III SA/Wa 442/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia D. K.– Skarżącego w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie odmowy uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Z motywów postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...]maja 2007r. orzekł o odpowiedzialności D. K. za zaległości podatkowe E. sp. z o.o. w likwidacji z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 10 sierpnia 2001r. do 31 grudnia 2002 r. Następnie działając jako wierzyciel ww. należności organ ten wystawił tytuł wykonawczy [...] z dnia [...] listopada 2007 r. obejmujący zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., jako właściwy miejscowo organ egzekucyjny, w dniu [...] grudnia 2007r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w ośmiu bankach. Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. Skarżący wniósł zarzuty na podstawie art. 33 pkt 1, 4 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – dalej "u.p.e.a". Skarżący podniósł zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, zaniechania doręczenia pisemnego upomnienia, nieistnienia obowiązku określonego w tytule wykonawczym, zaniechania poinformowania go o postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. uznał za niezasadne zarzuty dotyczące błędu co do osoby zobowiązanego, zaniechania doręczenia pisemnego upomnienia, nieistnienia obowiązku określonego w tytule wykonawczym, natomiast za niedopuszczalny uznał zarzut zaniechania poinformowania Skarżącego o prowadzonym postępowaniu. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał w dniu [...]marca 2008 r. postanowienie odmawiające uznania zarzutów zawartych w piśmie z dnia [...]stycznia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego, postanowieniem z dnia [...]listopada 2008 r. uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] marca 2008 r., z uwagi na fakt, iż było ono wydane przed otrzymaniem ostatecznego postanowienia wierzyciela. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela wydał w dniu [...] grudnia 2008 r. postanowienie, w którym odmówił uznania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, ponieważ organ egzekucyjny nie rozpatrzył merytorycznie zarzutów Skarżącego, a jedynie przytoczył datę i numer postanowienia wierzyciela, w którym te zarzuty były rozpatrzone. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w dniu [...] maja 2009 r. wydał postanowienie, w którym uznał za niezasadne zarzuty zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2008r. Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. Skarżący złożył zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 42 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej "k.p.a." w związku z art. 44 § 4 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez uznanie za niezasadny zarzut zaniechania doręczenia pisemnego upomnienia stronie, podczas gdy doręczenie zastępcze tego pisma nastąpiło na adres, który nie był mieszkaniem strony. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy przytoczył art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a., po czym stwierdził, iż z wydanego przez wierzyciela postanowienia z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymanego w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2008 r., wynika, że zarzuty są niezasadne i brak jest podstaw do ich uwzględnienia. Powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 75/09, w którym Sąd oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2008 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż w świetle powyższego organ pierwszej instancji w zakresie zarzutów z art. 33 pkt 1 i 4 u.p.e.a. był związany ostatecznym postanowieniem i w związku z tym prawidłowo odmówił uznania tych zarzutów za zasadne. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego dotyczącego nieistnienia obowiązku i błędu co do osoby zobowiązanego wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] maja 2007 r. orzekł o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe E. sp. z o.o. w likwidacji z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. Decyzja ta została doręczona stronie w trybie art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 O.p. w dniu [...] czerwca 2007 r. i stała się ona decyzją ostateczną w związku z wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowienia pozostawiającego odwołanie bez rozpatrzenia ze względu na wniesienie go z uchybieniem terminu. Na podstawie ww. decyzji wystawiony został tytuł wykonawczy, w którym jako zobowiązanego wskazano Skarżącego, w związku z tym organ stwierdził, że nie można mówić o błędzie co do osoby zobowiązanego oraz o nieistnieniu obowiązku. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 33 pkt 7 u.p.e.a. w związku z brakiem doręczenia upomnienia, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że doręczenie upomnienia nastąpiło w dniu [...] października 2007 r. w trybie zastępczym, na podstawie art. 44 k.p.a., co zostało stwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 75/09. Organ wskazał, że na kopercie, w której przesłane zostało upomnienie widnieje data [...] październik 2007 r. jako data, w której przesyłkę pozostawiono w Urzędzie Pocztowym na okres 7 dni. Na drugiej stronie koperty została zakreślona ta informacja ze wskazaniem daty. Na kopercie znajduje się też data [...]październik 2007 r. z adnotacją doręczyciela – "awizowano dnia" oraz odciśnięta pieczątka o treści "awizowano powtórnie" z wpisaną datą i podpisem doręczyciela. Na kopercie widnieje też pieczątka "zwrot nie podjęto w terminie" oraz pieczątka z datą [...]listopada 2007 r. Według organu informacje te dawały podstawy, by uznać, że przesyłka została skutecznie doręczona. Odnośnie do twierdzeń Skarżącego dotyczących kierowania upomnienia na adres nie będący jego miejscem zamieszkania organ odwoławczy stwierdził, że skoro urząd nie dysponował innym adresem Skarżącego, a adres na który kierowano przesyłkę był zgodny z adresem zamieszkania przez niego podanym w ramach zgłoszenia rejestracyjnego do tegoż urzędu, to zastrzeżenia Skarżącego nie były uprawnione. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 9 ust 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 2681) podatnicy mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym w terminie 30 dni, od dnia w którym nastąpiła zmiana danych. Jeśli więc zmianie ulega adres zamieszkania podatnika, to ma on obowiązek poinformować o tym właściwy urząd skarbowy. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie: - art. 42 § 1 k.p.a. w związku z art. 44 § 4 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez uznanie za niezasadny zarzutu zaniechania doręczenia pisemnego upomnienia stronie, podczas gdy doręczenie zastępcze tego pisma nastąpiło na adres, który nie był adresem zamieszkania Skarżącego; - art. 136 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów, których przeprowadzenia żądał Skarżący, a które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej błędnie uznał, że w niniejszej sprawie doszło do skutecznego doręczenia upomnienia w trybie art. 44 k.p.a. Wskazał, że w związku z problemami zdrowotnymi w okresie od początku 2007r. do grudnia 2007 r. nie przebywał w mieszkaniu w P., lecz w N. M. nad P.. W lokalu, w którym do końca 2006 r. Skarżący mieszkał wraz z żoną, w 2007 r. przebywał wyłącznie sporadycznie, przy okazji odbywania kontrolnych wizyt u lekarza, niezbędnych w jego stanie zdrowia. Wyjaśnił, że jego żona, z uwagi na separację nie odbierała korespondencji adresowanej na jego nazwisko, ani też nie informowała go o awizowanej na jego nazwisko korespondencji. Podkreślił, że do N. M. nad P. wyjechał przed wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. decyzji, w której orzeczona została odpowiedzialność za zaległości podatkowe E. Sp. z o.o., dlatego nie wiedział on o toczącym się postępowaniu podatkowym, a tym samym nie miał obowiązku informowania organu o zmianie adresu zamieszkania stosownie do art. 41 § 1 k.p.a. oraz art. 146 § 1 O.p. Jego zdaniem, doręczenie zastępcze w trybie art. 44 § 4 k.p.a. w związku z art. 17 u.p.e.a. uznane może być za skuteczne jedynie w przypadku, gdy strona jest świadoma tego, iż toczy się postępowanie egzekucyjne a mimo tego nie zawiadamia organu o zmianie swojego adresu Skarżący utrzymywała, że zarówno przepisy O.p. jak i przepisy k.p.a., pomocniczo stosowane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nakładają na organy podatkowe wyraźny obowiązek doręczania stronom pism na ich adres zamieszkania, nie zaś na adres widniejący w ewidencji podatników. Stwierdził, że gdyby przyjąć argumentację Dyrektora Izby Skarbowej co do możliwości kierowania pisma do podatnika na jego ostatni adres wskazany w ewidencji podatników, to za zbędny należałoby uznać art. 146 O.p. dotyczący doręczeń, a to pozostawałoby w sprzeczności z zasadą racjonalizmu ustawodawcy. Ponadto, Skarżący zarzucił, iż organ nie przeprowadził wnioskowanego w zażaleniu dowodu z przesłuchania w charakterze świadka S. F. oraz o odebranie od Skarżącego w trybie art. 75 § 2 k.p.a. oświadczenia złożonego pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Wyjaśnił, że powyższe dowody miały zostać przeprowadzone na okoliczność zamieszkiwania przez niego w N.M. nad P. w okresie od stycznia 2007 r. do grudnia 2007 r., a więc jego zdaniem, miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Skarżący w toku postępowania egzekucyjnego wniósł zarzuty, o których mowa w art. 33 pkt 1, 4 i 7 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku, błąd co do osoby zobowiązanego, brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 oraz zarzucił zaniechanie poinformowania go o prowadzonym postępowaniu. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. będący organem egzekucyjnym przekazał pismo zawierające ww. zarzuty wierzycielowi, którym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego W. celem zajęcia stanowiska. Zgodnie bowiem z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. wierzyciel - Naczelnik Urzędu Skarbowego W. uznał za niezasadne zarzuty w zakresie nieistnienia obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, natomiast zarzut dotyczący zaniechania poinformowania Skarżącego o prowadzonym postępowaniu uznał za niedopuszczalny. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. ww. postanowienie utrzymał w mocy, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia [...] czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 75/09 oddalił skargę na postanowienie organu odwoławczego. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stanowisko zawarte w wyroku z dnia 10 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 75/09 jest wiążące nie tylko w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, czyli w zakresie stanowiącym przedmiot skargi rozpoznanej tym wyrokiem, ale również w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, który to przedmiot jest objęty skargą rozpoznaną w obecnym postępowaniu sądowym. W ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poddał bowiem ocenie zasadność zarzutów wniesionych przez Skarżącego, wobec tego oceny tej nie mógł pominąć nie tylko wierzyciel, ale również organ egzekucyjny rozpoznający zarzuty. Stanowisko Sądu i ocena zawarte w tym wyroku wiążą również Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Co do zasady działaniem przytoczonego przepisu objęta jest tylko konkretna sprawa, w której zapadł wyrok. Jednak w przypadku zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji występuje specyficzna sytuacja, ponieważ te same zarzuty są rozpatrywane przez dwa różne organy, tj. wierzyciela i organ egzekucyjny (jeżeli są to różne organy). O ile stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 (w przypadku egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym również – w pkt 8), o tyle stanowisko to nie jest wiążące w zakresie pozostałych zarzutów, czyli również wniesionego przez Skarżącego zarzutu określonego w art. 33 pkt 7 u.p.e.a. W świetle regulacji zawartej w art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny mógł zatem poddać samodzielnej ocenie zasadność zarzutu co do braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jednakże to uprawnienie uległo w niniejszej sprawie ograniczeniu ze względu na zajęcie w tym zakresie stanowiska przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 75/09. Nie do zaakceptowania bowiem byłaby sytuacja, w której organ egzekucyjny dokonałby odmiennej oceny ww. zarzutu niż zawarta w wyroku Sądu. Sąd w składzie orzekającym w rozpoznanej sprawie podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrażony w wyroku z dnia 3 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1195/08 (LEX nr 515963), iż nieprzestrzeganie postanowień art. 153 p.p.s.a. w istocie podważałoby obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji. Jak już to wykazano, w przedmiocie podniesionego przez Skarżącego zarzutu określonego w art. 33 pkt 7 u.p.e.a. wypowiedział Wojewódzki Sąd Administracyjny przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, zasadnie zatem Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnił stanowisko Sądu wyrażone w tym zakresie. Przypomnieć więc trzeba, iż w wielokrotnie już przywoływanym wyroku z dnia 10 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 75/09 Sąd stwierdził, iż prawidłowa była ocena dotycząca skutecznego doręczenia upomnienia w trybie zastępczym. Dopełniono bowiem wszystkich wymogów, jakie były niezbędne do tego, aby doręczenie w tym trybie uznać za właściwe. Sąd zwrócił uwagę, że instytucja doręczenia zastępczego została uregulowana w art. 44 K.p.a., który stosowany jest w postępowaniu egzekucyjnym na mocy art. 18 u.p.e.a. Zgodnie z art. 44 K.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma przez pocztę w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, którzy podjęliby się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (§ 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). Z kolei w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). W kwestii doręczania przesyłek pocztowych odpowiednie zastosowanie znajdują również przepisy ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.). Zgodnie z art. 26 ust. 1 Prawa pocztowego przesyłkę doręcza się adresatowi pod adresem wskazanym w przesyłce. Jeśli przesyłki nie można doręczyć adresatowi, operator (przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności pocztowej) zwraca ją nadawcy (art. 27 ust. 1 zdanie pierwsze ww. ustawy). Z kolei według § 14 ww. rozporządzenia jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej (przesyłka przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczana za pokwitowaniem odbioru) stwierdzi nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, zawiadomienie o próbie doręczenia wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka jest przechowywana, operator pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, a przesyłkę niepodjętą w terminie 14 dni zwraca się do nadawcy (§ 38 ust. 5 ww. rozporządzenia). Dalej Sąd wskazał, iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej podał jakie istotne dane i informacje zostały umieszczone na kopercie oraz potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej upomnienie (podał je również w niniejszej sprawie, o czym wyżej). Zdaniem Sądu dawały one wystarczającą podstawę faktyczną do tego, aby uznać, iż spełnione zostały przytoczone wyżej wymogi prawne związane z doręczeniem zastępczym. Adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki i możliwości jej odbioru w miejscu i czasie wskazanym przez doręczyciela. Brak odbioru przesyłki wywołał zatem skutek w postaci uznania jej za doręczoną z upływem 14 dni od daty jej pozostawienia w placówce pocztowej. Odnośnie do twierdzeń Skarżącego dotyczących kierowania upomnienia na adres nie będący jego miejscem zamieszkania Sąd zauważył, że skoro urząd nie dysponował innym adresem Strony, a adres na który kierowano przesyłkę był zgodny z adresem zamieszkania przez nią podanym w ramach zgłoszenia rejestracyjnego do tegoż urzędu, to zastrzeżenia Skarżącego nie były uprawnione. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników podatnicy mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym w terminie 30 dni, od dnia w którym nastąpiła zmiana danych. Jeśli więc zmianie ulega adres zamieszkania podatnika, to ma on obowiązek poinformować o tym właściwy urząd skarbowy. Reasumując, Sąd stwierdził, iż zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia jest niezasadny. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ww. stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2009 r., niezależnie od tego, że jest nim związany mocą art. 153 p.p.s.a. Tym samym zarzuty skargi należało uznać za niezasadne. Odnośnie do zarzutu nieprzeprowadzenia wnioskowanych prze Skarżącego dowodów na okoliczność przebywania Skarżącego w N. M., stwierdzić należy, iż Dyrektor Izby Skarbowej powinien odnieść się do wniosku o przeprowadzenie dowodu wyjaśniając, dlaczego tego wniosku nie uwzględnił. Nie czyniąc tego naruszył art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., lecz w ocenie Sądu naruszenie tego przepisu nie miało wpływu na wynik sprawy. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że organ nie ma obowiązku przeprowadzenia każdego wnioskowanego przez stronę dowodu, co wynika z art. 188 O.p. Przepis ten stanowi bowiem, iż żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Poza tym organ nie kwestionował pobytu Skarżącego w N. M., lecz uznał, że doręczenie upomnienia pod adresem wykazanym w zgłoszeniu rejestracyjnym było prawidłowe (skuteczne). Sąd w wyżej omówionym wyroku stanowisko organu zaakceptował. Niezależnie od powyższego zauważyć można, iż każdy kto wyjeżdża na pobyt czasowy poza swoje miejsce stałego zamieszkania może upoważnić kogoś do odbioru korespondencji, w ten sposób zapewniając sobie pewność, iż nie umkną mu żadne istotne sprawy. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.