III SA/Łd 234/10

Dnia 11 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Protokolant Referendarz Sądowy Robert Adamczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010 roku sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.- Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Starosta P. cofnął J. W.uprawnienie diagnosty nr [...] do wykonania badań technicznych pojazdów, wydane w dniu [...]r. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że Sąd Rejonowy w P. II Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] wymierzył diagnoście J. W. karę za czyn wyczerpujący dyspozycję art. 228 § 3 kk w zb. z art. 271 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 91 § 1 kk. Z powyższego prawomocnego wyroku, jak również z przeprowadzonej w dniu [...]r. - w oparciu o przepis art. 83 b ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym - kontroli Stacji: [...], w której wymieniony diagnosta jest zatrudniony wynika, że: w dniu [...]. w dowodzie rejestracyjnym ciągnika marki [...]; w dniu [...]. w dowodzie rejestracyjnym ciągnika rolniczego marki [...] przyczepy marki [...] nr rej. [...], przyczepy marki [...]; w dniu [...]. w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki [...], pojazdu marki [...], ciągnika rolniczego marki [...]; w dniu [...]. w dowodzie rejestracyjnym ciągnika rolniczego marki [...], pojazdu marki [...], pojazdu marki [...]; w dniu [...]. w dowodzie rejestracyjnym ciągnika rolniczego marki [...] - diagnosta poświadczył nieprawdę, stwierdzając dokonanie badania technicznego pojazdu, podczas gdy badania takiego nie przeprowadził i przyjął za tę czynność korzyść majątkową. Starosta P. stwierdził, że zebrany materiał dowodowy w sprawie (wyrok Sądu oraz protokół z kontroli), a także przyznanie się przez stronę co do popełnienia zarzuconego jej czynu bezspornie świadczy, iż diagnosta J.W. dokonał wpisów do dowodów rejestracyjnych wyżej wymienionych pojazdów niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. Od powyższej decyzji odwołał się J. W. Skarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wadliwe, niezgodne z wymogami przedmiotowego przepisu, uzasadnienie decyzji. W oparciu o powyższe zarzuty wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania J.W. podał, że wprawdzie wyrokiem Sądu Rejonowego w P. sygn. akt: [...] został skazany za poświadczenie nieprawdy polegające na stwierdzeniu badania technicznego pojazdów, podczas gdy badania takiego nie przeprowadził, jednak jak wynika z treści tegoż wyroku został on do przedmiotowego działania zmuszony przez swoich pracodawców G. J. oraz P. P. J., którzy za przedmiotowe przestępstwa zostali prawomocnie skazani powyższym wyrokiem. Ponadto w toku postępowania karnego ustalono, że nie wziął on za powyższe działania dla siebie żadnych korzyści majątkowych. Wszystkie przyjmowane przez niego kwoty przekazywał pracodawcom. J. W. podniósł, że Sąd nie pozbawił go prawa wykonywania zawodu, a stosownie do treści przepisu art. 41 § 1 kk sąd może orzec zakaz wykonywania określonego zawodu, jeżeli sprawca nadużył przy popełnianiu przestępstwa wykonywanego zawodu albo okazał, że dalsze wykonywanie zawodu zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Ponadto podniósł, iż znał stan techniczny pojazdów, gdyż dokonywał wcześniej ich przeglądów. Wbrew stanowisku Starosty P., gwarantuje on rzetelność wykonywania zawodu diagnosty. Przemawiają za tym podniesione powyżej okoliczności przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza fakt zmuszenia go przez pracodawców do poświadczenia nieprawdy oraz to, że znał stan techniczny przedmiotowych pojazdów pomimo nieprzeprowadzenia badań. Jednocześnie odwołujący podniósł, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów w zakresie uzasadnienia faktycznego oraz prawnego zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a., gdyż uzasadnienie prawne ograniczone zostało wyłącznie do przytoczenia zastosowanego przez organ przepisu prawa, zaś uzasadnienie faktyczne nie odnosi się do zebranych w toku postępowania dowodów, nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że z akt rozpoznawanej sprawy wynika bezspornie, iż J. W. w jedenastu przypadkach dokonał wpisu w dowodach rejestracyjnych dokonania przeglądów technicznych pojazdów, których jednak nie przeprowadził, tj. w dniu [...]. Fakt przeprowadzenia tych badań potwierdził także wpisem do rejestru badań technicznych pojazdów prowadzonego przez Stację (co potwierdzają wyniki kontroli Stacji przeprowadzonej w dniu [...] r.). J. W. tych okoliczności nie kwestionuje, wyjaśniał, że dokonując wpisów w dowodach rejestracyjnych pojazdów P.S. oraz pojazdów T. S. znał ich stan techniczny. Jak wyjaśnił, pojazdy S. i P. były na przeglądzie kilka dni wcześniej, lecz nie zostały dopuszczone z powodu usterek (luz na krzyżaku i pęknięte lusterko wsteczne). W dniu podbicia dowodów rejestracyjnych nie wjechał tymi pojazdami na linię diagnostyczną, gdyż przed stacją sprawdził, czy te usterki zostały usunięte. Natomiast samochody M. i F., jak wynika z wyjaśnień J. W. znał, ponieważ na stacji ustawiał zbieżność tym pojazdom. Organ II instancji stwierdził, że dokonując stosownych wpisów w dowodach rejestracyjnych bez przeprowadzenia badań technicznych pojazdów J. W. dopuścił się czynu, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W tej sytuacji starosta, jak to wynika ze sformułowania "cofa" musiał, a nie tylko mógł cofnąć nadane diagnoście uprawnienia. Fakt poświadczenia nieprawdy w dowodach rejestracyjnych został potwierdzony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P.z dnia [...]. Kolegium powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1450/07 wskazało, że "skoro więc brzmienie art. 84 ust. 3 upoważnia organ do cofnięcia uprawnień na podstawie li tylko własnych ustaleń kontrolnych, to tym bardziej logiczne jest, iż skutek taki musi wywoływać stwierdzający dopuszczenie się czynu zabronionego prawomocny wyrok sądu". Zdaniem organu odwoławczego argumentacja przedstawiona przez J. W. w odwołaniu, iż został zmuszony do przedmiotowego działania przez swoich pracodawców G. J. oraz P. J., nie uzyskał z tego tytułu żadnych korzyści majątkowych oraz znał stany techniczne pojazdów, pomimo iż nie przeprowadził badań, nie może być uwzględniona. Nie ma również znaczenia w sprawie fakt, iż sąd nie orzekł wobec odwołującego się zakazu wykonywania zawodu. Sankcja z art. 84 Prawa o ruchu drogowym nie jest uzależniona od orzeczenia przez sąd takiego środka karnego. Istotne jest to, iż J.. jako diagnosta dopuścił się uchybienia wymienionego w art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. Organ wskazał, że ustawodawca nie upoważnił organów administracji do oceny okoliczności związanych z wymienionymi w przepisie uchybieniami, do miarkowania sankcji, nie dał także możliwości odstąpienia od zastosowania sankcji (wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 663/08 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Celem przepisu art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Konsekwencje bowiem naruszania podstawowych zasad i dopuszczenie do ruchu pojazdów o niesprawdzonym stanie technicznym są oczywiste. Dyspozycja przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym jest jednoznaczna, jeśli organ stwierdzi chociażby jedno uchybienie określone w tym przepisie ma obowiązek cofnąć diagnoście uprawnienia, bez konieczności wnikania, czy naruszenie prawa było znaczące, czy też nie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1151/05, LEX nr 275441). Kolegium stwierdziło, że choć co prawda organ I instancji nie wyjaśnił wyczerpująco w uzasadnieniu decyzji swego stanowiska w sprawie, czym naruszył przepis art. 107 § 3 k.p.a., to jednak wadliwość ta nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza dokonanie przez J.W. wpisów do dowodów rejestracyjnych ww. pojazdów niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami, a więc niesporna jest podstawa cofnięcia mu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. W dniu [...] r. J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., zarzucając jej obrazę prawa materialnego - przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wnosił o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie decyzji poprzedzającej, tj. decyzji Starosty P. z dnia [...] i umorzenie postępowania. Ponadto wnosił o wystąpienie do Prokuratury Rejonowej w P.oraz do Sądu Rejonowego w P. o udzielenie informacji na temat ustaleń dokonanych w toku postępowania prowadzonego za sygn. akt[...] w zakresie zmuszenia go przez pracodawców G. J. oraz P.J. do potwierdzenia badań technicznych pojazdów oraz o załączenie do akt niniejszej sprawy akt postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w P.II Wydział Karny sygn. akt: [...]. W uzasadnieniu skarżący powtórzył zarzuty przedstawione w odwołaniu, a ponadto podniósł, że kontrola, w wyniku której zostało wszczęte przedmiotowe postępowanie, zgodnie z zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli, dotyczyć miała Stacji Kontroli Pojazdów [...], zaś de facto dotyczyła czynności przeprowadzonych w [...]. Powyższe uniemożliwiło mu przygotowanie się do kontroli. Gdyby został prawidłowo zawiadomiony o zakresie kontroli w protokole zawarłby wzmiankę, że do każdej z zakwestionowanych czynności został zmuszony przez pracodawcę pod groźbą utraty pracy. Ponadto podał, że ma poparcie społeczne Przewodniczącego Rady Powiatu p. [...] oraz Proboszcza Ks. [...] Jednocześnie podniósł, że w czasie wykonywania obowiązków diagnosty stał na straży porządku prawnego o czym świadczy chociażby fakt wszczęcia z jego inicjatywy postępowania karnego przeciwko osobie posługującej się podrobionym dowodem rejestracyjnym. Zdaniem skarżącego, wobec powyższego w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki, które uzasadniałyby pozbawienie go uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010 r. Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe wskazane w skardze uznając, iż dowody uzupełniające z dokumentów wskazanych przez skarżącego nie są niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób określony w art. 145 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które obligowałoby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Celem przepisu art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Oczywiste są bowiem konsekwencje naruszania podstawowych zasad i dopuszczenie do ruchu pojazdów o niesprawdzonym stanie technicznym, a mianowicie stworzenie zagrożenia dla wszystkich uczestników ruchu drogowego. W niniejszej sprawie wydanie przez starostę decyzji administracyjnej w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do dokonywania badań technicznych poprzedziło postępowanie administracyjne, oparte na wynikach przeprowadzonej kontroli Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów, w której zatrudniony jest skarżący oraz na wyroku Sądu Rejonowego w P. Art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie stanowi, że decyzja starosty o cofnięciu diagnoście uprawnienia oparta jest o treść protokołu kontrolnego. Zakres kontroli, która odnosi się przede wszystkim do prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prowadzenia wymaganej dokumentacji określa art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący pełniąc funkcję publiczną uprawnionego diagnosty naruszył przepisy prawa wpisując do dokumentacji elektronicznej stacji diagnostycznej oraz w dowodach rejestracyjnych pozytywny wynik okresowych badań technicznych pomimo odstąpienia od przeprowadzenia tych badań, co zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. Przeprowadzona kontrola przez upoważnionych pracowników Starosty P. potwierdziła jedynie fakt, iż określone pojazdy nie były poddane badaniom technicznym. W związku z tym, biorąc pod uwagę cel przepisu należy uznać, iż nie może mieć podstawowego znaczenia dla oceny możliwości zastosowania danej sankcji sam sposób ujawnienia dopuszczenia się określonego naruszenia. Odmienna interpretacja godziłaby w zasadę równości i byłaby sprzeczna z interesem społecznym, ale przede wszystkim sankcjonowałaby naruszenie prawa przez osobę, która w zakresie wykonywania swych czynności pełni funkcję publiczną, co z oczywistych względów nie może mieć miejsca (podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1450/07). Bezsporne jest więc, że skarżący poświadczył nieprawdę w dowodach rejestracyjnych. W tej sytuacji starosta jak to wynika ze sformułowania "cofa" musiał, a nie tylko mógł cofnąć nadane diagnoście uprawnienie. Okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że nie ma podstaw do podważenia stanu faktycznego, dokonanej przez organy oceny dowodów oraz interpretacji przepisów prawa regulujących zasady przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz ich dokumentowania. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego tego, że Sąd Rejonowy w P. nie orzekł o zakazie wykonywania przez niego zawodu, wskazać należy, że art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym stanowi samodzielną podstawę zakazu wykonywania zawodu diagnosty. W ocenie Sądu, brak orzeczenia przez sąd karny o zakazie wykonywania zawodu diagnosty, nie zamyka właściwemu organowi administracji drogi do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, a następnie wydania stosownej decyzji. Przepisy dotyczące wykonywania przez diagnostę badań technicznych pojazdów są sformułowane jednoznacznie i nie wymagały w sytuacjach opisanych w protokole kontroli szczególnych interpretacji. Umożliwiały, w ocenie Sądu, samodzielne podejmowanie przez diagnostę działań przewidzianych prawem oraz ich prawidłowe udokumentowanie. Posługiwanie się przez skarżącego argumentem w postaci zmuszania go przez pracodawcę do wykonywania badań technicznych pojazdu niezgodnie z przepisami prawa oraz przyjmowanie korzyści majątkowych, które w całości były przekazywane pracodawcy nie stanowi usprawiedliwienia dla stwierdzonych uchybień. Przepis prawa, który stanowi podstawę cofnięcia uprawnienia diagnoście ma charakter bezwzględnie obowiązujący, albowiem stwierdzenie uchybień określonych w tym przepisie zawsze skutkuje zastosowaniem określonych w nim sankcji. Organ nie ma możliwości miarkowania konsekwencji i jeśli stwierdzi chociażby jedno uchybienie określone w art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym ma obowiązek cofnąć diagnoście uprawnienie. Zdaniem Sądu, tak kategoryczny zapis wiąże się z odpowiedzialnością jaka spoczywa na diagnoście w kwestii bezpieczeństwa pojazdów uczestniczących w ruchu drogowym. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. t.p.