 dB, a w porze nocnej w przedziale czasowym jednej najmniej korzystniej godziny wynosi 40 db, przy czym nieprzytoczenia treści tego przepisu w uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie można uznać za uchybienie. Z obliczeń autorów raportu wynika, że w ciągu dnia przy założeniu zbliżonej emisji dźwięków od maszyn wydobywczych i ciężarówek na poziomie 85 dB oraz jednoczesnej pracy 5 maszyn i 5 ciężarówek poziom dźwięku od uśrednionego źródła będzie wynosił 87,9 dB. Pracy w porze nocnej inwestor nie przewiduje i tak przyjęto w decyzji. Jednak powyższy poziom dźwięku wystąpi u źródła, zaś w odległości 20 m będzie wynosił 75,8 dB, a w odległości 40 m już tylko 69,9 dB. Poza tym wydobywanie kruszywa będzie powodowało obniżanie się poziomu terenu skutkując zmniejszaniem się hałasu. Nadto obniżenie się poziomu dźwięku będzie następowało wraz z usypywaniem w granicach złoża skarpy z zalegającego na złożu nadkładu – będzie ona stanowić naturalny ekran hamujący rozprzestrzenianie się dźwięku. Jak stwierdzono w raporcie faktyczne oddziaływanie przedsięwzięcia na klimat akustyczny prac wydobywczych winno zamknąć się w granicach złoża, zaś sporadycznie, a więc nie stale, poza skarpami w odległości do 150 m hałas może dochodzić do 55 dB w razie pochodzenia równocześnie z obydwu źródeł. Sama bowiem praca wydobywających kruszywo refulerów nie będzie powodowała znacznych uciążliwości na wysokości najbliższej zabudowy zagrodowej. Ostatecznego poziomu hałasu poza skarpami nie można jednak przewidzieć z uwagi na brak danych dotyczących przyległego ukształtowania zwałowisk nakładu i skarp wyrobiska stanowiących naturalne ekrany akustyczne (vide str. 44 raportu). Należy też mieć na uwadze, że z załączonej do decyzji charakterystyki przedsięwzięcia wynika, iż prace wydobywcze będą prowadzone od południowo - zachodniej granicy złoża w kierunku granicy północno-wschodniej, poza którą położona jest nieruchomość skarżących, a więc w miarę postępu wydobycia w stronę tejże nieruchomości, poziom skarp będzie rósł zmniejszając oddziaływanie akustyczne związane z funkcjonowaniem kopalni. W decyzji uwzględniając treść postanowienia uzgadniającego sformułowano warunki mające na celu zmniejszenie do dopuszczalnej emisji hałasu sięgającego poza teren złoża, zwłaszcza w kierunku działki skarżących, w postaci: - wykorzystania uzyskanej w trakcie robót warstwy gleby jako tymczasowy wał ziemny usypany w obrębie złoża od strony drogi K. – Z. oraz od strony działki nr [....], pełniący funkcję naturalnego ekranu akustycznego, - pozostawienia poza wałem od strony sąsiednich nieruchomości pasa ochronego o szerokości 20 m (a nie jak zinterpretowali skarżący, że tyle ma wynosić szerokość wału), - umieszczenia na terenie pasa ochronnego od strony drogi i działki [...] niskiej i wysokiej zieleni izolacyjnej, stosując gatunki drzew i krzewów właściwe dla wymagań siedliskowych na danym terenie, - organizowania transportu ciężarówek z kruszywem w liczbie do 120 dziennie w kolumnach po kilka na raz w celu złagodzenia uciążliwości (hałasu) związanej z transportem, a nadto nałożono obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku na podstawie dokonanych po 6 i 12 miesiącach od oddania kopalni do użytkowania pomiarów w rejonie najbliższej zabudowy mieszkaniowej i na wyjeździe z terenu kopalni i przedłożenia jej w Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. oraz Wojewódzkim Inspektoracie Ochrony Środowiska w B., z jednoczesnym znaczeniem, iż w przypadku stwierdzenia wystąpienia przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (poza terenem kopalni) inwestor będzie zobowiązany albo wykonać zabezpieczenia akustyczne, albo też ograniczyć taką działalność, by obniżyć poziom hałasu do dopuszczalnego, określonego w wymienionym wcześniej rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. W pkt III decyzji zamieszczono też zapis wskazujący na możliwość wstrzymania działalności kopalni do czasu zainstalowania urządzeń lub wykonania innych czynności zabezpieczających środowisko w razie negatywnego oddziaływania na nie tejże działalności (kompetencja organów Inspekcji Ochrony Środowiska). W ocenie Sądu zrealizowanie wymienionych wyżej warunków winno zapewnić zminimalizowanie oddziaływania poprzez hałas planowanego przedsięwzięcia na nieruchomość skarżących, (w tym w miejscu zabudowy) przy umieszczeniu -w razie potrzeby - na usypanym wale dodatkowych ekranów akustycznych, co odpowiadać będzie treści art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska. W związku z powyższym rozstrzygnięcie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, stosownie do art. 82 ust. 1 pkt 3, o konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół kopalni byłoby, wbrew stanowisku skarżących, przedwczesne. Obszar ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska, tworzy się bowiem jeśli nie mogą być dotrzymane poza terenem przedsięwzięcia, mimo zastosowania odpowiednich rozwiązań technicznych, czy organizacyjnych obowiązujące standardy jakości środowiska skutkujące niemożnością zachowania dotychczasowych warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, a tego rodzaju sytuacja w odniesieniu do przyległych do terenu inwestycji nieruchomości wykorzystywanych rolniczo nie zachodzi, zaś działalność agroturystyczną skarżący mają zamiar dopiero podjąć. Nadmienić jednocześnie trzeba, że kwestia utworzenia tego rodzaju obszaru w związku z funkcjonowaniem kopalni będzie podlegała rozważeniu, jeśli będą uzasadniały to wyniki analizy porealizacyjnej rozprzestrzeniania się hałasu, której obowiązek przeprowadzenia nałożono (art. 83 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji). Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż usypanie wału ziemnego na terenie należącym do inwestora od strony działki [...] nie ogranicza praw ani warunków użytkowania nieruchomości skarżących, a nadto spowodowana przez ów wał zmiana krajobrazu będzie miała charakter czasowy, gdyż po zakończeniu wydobycia kruszywa, zwałowisko zostanie rozplantowane i wykorzystane do rekultywacji terenu. Podobnie charakter czasowy nie ingerujący w prawa skarżących miałoby umieszczenie na wale ekranów akustycznych. Kwestionując usytuowanie planowanego wału oraz ewentualnych ekranów pomijają skarżący ich istotną rolę w umniejszaniu hałasu związanego z pracą kopalni. Wydobywanie kruszywa nadto w sposób oczywisty przekształci teren poprzez wyłączenie gruntów z rolniczego użytkowania, jednakże w miejscu wyrobiska po likwidacji kopalni powstanie zbiornik wodny wykorzystywany na cele określone w pkt I 3 d,e,f,g, decyzji, w tym służące szeroko rozumianej ochronie przyrody. Przyjęcie argumentacji skarżących w kwestii dotyczącej przekształcenia terenu, czy też zmiany krajobrazu oznaczałoby, że prowadzenie wydobywczej działalności gospodarczej, nigdy nigdzie w praktyce nie byłoby możliwe, co sprzeczne było z potrzebą zapewnienia rozwoju gospodarczego i wolności działalności gospodarczej. Jak wyżej wskazano wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia stanowi tylko rozstrzygnięcie zagadnienia prejudycjalnego w stosunku do postępowania w sprawie głównej, jakim jest postępowanie dotyczące wydania koncesji na wydobywanie kruszywa ze złoża. Stąd też rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem inwestora w niniejszej sprawie nie przesądza o uzyskaniu przezeń na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze odpowiedniej decyzji koncesyjnej, a rozpoznanie złoża, jego udokumentowanie i prowadzenie innych postępowań poprzedzających rozstrzygnięcie w przedmiocie koncesji odbywa się na ryzyko potencjalnego inwestora. Taki charakter decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oznacza, że nie mogą być w niej regulowane kwestie szczegółowe związane z ochroną środowiska, względnie też inne zagadnienia. Zresztą z art. 81 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska wynika wprost, że szczegółowe zasady gospodarowania złożem kopaliny i związanej z eksploatacją złoża ochrony środowiska określają przepisy ustawy Prawo geologiczne i górnicze. W związku z tym podzielając stanowisko SKO uznać należy, że warunki dotyczące zieleni izolacyjnej w obrębie pasa ochronnego (pkt I 3c), jak również warunek magazynowania paliw, ich uzupełniania, dokonywania napraw maszyn i pojazdów w specjalnie przeznaczonym do tego miejscu (co ma zapobiegać przedostawaniu się substancji ropopochodnych do gruntu (pkt I 2b) zostały wystarczająco w decyzji organu I instancji określone. Ich uszczegółowienie będzie mogło nastąpić w projekcie zagospodarowania złoża podlegającemu zaopiniowaniu przez właściwy organ nadzoru górniczego, w którym to projekcie ujmuje się m.in. kwestie związane z ochroną środowiska przed ujemnymi skutkami eksploatacji kopaliny i który przedkładany jest wraz z wnioskiem organowi decyzyjnemu (w przypadku planowanego przedsięwzięcia w K. - marszałkowi województwa). Kolejny raz problematyka związana z ochroną środowiska rozpatrywana będzie przy sporządzaniu planu ruchu kopalni uwzględniającego warunki określone w koncesji, zatwierdzonego przez organ nadzoru górniczego. Dodatkowo nadmienić trzeba, że ze względu na to, że w kwestiach budowlanych związanych z zakładem wydobywczym organy nadzoru górniczego wykonują zadania organów administracji architektoniczno – budowlanej, organy te w razie potrzeby rozstrzygną, czy wał usypany przy pasie ochronnym terenu kopalni kruszywa stanowi budowlę wymagającą odpowiedniego pozwolenia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo też wyjaśniono kwestię zabezpieczenia poprzez warunek określony w pkt I 2 k sentencji decyzji Burmistrza S., stanowisk archeologicznych znajdujących się na terenie przyszłej kopalni. Ustawa z dnia 3 października 2008 r. nie przewiduje dokonywania przed wydaniem decyzji uzgodnień Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, jeśli to ma miejsce w przypadku ubiegania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w trybie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast takie uzgodnienie będzie wymagane przed zatwierdzeniem projektu budowy kopalni, zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w piśmie Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w T. z dnia 10 lipca 2009 r., co oczywiście musi poprzedzać przystąpienie do prac wydobywczych. Do wspomnianego uzgodnienia nie będzie mogło dojść, jeśli wcześniej na podstawie pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora zabytków nie zostaną przeprowadzone na działkach [...] i [....] badania archeologiczne. Tak więc kwestia odpowiedniego zabezpieczenia stanowisk archeologicznych nie będzie rozstrzygnięta, wbrew obawom skarżących, dopiero po wybudowaniu kopalni i dokonaniu nieodwracalnych zmian terenu. Brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości K. nie mógł stanowić przeszkody w wydaniu decyzji o warunkach środowiskowych dla planowanego utworzenia kopalni odkrywkowej w tej miejscowości, bowiem ustawa nie wymagała jego istnienia dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora. O możliwości wydawania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, mimo nieobowiązywania wymienionego aktu prawa miejscowego, świadczy treść przepisów art. 74 ust. 1 pkt 5, art. 77 ust. 2 pkt 3, art. 80 ust. 2 ustawy o warunkach środowiskowych. Natomiast kwestia ta nie będzie obojętna w razie ubiegania się przez stronę o uzyskanie koncesji, co w sposób nie budzący wątpliwości wynika z art. 16 ust. 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Nie jest trafny zarzut skarżących, że w decyzji organu I instancji nie uzasadniono odstąpienia od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. W motywach tej decyzji stwierdza się bowiem, że "... informacje dostępne w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są wystarczająco szczegółowe, aby w pełni ocenić oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Mając to na uwadze nie wskazano na potrzebę przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Nałożono obowiązek monitoringu wód podziemnych." Z kolei punkt I 3,5 decyzji zawierający zapis, z którego wynika, że transgraniczne oddziaływanie na środowisko nie dotyczy przedmiotowego przedsięwzięcia (podobne, jak pkt IV w tym zakresie), był w ocenie Sądu na tyle jasny, że trudno nieodniesienie się do niego w uzasadnieniu decyzji uznać za uchybienie. Jak wyjaśniło bowiem SKO, skoro lokalizacja planowanej instalacji znajduje się centralnej części kraju, to trudno mówić oddziaływaniu jej sięgającym poza granice państwa. Przede wszystkim jednak tak w odniesieniu do pkt I 5 osnowy decyzji, jak i punktów I 4 i I 6 stwierdzić należy, że dyskusyjne jest ich zamieszczenie skoro organ uznał, iż brak jest przesłanek do sprecyzowania warunków wyszczególnionych w art. 82 ust. 1 pkt 1 d,e i pkt 3 ustawy. Ujęciu w sentencji winny, co do zasady podlegać tylko nałożone obowiązki, a nie fakt ich nie nałożenia. O braku przesłanek do zajęcia się problematyką wynikającą z powyższych przepisów ustawy można było tylko wspomnieć w uzasadnieniu decyzji. Nie mniej organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji wystarczająco wyjaśnił skarżącym, że planowane na działkach [...] i [...] przedsięwzięcie nie może być zaliczane do stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 58, poz. 535) oraz dlaczego Burmistrz S. nie stwierdził konieczności utworzenia wokół planowanej kopalni obszaru ograniczonego użytkowania. Z przedstawionych wyżej względów, nie podzielając zarzutów skarżących dotyczących prawidłowości zaskarżonej decyzji i jej uzasadnienia orzeczono, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) jak w sentencji.