I OZ 894/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 2017/09 odmawiające uzupełnienia postanowienia z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 2017/09 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia (...) września 2009 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 2017/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 2017/09 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia (...) września 2009 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 2017/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasądził od Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej na rzecz skarżącego J. B. kwotę 277,60 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia (...) września 2009 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania. Pismem z dnia 6 maja 2010 r. skarżący J. B. wniósł o uzupełnienie w/w postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2010 r. przez rozstrzygnięcie co do żądania zwrotu utraconego zarobku i strawnego (diety) w związku ze stawiennictwem na rozprawę. Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji podniósł, iż stosownie do treści art. 205 § 3 P.p.s.a. zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w § 1 i 2 oraz tryb przyznawania sposób wypłacania tych należności określają przepisy odrębne, tj. dekret z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu jadowym (Dz.U. Nr 49, poz. 445 ze zm.). Art. 13 w zw. z art. 3 ust. 1 dekretu pozwala stronie zamieszkałej w miejscowości oddalonej ponad 10 km od miejsca wykonywania czynności urzędowej, do której został wezwany, żądać zwrotu kosztów dojazdów do sądu. Za koszty podróży uznaje się przy tym koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem itp.) w klasie najniższej, w braku zaś takiego środka - koszty przejazdu najtańszym z dostępnych środków lokomocji (art. 4 jst. 1 dekretu). Prawo do żądania należności przewidzianych w art. 2-5 służy osobie wezwanej, jeżeli się stawiła, choćby przesłuchana nie została, zaś osobom, które zgłosiły się bez wezwania sądu, należności przewidziane w art. 2-5 mogą być przyznane tylko w przypadku, jeżeli zostały przez sąd przesłuchane (art. 6 ust. 1 i 3 w zw. z art. 13 dekretu).Ustawodawca zdecydował się z jednej strony na zamknięty katalog tych kosztów, wspierając się przy tym nieostrym pojęciem "celowego dochodzenia praw". Oznacza to, że w każdym przypadku rzeczą Sądu rozstrzygającego sprawę będzie ocena, jakie koszty postępowania były kosztami niezbędnymi i celowymi. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie ulega wątpliwości, że kosztem postępowania była uiszczona przez skarżącego opłata w postaci wpisu. Jednocześnie z protokołów rozpraw wynika, że skarżący stawił się na rozprawie oraz aktywnie w niej uczestniczył. Mimo zatem braku udokumentowania kosztów dojazdu do Sądu, możliwe było zasądzenie ich w tym zakresie, bowiem skarżący niewątpliwie zamieszkuje w innej miejscowości niż ta, w której znajduje się siedziba sądu, a nadto wskazane przez niego koszty odpowiadają średnim kosztom przejazdu na takiej trasie. Inną kwestią pozostają koszty utraconego zarobku. Na podstawie akt sprawy czy też doświadczenia życiowego Sąd nie jest władny ustalić, czy wskazane przez skarżącego kwoty utraconych dochodów w jakikolwiek sposób odpowiadają rzeczywistym stratom. Ponadto w żaden sposób koszty te nie zostały przez skarżącego udokumentowane, uniemożliwiając rozstrzygnięcie w tym zakresie. Przepisy art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a. nie pozwalają wywieść, że Sąd w sposób automatyczny uwzględnia zestawienie kosztów przedstawiane przez stronę skarżącą. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. B. podniósł m. in., iż narusza ono powagę rzeczy osądzonej w postaci prawomocnego postanowienia NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OZ 612/10 przez kolejne orzekanie w przedmiocie domowy zwrotu utraconego zarobku i diety, co skutkuje nieważnością uzasadnienia w myśl art. 183 §2 pkt 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie, pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji powagi rzeczy osądzonej zauważyć należy, że w sprawie niniejszej skarżący wniósł dwa odrębne środki odwoławcze od postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 22 kwietnia 2010 r. w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pierwszy z tych środków tj. zażalenie z dnia 6 maja 2010 r. zostało prawomocnie oddalone wskazanym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OZ 612/10. Drugi z tych środków tj. wniosek z dnia 6 maja 2010 r. o uzupełnienie postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 22 kwietnia 2010 r. w przedmiocie zwrotu kosztów stanowi przedmiot niniejszego postępowania. Należy podnieść, iż zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych oraz wniosek o uzupełnienie postanowienia stanowią dwa odrębne środki odwoławcze i Sąd za każdym razem zobowiązany jest do ich oddzielnego rozpoznania. Zgodnie z art. 157 §1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Strona może więc domagać się uzupełnienia wyroku tylko w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Ponadto uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje tylko w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz; Zakamycze 2005 r.). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2010 r., I SA/Wa 2017/09 zawarto orzeczenie o zwrocie - od organu na rzecz skarżącego - kosztów postępowania sądowego w kwocie 277.60 zł. Okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania w niższej niż zdaniem skarżącego wysokości nie uzasadnia żądania uzupełnienia postanowienia, gdyż zasądzenie kosztów postępowania w niższym rozmiarze nie oznacza, że Sąd nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia w przedmiocie kosztów (por. post. NSA z dnia 15 marca 2005 r. GSK 1334/04). Mając na uwadze powyższe należy podnieść, że Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do uzupełnienia postanowienia z dnia 22 kwietnia 2010 r. poprzez zawarcie rozstrzygnięcia co do żądania utraconego przez skarżącego zarobku i diety w związku ze stawiennictwem na rozprawę, ponieważ w postanowieniu tym orzekł już o całości sprawy. Wniosek o uzupełnienie postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego o dodatkowe koszty wykracza zaś poza instytucję uzupełnienia wyroku i zmierza w istocie do zakwestionowania treści jego uzasadnienia, co skarżący może uczynić jedynie w postępowaniu zażaleniowym. Skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 22 kwietnia 2010 r., które zostało prawomocnie oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OZ 612/10. Rozpoznając więc sprawę z wniosku skarżącego o uzupełnienie postanowienia z dnia 22 kwietnia 2010 r. Sąd pierwszej instancji winien był odmówić uzupełnienia ww. postanowienia ze wskazanych wyżej powodów zamiast rozpoznawać wniosek merytorycznie. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy, a więc należało uznać, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 §2.