VI SA/Wa 1470/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za bezzasadne postanowił: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za bezzasadne. Do skargi został załączony dowód wpłaty wpisu sądowego w wysokości 100 złotych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej i wskazał, że Dyrektor Izby Celnej w [...] w dniu [...] marca 2010 r. wydał decyzję kończącą postępowanie, w związku z którym skarżąca złożyła zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem działań lub zaniechań administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma ograniczony charakter, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaskarżone rozstrzygnięcie – postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2010 r. o uznaniu za bezzasadne zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego. Jest to bowiem rozstrzygnięcie dokonane w ramach nadzoru organu odwoławczego nad organem I instancji. Tym samym rozstrzygnięcie to nie może być zaskarżone do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 27 września 2001 r., I SAB 177/01, LEX nr 84483, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 19 października 2007 r., II SAB/Wa 66/07). Postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma bowiem cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydane postanowienie, to ma ono charakter incydentalny. Wobec okoliczności, iż zaskarżone postanowienie nie podlega zaskarżeniu, nie podlega ono skardze do sądu administracyjnego. Tym samym skarga wniesiona na powyższe postanowienie jest niedopuszczalna, wobec czego Sąd na podstawie przepisu 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.