II SA/Ke 380/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi A. M. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną przez Z.M., A.M., M.P., Z.P., A.M. i M.S., decyzję Wójta Gminy z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: rozbudowie zakładu o profilu metaloplastycznym (ślusarstwo-odlewnictwo artystyczne) od strony południowej z przeznaczeniem na prace ślusarskie (stanowisko spawalnicze) o powierzchni 65m2 oraz o klatkę schodową, o nadbudowę o powierzchni 40m2 nad istniejącą południową częścią warsztatu z przeznaczeniem na cele socjalno-sanitarne oraz zmianie usytuowania zbiorników bezodpływowych i drogi dojazdowej, rozszerzeniu zieleni izolacyjnej od strony północno-wschodniej zakładu na działce nr 407/1, w D., gm. M. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy ustalił, że Wójt Gminy M., po rozpatrzeniu wniosku J.G. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu o profilu metaloplastycznym, decyzją z dnia [...] określił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. W decyzji tej określono rodzaj i miejsce realizacji inwestycji, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji inwestycji oraz użytkowania przedsięwzięcia, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych oraz w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko. Od decyzji organu I instancji odwołali się Z.M., A.M., M.P. i A.M. Odwołanie podpisali również Z.P. i M.S. - nie będący stronami postępowania. Odwołujący się wskazali, że warsztat nie posiada stosownych pozwoleń na budowę i na użytkowanie. Podobnie pozwolenia nie posiada znajdująca się w pobliżu wiata magazynowa. Następnie przedstawili kwestie uciążliwości istniejącego zakładu m.in. poprzez powodowanie zanieczyszczenia powietrza i zamierania drzew rosnących przy ścianie budynku warsztatu. W punkcie trzecim odwołania zarzucono, że organ przyjął raport bez własnej oceny wpływu inwestycji na środowisko. Jako kolejny zarzut wymieniono brak w decyzji określenia szczegółowego terminarza wytopów. Dalej wskazano, że niezbędny jest stały monitoring hałasu, ponieważ przekraczany jest dopuszczalny poziom jego decybeli. Z kolei w punkcie szóstym odwołania wytknięto organowi brak uwzględnienia stałego monitoringu emisji zanieczyszczeń pyłowo-gazowych do powietrza w obrębie działki odwołujących się. Ich zdaniem, zastosowanie w warsztacie instalacji odpylania, wentylacji, odciągu spalin z kotła topliwego, procesów szlifierskich i spawalniczych nie uchroni od dymów i szkodliwych tlenków metali, miedzi, mosiądzu niesionych przez wiatr w kierunku nieruchomości wnoszących odwołanie. Dotyczy to również rekuperatora, który poprawi warunki jedynie wewnątrz samego warsztatu. Jako kolejne uchybienie podano brak możliwości wykonania nałożonego decyzją obowiązku nasadzenia wzdłuż granicy działki zieleni od strony północno-wschodniej, spowodowanej nielegalną rozbudową warsztatu przez inwestora. W punkcie ósmym odwołania zarzucono, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach narusza prawa osób trzecich, ponieważ projektowana inwestycja i jej oddziaływanie nie zamyka się w całości w granicach własności inwestora, a jego działalność w znaczny sposób ogranicza użytkowanie własności odwołujących się. Rozpatrując powyższe odwołanie organ II instancji wskazał, że środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, której sposób i tryb wydania regulują w obecnym porządku prawnym przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.08.199.1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Wnioskowana inwestycja, zaliczona jest natomiast do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust.1 pkt 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). Obecnie w zakładzie odbywa się produkcja przedmiotów metalowych – odlewów precyzyjnych z brązu i mosiądzu o charakterze zdobniczym i artystycznym. Planowana rozbudowa i nadbudowa zakładu ma na celu poprawę warunków pracy, warunków socjalnych i dalszego ograniczania oddziaływania na otoczenie. Organ ustalił, że Wójt Gminy wystąpił pisemnie o opinie dotyczące potrzeby przeprowadzenia w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W opinii sanitarnej Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uznał, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest wymagany. Wielkość produkcji jest bowiem stosunkowo mała, dlatego też ilość substancji wprowadzanych do środowiska jest śladowa. Technologie odlewnicze oparte są na gipsach Doliny Nidy, które są neutralne dla środowiska. Zakład nie wytwarza ścieków technologicznych, natomiast pyły i odpady poprodukcyjne metalu sprzedawane są koncesjonowanej firmie. Powstające spaliny są schładzane w wymienniku ciepła, a następnie poprzez pochłaniacze pyłowe przedostają się do atmosfery. Zatem planowana inwestycja nie stanowi zagrożenia dla jakości wód, gruntów oraz klimatu akustycznego. Z kolei postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2009 r. Starosta stwierdził, iż zasadnym jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. W dniu 9 lipca 2009r. przedłożono w sprawie raport oddziaływania na środowisko. We wnioskach końcowych raportu wskazano, że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na etapie jego realizacji z punktu widzenia ochrony powietrza, klimatu akustycznego oraz oddziaływania na powierzchnię ziemi i ludzi, będzie w fazie realizacji nieco uciążliwe, jednak przy zastosowaniu nowoczesnych technologii i środków zabezpieczających będzie to inwestycja bezpieczna dla środowiska. Koncepcja przedsięwzięcia wskazana we wniosku z punktu widzenia ochrony środowiska jest prawidłowa. SKO podkreśliło, że w toku przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ I-szej instancji uzgodnił warunki realizacji ze Starostą oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, stosownie do treści art. 77 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 156 oraz art. 78 ust.1 pkt 2 ustawy. Ponadto przed wydaniem decyzji organ umożliwił udział społeczeństwa w tym postępowaniu. Analizując prawidłowość wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Kolegium stwierdziło, że uwzględnia ona zawarte w raporcie ustalenia, jak również uzgodnienia, o jakich mowa wyżej, a tym samym nie narusza prawa. Odpowiadając na zarzut odwołania dotyczący braku legalności budowy i użytkowania zakładu i wiaty magazynowej organ odwoławczy podał, że w niniejszym postępowanie nie bada się i nie ocenia legalności istniejących obiektów budowlanych. Co do kwestii uciążliwości zakładu w zakresie zanieczyszczenia powietrza tlenkami metali oraz hałasu, usychających drzew w pobliżu warsztatu organ II instancji wskazał m.in., że planowana rozbudowa i nadbudowa zakładu ma na celu poprawę warunków pracy, warunków socjalnych i dalsze ograniczanie oddziaływania na otoczenie. Po rozbudowie zakładu zwiększy się stopień bezpieczeństwa ekologicznego zakładu poprzez m.in.: zapewnienie większej izolacyjności akustycznej pomieszczeń poprzez zaprojektowanie wzmocnionej konstrukcji ścian, okien i drzwi, oddalenie pomieszczenia ślusarskiego od zabudowy mieszkalnej na działce nr 407/3, stworzenie naturalnego ekranu akustycznego. Odnośnie podniesionego w punkcie szóstym odwołania zarzutu braku stałego monitoringu emisji zanieczyszczeń pyłowo-gazowych do powietrza w obrębie działki odwołujących się oraz braku uchronienia od dymów i szkodliwych tlenków metali niesionych przez wiatr z zakładu, SKO stwierdziło, że jak wynika z ustaleń raportu uciążliwość akustyczna związana z eksploatacją ocenianego zakładu zamknie się w granicach działki, do której inwestor posiada tytuł prawny. Zastosowanie stosownych układów w celu ograniczenia uciążliwości powoduje, że uciążliwość obiektu jest niewielka i brak jest przesłanek do wprowadzenia, zgodnie z życzeniem odwołujących się, stałego monitoringu zanieczyszczeń. Po realizacji planowanego przedsięwzięcia zakład nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi i środowiska ze względu na wystąpienie podwyższonego poziomu hałasu. Spodziewane wartości równoważnego poziomu dźwięku A na terenach chronionych (teren zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej zlokalizowanej w sąsiedztwie rozpatrywanego obiektu) będą niższe od dopuszczalnych i tylko w niewielkim stopniu będą się wyróżniać z otoczenia. Mając na uwadze kwestię hałasu organ I instancji w rozstrzygnięciu decyzji ustalił w ramach "warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczania uciążliwości dla terenów sąsiednich", przeprowadzenie - po uzyskaniu przez warsztat docelowych parametrów technologiczno-ruchowych - badań emisji hałasu w rejonie terenów chronionych (monitoring hałasu w celu uchwycenia i oceny stopnia i zasięgu oddziaływania). Z raportu wynika, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do zakładów o dużym bądź zwiększonym ryzyku jak również nie będzie istotnym źródłem zanieczyszczeń środowiska, nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na poszczególne komponenty środowiska. W rozstrzygnięciu decyzji /strona 3/ organ I instancji, w ramach wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji określił, że rozwiązanie projektowe planowanej inwestycji doprecyzowane w projekcie budowlanym sporządzone dla planowanego przedsięwzięcia nie dopuści rozwiązania technicznego, które spowoduje zanieczyszczenie ziemi i powietrza w ilościach powodujących przekroczenie obowiązujących standardów. Odnośnie zarzutu naruszania prawa osób trzecich Kolegium wyjaśniło, że stosownie do ustaleń raportu oraz wymagań w/w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oddziaływanie inwestycji zamknie się w granicach własności inwestora. Kwestia ta stanowi jeden z podstawowych warunków decyzji. W końcowej części decyzji organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie ocena legalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi. Natomiast konkretne rozwiązania projektowe, w tym, ostateczne rozwiązania projektowe rozbudowy i rozwiązania technologiczne zostaną przedstawione w projekcie budowlanym, dołączonym do wniosku inwestora o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A.M. i M.P., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu zarzucili, że obie wydane w sprawie decyzje "pozornie" spełniają wymogi prawa, gdyż w szczególności nie określono parametrów wyjściowych oddziaływania na środowisko przez zakład już istniejący i wykonujący pracę także w dni ustawowo wolne od pracy i w systemie wielozmianowym, nie dokonano pomiarów NDS i NDN w zakładzie i w strefie przylegającej w trakcie funkcjonowania zakładu w jego pełnym obciążeniu. Dlatego, zdaniem skarżących opinia środowiskowa "musi konkretnie określać poziomy szkodliwości z chwili przed wydawaniem opinii określić dane bazowe wyjściowe oddziaływania na środowisko, określić precyzyjnie jak planowana inwestycja wpłynie na środowisko w zakresie projektowania z uwzględnieniem maksymalnej dopuszczalnej ingerencji w środowisko dla planowanej inwestycji tzn. czasów emisji, maksymalnej liczby zatrudnionych w projektowanej produkcji i określenia maksymalnych dopuszczalnych stężeń w trakcie produkcji wykonywanej przy maksymalnym obciążeniu zatrudnieniem." Dodatkowo w piśmie z dnia 12 sierpnia 2010 r. skarżący podnieśli, że w ich ocenie postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinno być zawieszone do czasu zakończenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatu i wyjaśnili, że w sprawie II SA/Ke 473/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wydał w dniu 1 października 2009r. wyrok uchylający zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I-szej instancji. Ponadto skarżący wskazali, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] dotyczącego zalecenia o wprowadzeniu monitoringu emisji zanieczyszczeń pyłowo – gazowych do powietrza. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosłoo jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w decyzjach organów obu instancji naruszeń prawa skutkujących koniecznością ich uchylenia (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.). Bezspornym w sprawie jest, że wnioskowane w sprawie przedsięwzięcie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust.1 pkt 11 cytowanego już wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. i dlatego wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o jakiej mowa w art. 71 ust.1 ustawy. Nie ulega także wątpliwości, że w sprawie przeprowadzona została ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, na która złożyły się takie elementy jak raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 66 i nast. ustawy), uzyskanie uzgodnień ze Starostą (art. 77 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 156 ustawy) i Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym (art. 77 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 78 ust.1 pkt 2 ustawy) oraz zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu (art. 79 ust.1). Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – ustawa rozumie bowiem postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu (art. 3 ust.1 pkt 8). W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust.1). Stosownie natomiast do art. 80 ust.1 ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Wprawdzie organ przeprowadził w niniejszej sprawie ocenę oddziaływania na środowisko w trybie i formie nie naruszających prawa, jednak nie wszystkie wnioski wypływające z tej oceny uwzględnił w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wynika bowiem z postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], stanowiącego uzgodnienie wiążące dla organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z mocy art. 80 ust.1 pkt 1 ustawy, organ inspekcji sanitarnej uzgadniając przedsięwzięcie pozytywnie, określił jednocześnie konkretne warunki jego realizacji, między innymi w pkt 3 sentencji postanowienia orzekł, że w zakresie ochrony powietrza atmosferycznego należy prowadzić monitoring emisji zanieczyszczeń pyłowo-gazowych do powietrza. Takiego obowiązku nie zawiera jednak ani decyzja Wójta Gminy z dnia [...] ani utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, naruszając tym samym art. 82 ust. 1 pkt 2b ustawy, z którego wynika, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ nakłada obowiązek monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w przypadku, gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika taka potrzeba. W decyzjach organów obu instancji nie ma odniesienia się do obowiązku nałożonego na organ w powyższym przepisie i wyjaśnienia, z jakich powodów odstąpiono od uwzględnienia warunku określonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżący w odwołaniu zarzucali brak uwzględnienia w decyzji organu I-szej instancji warunków uzgodnienia w ramach monitoringu emisji zanieczyszczeń pyłowo-gazowych do powietrza, jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustosunkowało się do tego zarzutu. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wypowiada się "odnośnie podniesionego w pkt 6-ym odwołania zarzutu braku stałego monitoringu emisji zanieczyszczeń pyłowo-gazowych do powietrza w obrębie działki odwołujących się", jednak w dalszym ciągu nawiązuje jedynie do uciążliwości akustycznej zakładu, która stanowi zupełnie inny rodzaj oddziaływania na środowisko aniżeli emisje pyłowo-gazowe. Analizując treść obu decyzji wydaje się, że w zakresie oceny emisji zanieczyszczeń emitowanych przez planowane przedsięwzięcie do powietrza, organy kierowały się przede wszystkim wnioskami wypływającymi ze złożonego raportu oddziaływania na środowisko, gdzie na str.45 w pkt 15) – "Przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji lub użytkowania, a w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz intensywność tego obszaru" stwierdza się, że z uwagi na zastosowane rozwiązania technologiczne, które w istotny sposób przyczynią się do ograniczenia lub eliminacji oddziaływania zakładu na otoczenie (w tym zanieczyszczenie powietrza), "nie zachodzą przesłanki do wprowadzenia odrębnego stałego monitoringu oddziaływania zakładu na otoczenie, poza systemem Państwowego Monitoringu Środowiska (PMŚ); monitoring wód podziemnych (krajowa i regionalna sieć, monitoring lokalny), monitoring wód powierzchniowych, monitoring powietrza, monitoring jakości gleb – depozycja zanieczyszczeń do podłoża, ocena stanu zdrowotnego i sanitarnego lasów, ocena stanu akustycznego środowiska itd.)". Na str. 58 raportu jego autor opisując oddziaływanie przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska – w tym na powietrze podaje, że na terenie zakładu oraz poza granicami wydzielonego terenu pod działalność, nie wystąpi przekroczenie dopuszczalnych wartości odniesienia (stężeń 1-godz. i średniorocznych), a wartości stężeń substancji w rejonie zabudowy mieszkalnej (w odległości ok. 40 m od zakładu) kształtować się będą poniżej NDS. Następnie stwierdza, że "proponowane rozwiązania projektowe dla planowanej rozbudowy zakładu są poprawne i działalność nie powinna spowodować ujemnego oddziaływania na powietrze w zakresie zorganizowanej emisji analizowanych substancji." Zauważalna sprzeczność wniosków raportu w zakresie braku potrzeby prowadzenia monitoringu oddziaływania zakładu na powietrze atmosferyczne z treścią postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], który konieczność taką dostrzegł – wymagała zatem co najmniej wyjaśnienia, czego żaden z organów nie uczynił naruszając w ten sposób art. 7, 77 § 1 i 80 § 1 kpa. Jak już wyżej powiedziano, analiza i ocena bezpośredniego i pośredniego wpływu danego przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu stanowią obowiązek organu w ramach oceny oddziaływania na środowisko (art. 62 ust.1 ustawy), któremu organy - w zakresie oddziaływania zakładu na powietrze atmosferyczne – nie sprostały. Podkreślenia przy tym wymaga, że kwestie związane z państwowym monitoringiem środowiska, na który powołuje się sporządzony w sprawie raport oddziaływania na środowisko, regulują przepisy art. 23 i nast. ustawy z dnia 20 lipca 1991r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U.2007.44.287) oraz art. 25 i nast. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r., nr 25, poz. 150 ze zm.). Zgodnie z uregulowaniami tam zawartymi, państwowy monitoring środowiska jest źródłem informacji o środowisku, gromadzonych przez właściwe organy administracji rządowej oraz samorządowej (art. 25 ust.1 ustawy o ochronie środowiska i art. 25 ust.1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska). Obejmuje on uzyskiwane na podstawie badań monitoringowych, informacje w zakresie: 1) jakości powietrza; 2) jakości wód śródlądowych powierzchniowych i podziemnych oraz morskich wód wewnętrznych i wód morza terytorialnego; 3) jakości gleby i ziemi; 4) hałasu; 5) promieniowania jonizującego i pól elektromagnetycznych; 6) stanu zasobów środowiska, w tym lasów; 7) rodzajów i ilości substancji lub energii wprowadzanych do powietrza, wód, gleby i ziemi; 8) wytwarzania i gospodarowania odpadami. Państwowy monitoring środowiska zbiera dane na podstawie: 1) pomiarów dokonywanych przez organy administracji, obowiązane na podstawie ustawy do wykonywania badań monitoringowych; 2) danych zbieranych w ramach statystyki publicznej, określanych corocznie w programach badań statystycznych statystyki publicznej; 3) informacji udostępnionych przez inne organy administracji; 4) pomiarów stanu środowiska, wielkości i rodzajów emisji, a także ewidencji, do których prowadzenia obowiązane są podmioty z mocy prawa albo na mocy decyzji (art. 26 ust.1 i art. 27 ust.1 ustawy o ochronie środowiska). System i sposób prowadzenia państwowego monitoringu środowiska nie wyjaśniają zatem rozbieżności występujących pomiędzy raportem a postanowieniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Kontrolowanie jakości powietrza w ramach tego monitoringu nie wymaga bowiem nałożenia obowiązku działania, o jakim mowa w art. 82 ust.1 pkt 2 ustawy (mogą go np. przeprowadzać zobowiązane do tego organy na podstawie art. 27 ust.1 ustawy o ochronie środowiska), aczkolwiek go nie wyklucza, gdyż pomiary stanu środowiska prowadzone przez podmiot korzystający ze środowiska i zobowiązany do takiego działania na mocy decyzji (np. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), stanowią dane, w oparciu o które prowadzone są rejestry w ramach monitoringu państwowego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że w decyzjach obu instancji zabrakło pełnej analizy wyników przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko, w szczególności co do potrzeby prowadzenia monitoringu emisji zanieczyszczeń pyłowo-gazowych do powietrza, co narusza powołane już wyżej przepisy ustawy oraz kpa – w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienie to powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-szej instancji, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje oparcie w art. 152 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej uwagi dokona oceny rozbieżności występujących pomiędzy raportem a postanowieniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] i w razie ustalenia, że spełnione są warunki, o jakich mowa w art. 82 ust.1 pkt 2b ustawy, nałoży w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek stosownego monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi podkreślić należy, że są one niezasadne. Zauważyć bowiem należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach i przeprowadzona w ramach tego postępowania ocena oddziaływania na środowisko, dotyczą przyszłych, planowanych zamierzeń, a nie działalności już istniejącej. Ewentualne przekroczenie norm oddziaływania na środowisko przez istniejący już zakład prowadzony przez J.G., nie może być zatem przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu. Nie było także powodów do zawieszenia postępowania sądowego "do czasu zakończenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatu", gdyż kwestie związane z zarzucanym przez skarżących brakiem legalnego użytkowania budynku przez inwestora, nie są przedmiotem sprawy o wydanie środowiskowych uwarunkowań i nie mają wpływu na jej wynik. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 1 października 2009r. w sprawie II SA/Ke 473/09, na który powołują się skarżący w piśmie procesowym z dnia 12 sierpnia 2010r., dotyczył natomiast kwestii procesowych, a konkretnie zwrotu podania i dlatego sprawa administracyjna prowadzona w jego następstwie nie ma żadnego związku z niniejszym postępowaniem.