III SA/Po 149/10

Dnia 11 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Beata Sokołowska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010 roku przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Poznaniu sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia .... r. nr .... w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego za niezasadne o d d a l a s k a r g ę /-/B. Sokołowska /-/M. Kosewska /-/B. Koś Postanowieniem z dnia 18 listopada 2009 r. Zastępca Dyrektora ds. Ekonomicznych Zarządu Dróg Miejskich, na podstawie art. 17 § 1 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. Nr 229 z 2005 r., poz. 1954), art. 106 § 5 kpa oraz upoważnienia do załatwiania w imieniu Prezydenta Miasta indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej dotyczących zarządzania drogami (a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych w I instancji w zakresie przewidzianym w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – t. j. Dz. U. Nr 19 z 2007 r., poz. 115), uznał zarzut J. C. wniesiony w toku postępowania egzekucyjnego i dotyczący nieistnienia obowiązku za niezasadny, wnosząc przy tym o podjęcie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż przedmiotowe tytuły wykonawcze obejmują opłaty dodatkowe za nieopłacone postoje pojazdu, stwierdzone w strefie płatnego parkowania w P. w latach 2005 – 2008. Opłatami tymi obciążany był właściciel pojazdu, a odpowiednie wezwania – raporty dotyczące konieczności uiszczenia należności nie musiały być doręczane takiemu podmiotowi, wystarczyło umieszczenie tych dokumentów za wycieraczką pojazdu. Wierzycielem spornego obowiązku jest przy tym Zarząd Dróg Miejskich, jako odrębna jednostka organizacyjna, za pomocą której Prezydent Miasta sprawuje funkcję zarządcy dróg publicznych na odpowiednim obszarze (art. 21 ustawy o drogach publicznych). Z uwagi na nieopłacenie 54 postojów J. C. – właściciel pojazdu został wezwany w kwietniu 2008 r. do uiszczenia kwoty 2700 zł. W odpowiedzi wniósł o umorzenie należności z uwagi na opóźnienie w ich dochodzeniu oraz przekazał w lipcu 2008 r. kwotę 500 zł. Podano też, że J. C. wyjaśniał, iż w terminach wskazanych w raportach jego samochód nie parkował w ogóle w P., a opłaty za jego postoje wnoszone były w innych miastach i przez różne osoby. Przesłał również umowy użyczenia pojazdu, na podstawie których organ odstąpił od dochodzenia odpowiedniej części należności (150 zł). Ponadto wezwano J. C. do wskazania podmiotów użytkujących samochód w innych terminach w celu przeniesienia na użytkowników odpowiedzialności finansowej za nieopłacone postoje oraz wysłano do właściciela pojazdu upomnienie na skorygowaną kwotę 2058,80 zł. Zobowiązany wskazywał na wyłączną kompetencję Prezydenta Miasta do prowadzenia przedmiotowego postępowania. Po wystawieniu tytułów wykonawczych J. C. wniósł zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku zapłaty i braku podstawy prawnej. W spornych terminach pojazd miał parkować w innych miastach, ponadto według zobowiązanego organ miał obowiązek wszczęcia odpowiedniego postępowania administracyjnego i przeprowadzenia w jego toku postępowania dowodowego. Organ w odpowiedzi na te zarzuty wskazał, iż przed wystawieniem tytułów wykonawczych informowano dłużnika o niewystarczającym wykazaniu, iż sporny pojazd parkował poza P. Nie uznano bowiem za dowód kopii biletów czy innych dokumentów dotyczących dokonywania opłat za postoje w S. i W., gdyż nie wynika z nich, o jaki konkretnie pojazd chodziło. J. C. nie wskazał też, pomimo wezwania organu faktycznych kierowców samochodu, przez co nie zwolnił się od odpowiedzialności finansowej za nieopłacone postoje. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. C. wniósł o jego uchylenie i umorzenie postępowania ze względu na naruszenie prawa i brak przesłanek faktycznych do jego dalszego prowadzenia. Żalący zakwestionował podstawy proceduralne wynikające z kpa w kwestii wydania postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela (prawidłowym orzeczeniem powinna być bowiem decyzja administracyjna). Zażądał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kwestii dowodów dotyczących parkowania samochodu R. o nr rej. ... poza P. Podniósł też, że nie wskazano podstawy prawnej do działania ZDM w imieniu Prezydenta Miasta , ani upoważnienia osoby podpisującej postanowienie. J. C. zarzucił także podanie niepełnej podstawy prawnej postanowienia – art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (bez wyszczególnienia odpowiedniego paragrafu tego artykułu), oraz niezasadne wskazanie art. 106 §1 kpa. Postawił również zarzut oparcia się na niepodpisanych raportach zgromadzonych w aktach sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia 29 stycznia 2010 r. nr .......... utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji, podzielając generalnie jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m. in., iż dochodzony obowiązek z tytułu dodatkowej opłaty za parkowanie wynika z mocy samego prawa (art. 13 f ustawy o drogach publicznych), co nie wymaga określania go w trybie wydania odrębnej decyzji administracyjnej. ZDM nie ma zaś obowiązku dokumentowania faktu nieopłaconego postoju w inny sposób niż poprzez wystawione raporty – wezwania. Podkreślił też, że zobowiązanym w przedmiotowej sprawie jest J. C. (dane z CEPIK z dnia 6 listopada 2009 r.), korespondencję zaś kierowano na adres Kancelarii Prawniczej , gdyż tym adresem posługiwała się strona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. C. wniósł o uchylenie orzeczeń organów obu instancji jako wydanych z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumenty wskazane uprzednio w zarzutach i zażaleniu, a dotyczące braku podstaw prawnych do nałożenia obowiązku zapłaty za nieopłacone parkowanie, braku wskazania upoważnienia ZDM i osoby podpisującej postanowienie do działania w niniejszej sprawie, nieoznaczenia strony postępowania (J. C. czy Kancelaria Prawnicza), nieprecyzyjnego wskazania podstawy prawnej orzeczenia, nieodniesienia się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do wszystkich zarzutów zażalenia oraz nieprzeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010 r. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniosła o oddalenie skargi, podkreślając, iż obowiązek uiszczenia spornych opłat wynika z prawa, nie ma wobec tego obowiązku wydawania decyzji administracyjnej. Odnośnie niepodpisanych raportów wskazała natomiast, że podpis pracownika ZDM widnieje jedynie na wydruku umieszczanym za wycieraczką pojazdu, a niepodpisany raport jest przekazywany do bazy ZDM drogą elektroniczną. Raporty widniejące w aktach sprawy są kopiami zapisów zawartych w takiej bazie elektronicznej. Prokurator podniosła też, że część dowodów przedłożonych przez skarżącego została uznana w zakresie, w jakim wykazał on użytkowanie pojazdu przez inne podmioty. J. C. podniósł zaś dodatkowo zarzut naruszenia art. 7 i 77 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269ze zm.) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji sprawowana jest w oparciu o kryteria zgodności z prawem, a według art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji w powyżej określonych granicach Sąd uznał, że skarga okazała się nieuzasadniona. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny postanowień organów obu instancji w sprawie zarzutów dotyczących nieistnienia obowiązku uiszczenia opłat dodatkowych za nieopłacone postoje pojazdu marki R. o numerze rejestracyjnym ... należącego do skarżącego J. C.. Rozpatrując powyższą kwestią należy wskazać na wstępie, że od 2004 roku obowiązywała uchwała nr XXXIV/269/IV/2003 Rady Miasta Poznania z dnia 2 grudnia 2003 roku w sprawie ustalenia w Poznaniu strefy płatnego parkowania, stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokości opłat dodatkowych oraz sposobu ich pobierania. Powyższa uchwała wydana została na podstawie art. 13 b ust. 3 ustawy o drogach publicznych (tekst jednolity – Dz. U. Nr 19, poz. 115 z 2007 r. ze zm.), zgodnie z którym rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania. Ustanowienie strefy płatnego parkowania powoduje, iż na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Nie uiszczenie ww. opłat powoduje, iż na podstawie art. 13 f ust. 1 ustawy o drogach publicznych pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość (nie wyższą od 50 zł.) i sposób pobierania ustala rada gminy/miasta (art. 13 f ust. 2 w/w ustawy). Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma więc stwierdzenie, iż obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z przepisów prawa – bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego np. decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 roku, sygn. akt FSK 2580/04, wyrok NSA z dnia 11 marca 2009 roku, sygn. akt I OSK 1513/08, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 25 marca 2009 roku, sygn. akt II SA/Sz 1032/08). Powyższe wynika z tego, że uchwała rady gminy (miasta) wprowadzająca opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych oraz ustalająca stawki tych opłat ma w rzeczywistości charakter przepisów prawa miejscowego w rozumieniu art. 94 Konstytucji RP, stanowiąc tym samym źródło powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który ustanowił te przepisy. Upoważnienie dla organu samorządu terytorialnego do wydania przepisów prawa miejscowego w tym zakresie wynika bezpośrednio z art. 13 b ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej zapłaty co do zasady obciąża właściciela pojazdu. Właściciel jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba że udowodni, iż pojazd użyczył innej osobie. Organ egzekucyjny nie jest przy tym zobowiązany do prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej przez zaparkowanie samochodu, ponieważ na prowadzenie tego postępowania nie pozwala mu art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zakazujący organowi badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tego powodu organ ma prawo domniemywać co do zasady, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel pojazdu, a ten może dochodzić swych racji (w przypadku, gdy wskazuje na istnienie innego podmiotu korzystającego z samochodu) poprzez podniesienie w toku postępowania egzekucyjnego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt. 4 ustawy – zob. m. in. wyrok NSA z 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 209/07, lex nr 344875). Organ egzekucyjny jest wobec tego uprawniony do stosowania domniemania faktycznego, zgodnie z którym za zobowiązanego do zapłaty uważa się właściciela pojazdu aż do chwili, gdy ten zwolni się z obowiązku wskazując faktycznego użytkownika samochodu. To na właścicielu pojazdu spoczywa wobec tego ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne (zob. m. in. wyrok WSA w Poznaniu z 22 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Po 646/05, niepubl.). W niniejszym postępowaniu J. C. nie wskazywał generalnie (pomimo odrębnego wezwania organu w tej kwestii) na inne konkretne podmioty mające kierować samochodem R., podnosił natomiast, iż w terminach ustalonych przez organ egzekucyjny pojazd parkował w innych miastach, poza P. Strona nie podnosiła zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, lecz zarzut dotyczący nieistnienia spornego obowiązku w ogóle. Organ I instancji odstąpił jednak od dochodzenia należności w wysokości 150 zł, gdyż skarżący podniósł argument, że korzystającym z drogi w określonym czasie była osoba trzecia, co potwierdzały umowy użyczenia samochodu z dnia 9 lipca 2005 r. i z 26 sierpnia 2005 r. przedstawione przez skarżącego, choć nie wskazywały one adresu podmiotu korzystającego z pojazdu. Wobec stwierdzenia, iż obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu (w tym opłaty dodatkowej) powstaje z mocy prawa, bez potrzeby konkretyzacji tego obowiązku w drodze decyzji, stwierdzić należy, iż po stronie zarządcy drogi nie powstaje obowiązek doręczania właścicielowi pojazdu takiej decyzji. Sporządzane przez inspektora, w razie stwierdzenia nieuiszczenia opłaty za parkowanie swoistego zawiadomienia: "wezwania-raportu", dokumentuje fakt nieuiszczenia opłaty, a zarazem informuje właściciela pojazdu o powstałym obowiązku dokonania opłaty, co zgodnie z art. 13 f ust. 1 ustawy o drogach publicznych powoduje powstanie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Jak już wskazano powyżej właściciel pojazdu ma zagwarantowaną możliwość obrony swoich praw – w szczególności poprzez złożenie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym (z czego skorzystał skarżący). Takie postępowanie wszczyna się jednak dopiero po uprzednim doręczeniu upomnienia (wezwania do zapłaty), z wykazaniem żądanej należności. W razie zatem niestwierdzenia za wycieraczką pojazdu wskazanego wyżej zawiadomienia – mimo nieuiszczenia opłaty za postój – właściciel pojazdu ma więc dodatkową możliwość - po otrzymaniu upomnienia – uiszczenia opłaty dodatkowej bez wszczynania postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne wszczyna bowiem dopiero doręczenie tytułu wykonawczego. Jeżeli właściciel pojazdu kwestionuje istnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej poprzez wniesienie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, oceny zasadności tego zarzutu dokonuje wierzyciel, a jego ocena – tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – podlega kontroli organu II instancji, a następnie sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż wierzyciel dochował wszelkich warunków koniecznych do wystawienia tytułu wykonawczego – w tym doręczył skarżącemu upomnienie oraz stosowne tytuły wykonawcze. Z kopii wezwań-raportów z okresu od 2004 roku do 2008 roku wynika, iż zostały one sporządzone przez różnych kontrolerów (odmienne numery służbowe) w ramach pełnionych przez nich obowiązków służbowych. Pozwala to na stwierdzenie, iż żądana należność wierzyciela istnieje, a zatem zasadne było sporządzenie upomnienia, a następnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec J. C. (wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2007 roku, LEX nr 344875). W trakcie postępowania egzekucyjnego skarżący wnioskował o przeprowadzanie dowodów, poprzez które wykazywał, iż w danych godzinach i w danych miejscach w P. nie parkował. Organ pierwszej instancji przeprowadził (wbrew zarzutom skargi) postępowanie dowodowe w określonym zakresie i uznał, iż zgłaszane przez J. C. dowody i oświadczenia nie są wiarygodne (uzasadniając wyczerpująco swoje stanowisko). Dlatego też nieuzasadnionym był podnoszony przez skarżącego zarzut braku przeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniającego przez organy administracyjne. Tylko bowiem w przypadku przeprowadzenia skutecznego dowodu na okoliczność nieparkowania w strefie płatnego postoju w miejscu i czasie wskazanym w raportach, lub też podważenia kompetencji kontrolerów, podniesiony przez skarżącego zarzut mógłby być uznany za zasadny. Strona skarżąca kwestionowała także jako dowód wezwania – raporty przedstawione przez organ pierwszej instancji, twierdząc, że dowodem w sprawie nie mogą być owe dokumenty, gdyż nie zostały one własnoręcznie podpisane przez kontrolerów. Należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić, iż raporty – wezwania przedstawione przez organ w toku postępowania administracyjnego były jedynie odpisami (kopiami) oryginałów umieszczanych za wycieraczką samochodu, w których posiadaniu winien być skarżący. Raporty są przekazywane do odpowiedniej bazy ZDM, a dowody zebrane w aktach sprawy są jedynie ich kopiami, nie wymagającymi własnoręcznego podpisania. Dla ich uwiarygodnienia zostały one poświadczone za zgodność z oryginałem przez odpowiedniego urzędnika organu – Naczelnika Wydziału Parkowania. Wobec powyższego zarzut ten nie powinien się ostać. J. C. nie wykazał poprzez dostarczone przez siebie dokumenty, iż sporny pojazd parkował w terminach wskazanych przez organ poza P. – w S., w W. – co omówił wyczerpująco organ I instancji w uzasadnieniu swojego postanowienia. Z dokumentów tych nie wynika bowiem jednoznacznie, jakiego samochodu one dotyczą lub nie wynika z nich precyzyjnie data parkowania. Nie uzasadniały tezy skarżącego również dokumenty tankowania paliwa oraz potwierdzające opłacone parkowanie w P. (gdyż dotyczyły one innego czasu parkowania). Wskazać należy ponadto, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy administracji publicznej w sposób prawidłowy doręczały pisma w sprawie J. C. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem, jakoby adresatem pism była Kancelaria Prawnicza . Adresatem pism był J. C., który pisma otrzymywał i na nie odpowiadał. Kancelaria Prawnicza nie mogła być adresatem pism, albowiem nie ma podmiotowości prawnej (innymi słowy - nie posiada zdolności prawnej). Wskazany adres, na który dokonywano doręczeń, został podany przez samego skarżącego, który posługiwał się nim sporządzając na papierze firmowym stosowne pisma w sprawie. Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, iż organy I oraz II instancji posiadając wezwania-raporty, uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania (dokonując zatem tzw. swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 80 kpa), miały podstawę do przyjęcia, że dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakt nieuiszczenia przez skarżącego opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania, co skutkowało naliczeniem opłaty dodatkowej, wobec czego żądanie zapłaty kwoty objętej tytułami wykonawczymi jest zasadne. Odnośnie zarzutu braku upoważnienia Zarządu Dróg Miejskich do działania w przedmiotowym postępowaniu w imieniu Prezydenta Miasta wskazać należy, iż ZDM jest samodzielną jednostką organizacyjną wykonującą uprawnienia Prezydenta w sferze administracji publicznej związanej z zarządem dróg publicznych na podstawie art. 21 § 1 i § 1 a ustawy o drogach publicznych. Zgodnie bowiem z tym przepisem zarządca drogi może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy specjalnej jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej przez radę gminy. Zarządca drogi może też upoważnić pracowników takiej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu, w tym do wydawania decyzji administracyjnych (czy innych aktów administracyjnych). ZDM jako komunalna jednostka budżetowa, za pomocą której Prezydent Miasta wykonuje swoje obowiązki zarządcy dróg miejskich może też występować w charakterze wierzyciela w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym w kwestii opłaty za parkowanie pojazdów (zob. m. in. K. Sobieralski, "Wierzyciel w postępowaniu egzekucyjnym w administracji opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania", NZS 2008/6/40). Uwzględniając powyższe uregulowania prawne oraz wiedzę Sądu z zakresu innych postępowań egzekucyjnych dotyczących opłaty dodatkowej za parkowanie w strefie płatnego parkowania stwierdzić należy kategorycznie, iż Zarząd Dróg Miejskich miał odpowiednie upoważnienie do działania w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym w imieniu Prezydenta Miasta. Postanowienie z dnia 18 listopada 2009 r. podpisał A. P. – Zastępca Dyrektora ZDM do spraw Ekonomicznych, wykonujący zadania Dyrektora ZDM m. in. w zakresie windykacji należności na rzecz Zarządu (zob. rozdział II § 3 pkt 2.4 i rozdział III § 17 pkt. 12 Regulaminu Organizacyjnego ZDM). Podpis ten jest wprawdzie nieczytelny, ale oryginał postanowienia jest opatrzony pieczątką, z której wyraźnie wynika tożsamość i funkcja osoby podpisującej orzeczenie (zob. k. 149 v akt adm.). Nietrafny wobec tego okazał się także zarzut skargi dotyczący braku upoważnienia dla osoby podpisującej postanowienie oraz niemożności ustalenia jej tożsamości. Na uwzględnienie nie zasługiwał ponadto zarzut dotyczący nieprecyzyjnego wskazania podstawy prawnej postanowienia organu I instancji. Organ ten działał jako wierzyciel w trybie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przewidującym obligatoryjny tryb uzyskania stanowiska wierzyciela wobec zarzutów. Wskazanie jako podstawy prawnej tylko samego art. 34 ustawy (bez podania jego § 1) było rzeczywiście uchybieniem formalnym, nie może jednak przesądzać o braku podstawy prawnej postanowienia Zarządu Dróg Miejskich, ponieważ prawidłowo powołano w nim art. 34 ustawy jako ogólną podstawę prawną. Była to jednocześnie jedyna podstawa prawna do wydania postanowienia Zarządu Dróg Miejskich i dlatego niezasadnie powołano również przepis art. 106 § 1 kpa, na co zwrócił uwagę skarżący, dotyczący innej sytuacji procesowej, w której przepis prawa uzależnia wydanie określonej decyzji od zajęcia uprzedniego stanowiska przez inny organ. To uchybienie proceduralne nie mogło jednak mieć wpływu na prawidłowość postanowienia organu I instancji, skoro wskazano w nim zasadnie jako podstawę prawną art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Słuszny był zarzut strony dotyczący nieustosunkowania się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podniesionych w zażaleniu. Uchybienie tego rodzaju również nie miało jednak, w ocenie Sądu, istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności orzeczeń obu instancji nie dawała podstaw do ich uchylenia z powodu naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa materialnego, czy też prawa procesowego. Z tego też względu całkowicie niezasadny okazał się ponadto zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 Konstytucji RP, zobowiązujących organy władzy publicznej do działania na podstawie i w granicach prawa oraz dających podstawę do dochodzenia wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie takiego organu (w tym również na drodze sądowej). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ B. Sokołowska M. Kosewska /-/ B. Koś za nieobecnego sędziego /-/ B. Sokołowska