I FSK 814/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Adam Bącal po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Rz 145/10 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 17 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r. postanawia: 1) umorzyć postępowanie kasacyjne, 2) zwrócić K. Sp. z o.o. z siedzibą w M. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych), 3) oddalić wniosek Dyrektora Izby Skarbowej w R. o zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Rz 145/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną przez K. Spółkę z o.o. z siedzibą w M. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 17 grudnia 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r. Od powyższego wyroku została przez Spółkę K. złożona skarga kasacyjna. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dyrektor Izby Skarbowej w R. wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, wnioskując o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącej Spółki na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pismem z dnia 10 sierpnia 2010 r. Spółka K. (reprezentowana przez pełnomocnika, radcę prawnego), powołując się na art. 60 i art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.p.p.s.a.", oświadczyła, że cofa skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 u.p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten, w związku z art. 193 u.p.p.s.a. stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sadem Administracyjnym. Jak podniesiono w piśmiennictwie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, str. 486 – 487, wyd. Zakamycze 2005 r.) odpowiednie stosowanie art. 60 u.p.p.s.a. oznacza, że sąd administracyjny drugiej instancji jest związany wnioskiem dotyczącym cofnięcia skargi z uwagi na art. 183 § 1 zdanie pierwsze u.p.p.s.a. Wynikająca z art. 183 § 1 u.p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej. W tych okolicznościach Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 u.p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. Nie orzeczono zwrotu kosztów na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w R. w związku z tym, iż umorzenie postępowania z powodu cofnięcia skargi kasacyjnej nie znajduje się w katalogu orzeczeń wymienionych w art. 209 u.p.p.s.a.