II OZ 251/11

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. oraz P. P. na pkt II postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 766/10 w pkt I podejmującego zawieszone postępowanie sądowe; w pkt II oddalającego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta Bochni z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie R. P. oraz P. P. (następcy prawni zmarłego skarżącego P. P.) pismem z dnia 20 grudnia 2010 r. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta Bochni z dnia [...] lutego 2010 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu 16 garaży w B. Wnioskodawcy podnieśli, iż podjęte przez inwestora działania przygotowawcze do realizowania zabudowy, stwarzają prawdopodobieństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 10 stycznia 2011 r. na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), - dalej p.p.s.a., w pkt II oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta Bochni z dnia [...] lutego 2010 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący ograniczyli się do przytoczenia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu przez Sąd, nie sprecyzowali jednak, w jaki sposób wykonanie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, utrzymanego w mocy zaskarżoną decyzją, miałoby spowodować znaczną szkodę bądź doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. R. P. i P. P. pismem z dnia 19 stycznia 2011 r. złożyli zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 stycznia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła w nim przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji faktycznie nie zawiera jakichkolwiek argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. W rozpatrywanej sprawie taki przypadek nie występuje. Do stwierdzenia spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam fakt wskazania przez skarżących na rażące naruszenie prawa przy wydawaniu przedmiotowej decyzji. Merytoryczne zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie stanowią przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu. Zasadność wydanej decyzji jest przedmiotem oceny dopiero w toku rozpoznawania wniesionej skargi. Dodatkowo zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, a także z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzja Burmistrza Miasta Bochni z dnia [...] lutego 2010 r., ustalająca warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu 16 garaży jednostaniskowych na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w B., wydana na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4 oraz art. 61 ust. 1 – 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.), nie nadaje się do wykonania. Wydanie zaskarżonej decyzji nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Jedynym skutkiem wykonania decyzji o warunkach zabudowy jest możliwość ubiegania się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter aktu stwierdzającego, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym, obowiązującym dla miejsca jej realizacji. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 198 i art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji