II SA/Bk 349/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.),, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lipca 2010 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie o uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącej A. R. kwotę 200 (słownie: dwustu) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] lutego 2010r. nr [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: kpa) oraz art. 82 §3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania A. R. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 2008r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę "M." Sp. z o.o. zespołu dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na działce o nr ewid. [...], położonej w B., przy ul. W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne: Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] marca 2008r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił "M." Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na działce o nr ewid. [...], położonej w B., przy ul. W. W dniu 18 grudnia 2008r. A. R. zwróciła się do tegoż organu z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego opisaną wyżej decyzją, wskazując, że jako współwłaścicielka działek nr [...] i [...] powinna brać udział w prowadzonym postępowaniu jako strona. Powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa wnioskodawczyni zakwestionowała sposób ustalenia obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, wskazując, że brak rzędnych istniejącego terenu na rysunku zagospodarowania na działce inwestora i działkach sąsiednich doprowadził organ do niesłusznego wniosku, że oddziaływanie inwestycji nie wykracza poza granice działki nr [...]. Z uwagi zaś na powyższe braki w projekcie powstała różnica wysokości na działkach [...] i [...] w stosunku do poziomu na działkach [...], [...] i [...] wynosząca 1,4 m -1,5 m, co bezwzględnie wymaga budowy konstrukcji oporowej w celu uniknięcia utraty stabilności gruntu i osłabienia jego struktury. Po rozpatrzeniu niniejszego wniosku Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Na skutek odwołania A. R. od powyższego rozstrzygnięcia Wojewoda P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r. uchylił przedmiotowe rozstrzygniecie w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009r. Prezydent Miasta B. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie decyzją z [...] czerwca 2009r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta B. z dnia [...] marca 2008r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę "M." Sp. z o.o. zespołu dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na działce o nr ewid. [...], położonej w B., przy ul. W. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez A. R. do Wojewody P., który decyzją z dnia [...] września 2009r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Prezydent Miasta B., po przeprowadzonym ponownie postępowaniu, decyzją z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2008r. W ocenie organu zarówno z zatwierdzonego projektu budowlanego, jak i z analizy dokonanej przez uprawnionego projektanta wynika, że nie były projektowane żadne roboty ziemne w sąsiedztwie działki nr [...] należącej do wnioskodawczyni. Skoro zaś sygnalizowana różnica poziomów terenu istniała przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i nie wynikała z projektowanych robót budowlanych, organ wydający pozwolenie na budowę nie miał prawa obligować inwestora do wzmacniania bądź zabezpieczania terenu. W konsekwencji, jeżeli zostały spełnione przepisy dotyczące usytuowania projektowanego budynku w stosunku działki i budynku skarżącej, a nie były planowane żadne inne roboty mogące wpłynąć na zagospodarowanie tej działki (budowa muru oporowego), organ uznał, że działka nr [...] nie leży w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, a tym samym wnioskodawczyni nie posiada przymiotu strony w sprawie. Organ nie stwierdził też wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydawania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał kwestionowaną decyzję. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się A. R. i złożyła odwołanie do Wojewody P. Zaskarżonej decyzji zarzuciła sprzeczność z przepisami obowiązującego prawa, naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego oraz brak merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Uzasadniając odwołanie podkreśliła, sygnalizowaną już przed organem I instancji, kwestię braku w zatwierdzonym projekcie rozwiązania dotyczącego istniejącej różnicy poziomów terenu, a w szczególności określenia sposobu zabezpieczenia istniejącej różnicy wysokości sąsiadujących terenów. W piśmie uzupełniającym wniesione odwołanie skarżąca wskazała też na brak rzędnych istniejącego terenu na rysunku zagospodarowania działki inwestora oraz działek sąsiednich oraz pominięcie w analizie obszaru zaznaczonego punktami A-D na mapie zasadniczej, jako granica terenu objętego wnioskiem. Jej zdaniem należąca do niej działka znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanej inwestycji, albowiem odległość projektowanego obiektu do jej działki wynosi tylko 5 m, przy bardzo znaczącej różnicy wysokości terenu, która wynosi 1,5 m. W ocenie wnoszącej odwołanie organ I instancji naruszył również art. 33 ustawy Prawo budowlane, albowiem skarżone pozwolenie na budowę nie dotyczy całego zamierzenia budowlanego określonego linią A-D oraz naruszenie art. 34, 35 ust.1 pkt 2 i 3 tej ustawy oraz § 8 ust.3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez brak opracowania kompletnego projektu zagospodarowania działki i brak wymaganych sprawozdań. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2010r. Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2009r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności omówił instytucję wznowienia postępowania, jej etapy oraz wskazał przesłanki, na podstawie których można żądać wznowienia postępowania. W dalszej kolejności odnosząc się do pierwszej, wskazanej przez skarżącą, podstawy wznowienia, tj. art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu, który definiuje art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Zdaniem Wojewody P. obszar oddziaływania obiektu w przedmiotowej sprawie został prawidłowy wyznaczony, projektowana inwestycja spełnia warunki określone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2007r. oraz wymogi §12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie usytuowania projektowanego budynku w stosunku do działki i budynku skarżącej. Odległość projektowanego budynku do działki nr [...] wynosi 8,10 m, natomiast jego wysokość w najwyższym punkcie od strony działki skarżącej wynosi ok. 6 m. Z projektu budowlanego nie wynika również, aby planowane były jakiekolwiek roboty ziemne w sąsiedztwie działki skarżącej mogące ewentualnie wpłynąć na zagospodarowanie jej działki. Jako trafną Wojewoda uznał również ocenę organu I instancji, że organ wydający pozwolenie na budowę nie miał prawa obligować inwestora do wzmacniania bądź zabezpieczania istniejącego terenu, albowiem różnica poziomów terenu istniała jeszcze przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i nie wynikała z planowanych robót objętych pozwoleniem na budowę. Z tychże względów organ I instancji prawidłowo przeanalizował i opisał możliwe oddziaływanie inwestycji na sąsiednie działki i w następstwie prowadzonego postępowania wykluczył możliwość uzyskania przez skarżącą statusu strony. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na dołączone do akt postępowania pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2009r., z którego wynika, że przeprowadzona kontrola nie wykazała, aby teren realizowanej inwestycji był niezgodny z zatwierdzonym projektem i warunkami pozwolenia na budowę, a widoczna różnica poziomu terenu postała wskutek podniesienia terenu przez właścicieli działki nr [...] – Państwo A. i M. R. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 145 §1 pkt 5 kpa Wojewoda P. wyjaśnił, iż podnoszony argument nieaktualności mapy, na której oparł się organ rozstrzygając przedmiotową sprawę, nie może być uznany za nowy dowód w sprawie, albowiem przedmiotowa mapa była aktualna na dzień wydawania decyzji, a jej treść była znana organowi. W kontekście powyższych okoliczności organ odwoławczy uznał, że A. R. nie posiada w przedmiotowej sprawie przymiotu strony, nie wyszły też na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydawania decyzji, które nie były znane organowi I instancji. W skardze na powyższą decyzję wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku A. R. zarzuciła organowi błędną wykładnię art. 3 pkt 9 i pkt 20 prawa budowlanego, wskazując, że kwestia przymiotu strony powinna być przeanalizowana przez organ pod kątem przepisów określających m.in. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, warunki geotechniczne, przepisów prawa ochrony środowiska oraz kodeksu cywilnego. W ocenie skarżącej wydana decyzja narusza również art. 34, art. 35 ust.1 pkt 2 i pkt 3 prawa budowlanego, gdyż zatwierdzony projekt nie określa sposobu zabezpieczenia projektowanej różnicy poziomów w stosunku do działek sąsiadujących nr [...] i [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazał istnienia okoliczności stanowiących przesłankę do zmiany zaskarżonej decyzji. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego różnicy poziomów między posesjami oraz ogrodzenia, organ uzupełniająco wyjaśnił, że nie jest właściwy do rozpatrzenia problemu ogrodzenia, gdyż nie było ono przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego, ponadto wniosek inwestora oraz dokumentacja techniczna nie obejmowała zmiany ukształtowania terenu w pasie przyległym do działki skarżącej. Uczestnicy postępowania A. i W. M. w piśmie procesowym z dnia 20 lipca 2010r. wnieśli o oddalenia skargi wskazując, że znaczna różnica terenu przy granicy działek nr [...] i [...] powstała w wyniku samowolnego podniesienia terenu przez skarżącą i jej męża, co powoduje, że to działka skarżącej negatywnie oddziaływuje na działkę projektowanej inwestycji. Na rozprawie sądowej w dniu 27 lipca 2010r. skarżąca zaprzeczyła, aby zmieniła rzędne terenu i wyjaśniła, że inwestor (M.) budował również jej dom, ale nie zgodziła się na wybudowanie muru oporowego w wersji zaproponowanej przez inwestora z uwagi na to, że obiekt nie spełniał wymogów prawa budowlanego. Skarżąca przedłożyła również do akt sprawy trzy zdjęcia, na dowód tego, że właścicielka działki sąsiedniej na mur oporowy, który został wybudowany przez inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem kwestionowana decyzja oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cytowanej: p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody P. z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2009r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 2008r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę "M." Sp. z o.o. zespołu dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na działce o nr ewid. [...], położonej w B., przy ul. W. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego. Tryb ten umożliwia uchylenie decyzji dotychczasowej, gdy wystąpi chociaż jedna z przesłanek, wymienionych w art. 145 § 1 kpa lub art. 145a kpa. Wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie złożyła A. R. argumentując, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę z 4 marca 2008r. (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Wnioskodawczyni stwierdziła również, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi wydającemu tą decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 kpa). W ramach tak zakreślonego wniosku w pierwszej kolejności rozważyć należało, czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] marca 2008r., tj. czy zachodzi przesłanka do wznowienia tegoż postępowania na postawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Status strony w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, a także we wznowionym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, co nie powinno budzić wątpliwości, skoro postępowanie dotyczy ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia w kwestii udzielenia pozwolenia na budowę, weryfikowany jest, w świetle treści art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicję legalną "obszaru oddziaływania obiektu", zawiera art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który stanowi, że ilekroć w ustawie mowa jest o obszarze oddziaływania obiektu, należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela tym samym pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 7 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 631/08, Lex nr 569211, wyrok NSA z dnia 9.10.2007 r., II OSK 1321/06, Lex nr 347949 ; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4.07.2006 r.,VII SA/Wa 121/06, Lex nr 243787). Ustawowa definicja "obszaru oddziaływania obiektu" nie daje podstaw do zawężającego rozumienia tego określenia. W definicji tej jest mowa o terenie "wyznaczonym" w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (vide: wyrok NSA z 28.03.2007 r., II OSK 208/06, ONSAiWSA 2008/1/12). Do przepisów odrębnych należą normy różnych dziedzin prawa, w tym przepisy prawa budowlanego, z zakresu zagospodarowania przestrzennego, z zakresu ochrony środowiska, a więc wszystkie mające wpływ na sposób zagospodarowania i przeznaczenia terenu. Wyjaśniając krąg osób posiadających interes prawny w postępowaniu dotyczącym udzielania pozwolenia na budowę należy mieć również na względzie normę art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą obiekt budowlany powinien być projektowany i budowany w sposób zapewniający poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich oraz w sposób umożliwiający zapewnienie dostępu do drogi publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 451/08, Lex nr 528066). Reasumując, w ramach postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Przy czym należy pamiętać, że w procesie zmierzającym do wyznaczenia takiego obszaru nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. Należy, więc przyjąć, że o ile istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych na tak wyznaczonym "obszarze oddziaływania obiektu" są stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Odrębnym natomiast zagadnieniem jest, czy podnoszone przez te osoby zarzuty w stosunku do projektowanej inwestycji są usprawiedliwione z punktu widzenia obowiązujących norm prawnych. Jednakże ich ocena może nastąpić wyłącznie w toku postępowania w sprawie pozwolenia na realizację tej inwestycji przy zapewnieniu właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania obiektu czynnego udziału w postępowaniu (vide: wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2010r., II OSK 1342/09, dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W warunkach rozpoznawanej sprawy, Wojewoda P., oceniając wpływ przedmiotowej inwestycji na otoczenie, a w konsekwencji legitymację skarżącej do występowania w sprawie o pozwolenie na budowę w charakterze strony, powinien był w pierwszej kolejności odnieść się do - podnoszonej konsekwentnie w trakcie całego postępowania - okoliczności znacznej różnicy poziomu terenu pomiędzy działką inwestora, a działką skarżącej. Różnica ta, jak twierdzi wnosząca skargę, powstała po usunięciu przez inwestora naturalnego stoku, który w związku z wybudowaniem projektowanego budynku został pionowo "ścięty", co powoduje osłabienie struktury gruntu w pobliżu fundamentów domu skarżącej. Analizując powyższą okoliczność organ uznał wprawdzie, że projektowana inwestycja spełnia wszelkie warunki odległościowe i wysokościowe, o i jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tym niemniej przeprowadzona w tym zakresie analiza jest niewystarczająca. Zachowanie, bowiem minimalnych odległości obiektów budowlanych od granicy działek, granicy pasa drogowego, czy od innych obiektów nie przesądza jeszcze o ograniczeniu obszaru oddziaływania obiektu do terenu w tych minimalnych granicach (vide powoływany wyżej wyrok NSA z 28.03.2007 r.). Dla prawidłowego wyznaczenia obszaru oddziaływania istotne są, bowiem nie tylko indywidualne cechy projektowanego obiektu, ale również, co podkreślono wyżej, sposób zagospodarowania terenu otaczającego inwestycję. W przedmiotowej sprawie organ nie zbadał jednak, czy i jak projektowana inwestycja wpływa na działkę skarżącej, w szczególności na strukturę gruntu, uzasadniając ten brak ustaleniami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który stwierdził, że widoczna różnica poziomu terenu jest spowodowana podniesieniem terenu przez skarżącą i jej męża. Tymczasem, jak wynika z dokumentacji fotograficznej przedłożonej przez skarżącą w trakcie rozprawy, nie tylko działka skarżącej jest znacząco wyższa od poziomu działki inwestora, ale na tym samym poziomie zlokalizowane są działki sąsiadujące z działką skarżącej, tym samym wątpliwa wydaje się teza, że to sama skarżącą podwyższyła teren swojej działki. Z przedłożonej dokumentacji wynika również, że działka sąsiadująca z działką skarżącej ma wybudowany mur oporowy, co zabezpiecza grunt tej działki przed procesami wymywania i skruszania, na które to narażona jest działka skarżącej. Powyższe okoliczności świadczą o tym, że orzekające w sprawie organy dokonały błędnej interpretacji prawa materialnego, a mianowicie art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 oraz art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy Prawa budowlanego, co skutkowała naruszeniem również prawa procesowego. Fundamentalną, bowiem zasadą postępowania administracyjnego jest spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy - art. 7 kpa. Właściwe ustalenie stanu faktycznego - niezbędne dla prawidłowości podejmowanych decyzji - wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego - art. 77 kpa. Wskazane uchybienia postępowaniu administracyjnemu uniemożliwiły Sądowi dokonanie merytorycznej oceny zarzutów skargi, albowiem ocena taka byłaby równoznaczna z zastąpieniem przez sąd jurysdykcji zastrzeżonej organom administracyjnym, której działanie sąd administracyjny jedynie kontroluje pod względem zgodności z prawem. W postępowaniu prowadzonym ponownie, po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, organ dokona ponownie oceny interesu prawnego skarżącej z uwzględnieniem uwag zawartych w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności organ rozważy, czy działka A. R. znajduje się w "obszarze oddziaływania inwestycji" rozumianym w sposób wyłożony przez skład orzekający w niniejszej sprawie. Przeprowadzone rozumowanie i jego wynik organ wyczerpująco przedstawi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Uwzględnienie skargi czyniło koniecznym orzeczenie z urzędu o niemożności wykonania zaskarżonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 210 § 1 p.p.s.a.