II SA/Gl 147/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant Referent stażysta Joanna Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzją i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 757 (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] 2008 roku (wniesionym do organu w dniu [...] 2008 r.), skierowanym do Starostwa Powiatowego w G., pełnomocnik obecnie skarżącej "A" Spółki z o.o. z siedzibą w W. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji bazowej UMTS nr [...] na dachu budynku przy ul. [...] w P. (działka nr [...]). Jako podstawę prawną wskazano w zgłoszeniu przepis art. 30 i art. 31 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm). Decyzją z dnia [...] roku, nr [...], doręczoną pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] 2008 r., Starosta G. powołując się na art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw do powyższego zgłoszenia. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że na projektowany zakres robót wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Rozpoznając odwołanie od tej decyzji Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na skarżącą obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o postanowienie Wójta Gminy G.oceniające oddziaływanie na środowisko planowanego przedsięwzięcia zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) – w terminie 40 dni od daty doręczenia. W odpowiedzi na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej pismem z dnia [...] 2009 r. oświadczył, że w świetle obowiązujących przepisów zgłoszone przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, a tym samym brak jest w jego ocenie podstaw do wykonania nałożonego obowiązku. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] , organ pierwszej instancji ponownie wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia. Tym razem jako podstawę prawną powołał art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że skarżąca nie dotrzymała terminu do uzupełnienia zgłoszenia w zakresie nałożonym postanowieniem z dnia 28 maja 2009 r., co skutkować musiało wniesieniem sprzeciwu. W obszernym odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 77 i art. 80 w związku z art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych kroków celem wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz brak ustalenia, czy planowana inwestycja będzie zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy treść zgłoszenia wraz z załączoną dokumentacją była kompletna; art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez zgłoszenie sprzeciwu pomimo, iż 30 dniowy termin do jego zgłoszenia już upłynął. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania na podstawie art. 132 § 1 lub art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Jednocześnie skarżąca zaskarżyła postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 28 maja 2009 r. Na poparcie swojego stanowiska w kwestii terminu do wniesienia sprzeciwu skarżąca dołączyła do swojego odwołania plik wyroków tut. Sądu oraz decyzji Wojewody Ś.. Rozpoznając to odwołanie Wojewoda Ś. zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymał w mocy decyzję Starosty G.. W szczególności organ odwoławczy nie podzielił zarzutu skarżącej w kwestii upływu terminu do wniesienia sprzeciwu. Powołał się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 227/04, z którego w jego ocenie wynika, że po uchyleniu decyzji o sprzeciwie organy pomimo, że są ograniczone terminem prawa materialnego winny załatwić sprawę zgodnie z przepisami proceduralnymi (art. 35 i nast. kpa). Pozostałe argumenty skarżącej organ odwoławczy również uznał za bezzasadne stwierdzając, że to do organu należy ocena kompletności zgłoszenia, nie zaś do inwestora. Również o konieczności uzgodnienia w formie postanowienia decydują organy a nie inwestor. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, wskazując na te same przepisy i argumenty, które wcześniej podnosiła w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji wnoszącej sprzeciw w przypadku braku podstaw prawnych do jego wniesienia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i odwołał się do argumentacji jaką zaprezentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja wydana została w ocenie składu orzekającego z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 29 – 31 Prawa budowlanego. Ustawodawca w tych przepisach zagwarantował właściwym organom możliwość kontroli zgłoszonych przez inwestora robót budowlanych. Kontrola ta dokonywana jest w drodze wniesienia w formie decyzji sprzeciwu do zgłoszenia. Przepisy ustawy wymieniają sytuacje, w których organ winien wnieść taki sprzeciw, jak również sytuacje, w których organ może wnieść sprzeciw na zasadzie uznania administracyjnego. W każdym jednak przypadku organ jest ograniczony terminem na wniesienie sprzeciwu, który wynosi 30 dni licząc od daty zgłoszenia, a w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia – od upływu terminu do jego uzupełnienia (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego). W rozpatrywanej sprawie należy podzielić pogląd skarżącej, że decyzja o wniesieniu sprzeciwu wydana została po upływie 30 dniowego terminu do jego wniesienia. Wskazać bowiem przyjdzie, że skarżąca dokonała zgłoszenia w dniu [...] 2008 r. Co prawda organ pierwszej instancji wniósł pierwotnie sprzeciw w dniu [...] 2008 r., a więc przed upływem 30 dniowego terminu, jednakże decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Wojewody Ś. z dnia [...] 2009 r. W takiej sytuacji kolejne wniesienie sprzeciwu musiało nastąpić po upływie terminu do jego wniesienia i to bez względu na okoliczność, że w ponownie prowadzonym postępowaniu zostało wydane postanowienie nakładające na inwestora określone obowiązki. Termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego ma bowiem charakter materialny, a to oznacza, że nie podlega on przedłużeniu ani przywróceniu. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądu wyrażonego w powołanym przez organ odwoławczy wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 lutego 2007 r. W wyroku tym trafnie wszak zauważono, że brak jest podstaw prawnych do twierdzenia, że uchylenie przez organ odwoławczy decyzji o sprzeciwie otwiera na nowo organowi pierwszej instancji 30 dniowy termin do wniesienia sprzeciwu. W istocie tak właśnie jest w niniejszej sprawie. Z uwagi na brak normy prawnej, która pozwalałaby na przyjęcie, że po uchyleniu decyzji o sprzeciwie już raz "skonsumowany" termin do jego wniesienia miałby biec od nowa względnie w ogóle organ pierwszej instancji nie byłby nim ograniczony, wydanie ponownej decyzji o sprzeciwie należy uznać za dokonane z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Takie stanowisko prezentował już tut. Sąd w wielu orzeczeniach, w tym m.in. w wyrokach powołanych przez skarżącą, o czym organ odwoławczy winien był wiedzieć, jako, że sam był stroną w tych postępowaniach. Przyjmując zatem, że decyzja o sprzeciwie została wydana po upływie 30 dniowego terminu do jej wydania, zbędną stała się ocena pozostałych zarzutów skargi, albowiem brak było podstaw do dokonywania merytorycznej oceny zgłoszenia przez organy po upływie tego terminu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. stwierdzając, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. W kwestii wykonalności zaskarżonego orzeczenia Sąd orzekł na zasadzie art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., a na zasądzoną kwotę składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). Odnosząc się do żądania skarżącej co do uchylenia także decyzji organu pierwszej instancji wyjaśnić przyjdzie, że wyeliminowanie z obrotu prawnego tego aktu nie jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, o czym mowa w art. 135 p.p.s.a. Upływ terminu przewidzianego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego oznacza bowiem brak kompetencji organów do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie zgłoszenia robót budowlanych, a w konsekwencji możliwości wniesienia kolejnego sprzeciwu. Oznacza to bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, co skutkować winno wydaniem przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa.