IV SA/Wa 100/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Otylia Wierzbicka po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na uchwałę Rady Gminy R. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 grudnia 2009 r. B. K. wniosła skargę na uchwałę Rady Gminy R. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w sprawie zmiany uchwały Rady Gminy R. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych we wsi R. po zachodniej stronie [...] w dwóch etapach. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) przez nieuzasadnioną i bezpodstawną zmianę uchwały w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na skutek której obszar stanowiący jej własność został wyłączony spod obecnej procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czym dokonano dyskryminującego ją wyłączenia z prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a nadto naruszono konstytucyjne zasady: równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji) oraz zakazu dyskryminowania (art. 32 ust. 2 Konstytucji). Skarżąca podniosła m. in., iż pominięcie jej nieruchomości w procedurze planistycznej skutkuje naruszeniem prawa własności – jest wynikiem woli nadużycia władztwa planistycznego gminy. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy R. wniosła o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, iż w dniu [...] kwietnia 2001 r. Rada Gminy R] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. dla terenów położonych we wsi R. po zachodniej stronie [...]. W wyniku wniesienia skarg do sądu administracyjnego na szereg uchwał odrzucających zarzuty wniesione do projektu przedmiotowego planu, rada Gminy R. w dniu [...] czerwca 2005 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych we wsi R. po zachodniej stronie [...] w dwóch etapach. Po rozetapowaniu granice pierwszego etapu zostały objęte obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2005 r. Pozostała część II projektu planu, po rozpatrzeniu zarzutów i protestów, została wyłożona powtórnie do publicznego wglądu. W stosunku do zarzutu wniesionego przez Z. K. została podjęta uchwała Rady Gminy R. nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. odrzucająca zarzut do projektu "miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych we wsi R. po zachodniej stronie [...]". W wyniku skargi Z. K. na ww. uchwałę z [...] czerwca 2007 r., został wydany wyrok WSA w Warszawie oddalający przedmiotową skargę, od którego wniesiona została skarga kasacyjna. Dotychczas postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone. W tej sytuacji Rada Gminy R. uchwałą z dnia [...] listopada 2009 r. zmieniła uchwałę z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych we wsi R. po zachodniej stronie [...] w dwóch etapach w ten sposób, że dokonano dalszego rozetapowania – na trzy etapy. Działki stanowiące współwłasność skarżącej B. K. znalazły się w III części planu. Uzasadnieniem rozetapowania polegającego na wydzieleniu działek należących do skarżącej i umieszczeniu ich w III części planu był, zdaniem organu, sporny charakter przeznaczenia w planie miejscowym przedmiotowych działek. Organ podniósł, iż wbrew przekonaniu skarżącej jej działki są nadal przedmiotem dalszego trybu postępowania w tej sprawie. Powołując się na orzecznictwo i doktrynę organ podniósł m. in., że rada gminy nie ma obowiązku jednorazowo opracować i uchwalać planu zagospodarowania przestrzennego dla całego terenu danej miejscowości. Nie ma przeszkód prawnych do wyłączenia części terenów objętych wcześniej projektem planu mimo jego wyłożenia do publicznego wglądu, jeśli toczące się postępowanie odwoławcze, spowodowane zgłoszonymi zarzutami stanowi przeszkodę do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego w pozostałym zakresie. Organ podniósł, iż zaskarżona uchwała wbrew przekonaniu skarżącej nie rozstrzyga o odstąpieniu od sporządzenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego na terenie nieruchomości skarżącej, lecz jedynie stanowi o niejednoczesnym sporządzaniu projektu planu, a tym samym o jego uchwaleniu w drodze dwóch odrębnych uchwał dla wyodrębnionych części II i części III (obejmującej nieruchomości skarżącej). Zaskarżona uchwała nie stanowi o sposobie zagospodarowania działek skarżącej, nie wpływa i nie ingeruje w jej indywidualną sytuacje prawną, nie kształtuje jej i nie ogranicza. W ocenie organu, przedmiotowa uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia interesu prawnego – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie skarżąca pismem dnia 14 grudnia 2009 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa uchwałą Rady Gminy R. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...]. Jednocześnie w tym samym dniu skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skargę na ww. uchwałę. Niemniej, poza wymogiem formalnym uprawniającym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego – a zatem wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu, skarżąca winna wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Warunkiem bowiem skuteczności skargi złożonej w niniejszym trybie jest wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia w jej wniesieniu. Interes prawny musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W doktrynie orzecznictwie podkreśla się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowany aktem stosowania prawa materialnego. Tak rozumianego naruszenia interesu prawnego nie sposób dopatrzeć się w rozpatrywanej sprawie. Skarżąca swój interes prawny do zaskarżenia przedmiotowej uchwały z [...] listopada 2009 r. wywodzi z faktu, iż w wyniku uchwalenia tego aktu, nieruchomość stanowiąca jej współwłasność została wyłączona spod obecnej procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej wskutek wyłączenia jej nieruchomości z procedury planistycznej, zaburzona jest przestrzeń architektoniczna, nie wiadomo co może znaleźć się na tym obszarze, jakie będzie przeznaczenie tego terenu. Skutkuje to też naruszeniem prawa własności. Skarżąca nie podała jednak w jaki konkretnie sposób przedmiotowa uchwała narusza jej prawo własności. Powyższe zarzuty należy uznać za nieuzasadnione, w istocie bowiem zaskarżona uchwała nie stanowi o prawach i obowiązkach skarżącej. Nie stanowi także, wbrew przekonaniu skarżącej, o wyłączeniu terenów obejmujących jej nieruchomości z procedury planistycznej, ustala jedynie obszary dla których sporządzone będą odrębne projekty planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem stanowi jedynie o niejednoczesnym sporządzaniu projektu planu. Zgodnie z § 2 przedmiotowej uchwały "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów położonych we wsi R. po zachodniej stronie [...]" nastąpi w trzech etapach, stanowiących część I, część II i część III planu. Według załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały nieruchomości należące do skarżącej (działki nr. ew. [...]) znalazły się w wydzielonej III części planu. W tej sytuacji należy uznać, że uchwała ta nie rozstrzyga o przeznaczeniu działek skarżącej w miejscowym planie a jedynie odsuwa w czasie takie rozstrzygnięcie. Procedura planistyczna w odniesieniu do działek skarżącej nadal trwa i dopiero uchwalenie planu obejmującego tereny tych działek przesądzi o funkcji i ich przeznaczeniu . Plan jako prawo miejscowe ma charakter wiążący a przyjęte w nim przeznaczenie działek skarżącej może naruszać jej interes prawny i może być kwestionowane w postępowaniu sądowym. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.