II SAB/Go 20/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi W.G. na bezczynność Wojewody w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej I. zobowiązuje Wojewodę do rozpoznania wniosku W.G. z dnia [...]r. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od daty doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego W.G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. W.G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Wojewody polegającą na niewydaniu decyzji potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości (miejscowość [...]) poza obecnymi granicami RP przez J. i J.G.. Skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie przekroczenia przez Wojewodę terminów na załatwienie sprawy określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, 2) wyznaczenie dodatkowego 30 terminu i zobowiązanie Wojewody do załatwienia przedmiotowej sprawy w tym terminie, 3) wydanie postanowienia sygnalizacyjnego, o jakim mowa w art. 155 p.p.s.a. 4) zasądzenie od organu na moją rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że do chwili obecnej, czyli mimo upływu ponad 4 lat od wszczęcia postępowania, właściwy organ nie rozstrzygnął sprawy. Pismem z dnia [...] lutego 2006 r. W.G. złożył wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. Skarżący poinformował, iż wobec uporczywego przewlekania postępowania, pismem datowanym na dzień [...].07.2009 r. złożył zażalenie do organu wyższego stopnia (Ministra Skarbu Państwa) na niezałatwienie przez Wojewodę przedmiotowej sprawy w terminie. Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...].10.2009 r., nr [...] stwierdził przekroczenie przez Wojewodę określonych w kodeksie postępowania administracyjnego terminów na załatwienie sprawy i zobowiązał go do jej rozpatrzenia w terminie sześciu miesięcy od daty otrzymania przez organ tego postanowienia. Strona skarżąca wskazała, iż w przededniu upływu terminu wyznaczonego przez Ministra, wnioskodawca otrzymał od Wojewody pismo, w którym organ ten po raz kolejny wzywa do przedstawienia wcześniej przedłożonych dokumentów oraz innych dokumentów, które nie istnieją i nie powstaną, które to okoliczności Wojewodzie są doskonale wiadome (np.: karta ewakuacyjna). Zdaniem skarżącego, wcześniej złożył on wszystkie wymagane przepisami ustawy dokumenty, a większość z nich załączał wielokrotnie. Mimo istniejących przesłanek do wydania decyzji organ celowo przewleka postępowanie pozostając w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując w uzasadnieniu dotychczas podejmowane w sprawie czynności podnosząc jednocześnie, iż W.G. nie uzupełnił wszystkich braków swojego wniosku, co uniemożliwiło organowi wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Z powyższej regulacji wynika, że skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (szerzej T. Woś (red.) Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2009, s. 69 i n.). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Zauważyć należy, że wniosek skarżącego inicjował postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 5 ust. 3 obecnie regulującej te kwestie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.) - dalej również jako "ustawa", a więc decyzji wydawanej przez organ administracji publicznej w sprawie indywidualnej. Tym samym uznać należy, że skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna, albowiem dotyczy przypadku wymienionego w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Stwierdzić ponadto należy, że skarga została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia służących skarżącym w postępowaniu przed organem administracyjnym, a więc czyni zadość wymaganiom określonym w art. 52 § 1 p.p.s.a. Takim środkiem zaskarżenia, o którym mowa w powołanym przepisie jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 k.p.a.). Przedmiotowe zażalenie wniesione zostało przez skarżącego i rozpoznane postanowieniem Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2009 r., nr [...]. Sprawując kontrolę administracji publicznej w granicach tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że niniejsza skarga zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało na żądanie strony, a zatem wskazując na dyspozycję art. 61 § 3 k.p.a, za datę wszczęcia postępowania należy uznać dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, co miało miejsce w dniu 6 maja 2006 r. (data wpływu na wniosku - k. 39 akt adm.). Z przedstawionych przez organ akt sprawy, jak też z odpowiedzi na skargę wynika, że do dnia rozpoznania skargi organ nie wydał stosownego aktu kończącego postępowanie wszczęte wskazanym wcześniej wnioskiem. Przepis art. 35 k.p.a. określa obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej bez zbędnej zwłoki, przy czym czas załatwienia sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego określony został na nie dłużej niż jeden miesiąc, natomiast w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej czas ten nie może przekroczyć dwóch miesięcy. Przepis art. 36 k.p.a. przewiduje wprawdzie sytuację, w której czas załatwienia sprawy może przekroczyć także termin dwumiesięczny, zobowiązuje jednak organ do powiadomienia o tym fakcie stron postępowania z równoczesnym wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie organ nie przekazywał stronie takich informacji. Do określonych wyżej terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, np. zawieszenia postępowania, w czasie którego terminy załatwiania spraw nie biegną (art. 103 k.p.a.), okresów opóźnień spowodowanych przez stronę, np. nieuzupełnienie we wskazanym przez organ terminie braków wniosku, czy wreszcie powstałych z przyczyn niezależnych od organu, np. niedysponowanie aktami sprawy przekazanymi innemu organowi w związku z toczącym się równolegle postępowaniem. W niniejszej sprawie, w wyniku rozpoznania przez Ministra Skarbu Państwa zażalenia skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie, termin załatwienia tej sprawy został wydłużony. Zgodnie z art. 37 § 2 k.p.a. Minister wyznaczył dodatkowy sześciomiesięczny termin załatwienia sprawy wskazując jednocześnie, że przez jej załatwienie należy rozumieć wydanie merytorycznej decyzji. Termin ten należało liczyć od daty doręczenia organowi tego postanowienia wraz z aktami administracyjnymi, a upływał on z dniem 9 maja 2010 r. (wymienione wyżej postanowienie wpłynęło do organu 9 listopada 2009 r.). W takiej sytuacji należy uznać, że niczym nie jest uzasadniona dalsza zwłoka organu w podjęciu czynności zmierzających do realizacji wniosku skarżącego. Nawet, jeżeli przyjąć, że organ zasadnie zażądał od skarżącego wyjaśnienia i uzupełnienia materiału dowodowego, to winien był to uczynić w takim czasie, który umożliwiał mu wydanie decyzji przed upływem terminu określonego w postanowieniu z dnia [...] października 2009 r. Tymczasem pierwszą czynnością po otrzymaniu ww. postanowienia Ministra Skarbu Państwa jest pismo organu jest datowane na dzień [...] kwietnia 2010 r., a okoliczności sprawy i zebrany w sprawie materiał dowodowy w żaden sposób nie pozwalają dopatrzeć się usprawiedliwienia takiej zwłoki. W tym miejscu wskazać należy, że orzecznictwie sądowadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie przewiduje załatwienia sprawy przez pozostawienia pisma bez rozpoznania. Taka forma załatwienia sprawy przewidziana jest w art. 64 § 2 k.p.a. przy czym podkreśla się, że przepis ten służy wyłącznie usunięciu braków formalnych podania wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz dołączonych dokumentów. Nie można go też stosować na etapie uzupełniania materiału dowodowego w sprawie, gdyż ten etap wkracza już w fazę merytorycznego rozpoznania wniosku. Natomiast art. 6 ust. 6 ww. ustawy nakazuje wojewodzie wezwać wnioskodawcę do usunięcia braków wniosku, jeżeli nie spełnia on wymogów określonych w ust. 1 -3 tego przepisu w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Przepis ten nie przewiduje jako skutku nieuzupełnienia wniosku pozostawienia go bez rozpoznania. Załączniki wskazane w ww. przepisie mają charakter dowodowy a nie formalny, dlatego wskazuje się, że nie są to wymagania formalne wniosku, które uprawniałby organ do zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 marca 2009 r. II SAB/Łd 68/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. l SAB/Wa 83/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2008 r. l SAB/183/07; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25 listopada 2009 r. II SAB/Bd 41/09 -dostępne nsa.gov.pl). Akceptując prezentowane wyżej stanowisko, należy w konsekwencji zgodzić się z poglądem, że po upływie sześciomiesięcznego terminu wyznaczonego w wezwaniu wystosowanym na podstawie art. 6 omawianej ustawy, organ obowiązany jest załatwić sprawę w terminach określonych w art. 35 k.p.a. Jeżeli na skutek wezwania strona dokumentów nie składa, lub też złożone dokumenty nie spełniają określonych wymogów, to stanowi to podstawę do rozstrzygnięcia na podstawie dotychczas zgromadzonych dowodów, w terminach wynikających z art. 35 k.p.a. Sprawa w której wniesiona została rozpatrywana przez Sąd skarga na bezczynność bezsprzecznie podlega załatwieniu w formie orzeczenia (w pierwszym etapie w formie postanowienia na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. zaś w drugim etapie decyzji w oparciu o art. 5 ust. 3 powołanej ustawy, ewentualnie w formie decyzji o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty na podstawie art. 7 ust. 2 tej ustawy). Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty lub w inny sposób kończy postępowanie. Rozstrzygając taką sprawę, na podstawie posiadanych dowodów poddanych swobodnej ocenie, organ winien ocenić spełnienie przez wnioskodawcę wymogów określonych w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy i wydać stosowne orzeczenie. W niniejszej sprawie Wojewoda wzywał stronę do uzupełnienia złożonego przez nią wniosku pierwotnie w oparciu o powołany wyżej art. 6 ust. 6 ww. ustawy ( pismo z dnia [...] czerwca 2006 r. ) nie wyznaczając przy tym sześciomiesięcznego terminu, do czego obliguje ustawa (organ dopiero to uczynił w wezwaniu z dnia [...] października 2007r.), później natomiast (pismo z dnia [...] kwietnia 2010 r.) w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. pod rygorem zawieszenia postępowania, choć przepis ten takiego rygoru nie przewiduje. Przedstawiony Sądowi materiał dowody wskazuje, że po upływie terminu wyznaczonego przez Ministra Skarbu Państwa organ nie podjął żadnych skutecznych czynności zmierzających do załatwienia sprawy, ograniczając się jedynie do wystosowania kolejnego wezwania. Stwierdzić zatem należy, że wniosek pochodzący od skarżącego do dnia rozpatrzenia skargi przez Sąd, nie został rozpoznany stosowanie do obowiązujących przepisów przez wyczerpanie dyspozycji art. 104 k.p.a. W konkluzji uprawnione jest więc twierdzenie, że organ naruszył obowiązek załatwienia sprawy w terminach zakreślonych art. 35 k.p.a. zatem pozostaje w bezczynności. Podkreślić należy, iż przed wydaniem postanowienia Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2009 r. postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie również było prowadzone z naruszeniem omówionych powyżej przepisów, co potwierdza uzasadnienie ww. postanowienia oraz akta administracyjne sprawy. Przykładem jest chociażby fakt, iż pismem z dnia [...] października 2006 r. (k. 26 akt adm.) Wojewoda informuje skarżącego o tym, że jego wniosek z dnia [...] lutego 2006 r. zostanie rozpatrzony po rozstrzygnięciu kwestii właściwości organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego (postępowanie toczyło się przed Ministrem Skarbu Państwa), pismem z dnia [...] października 2006 r. skarżący wniósł o przesłanie postanowienia zawieszającego postępowanie celem jego zaskarżenia, a reakcją organu na to pismo było postanowienie z dnia [...] stycznia 2007 r. (a więc po prawie 2 miesiącach) zawieszające postępowanie w sprawie. Stwierdzić należy, iż w aktach administracyjnych organu znajduje się odpis postanowienia z dnia [...] lipca 2007 r. Sądu Rejonowego Wydział III Cywilny (sygn. akt III Ns 469/07) o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłej w dniu [...] marca 1991 r. w [...] J.G.. W postanowieniu tym stwierdzono, iż spadek po J.G. nabyli W.G. i D.S.. W takim razie nieznane są przyczyny jakimi się kierował organ wzywając o złożenie oświadczenia o dotychczasowej realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP J.G.. Skoro jedynymi spadkobiercami po J.G. (postanowienie z dnia [...] lipca 1988 r. Sądu Rejonowego Wydział l Cywilny, sygn. akt l Ns.231/88 o stwierdzeniu nabycia spadku - w aktach adm.) i J.G. są W.G. i D.S., a ich oświadczenia o dotychczasowej realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP były złożone 4 miesiące przed wystosowaniem wezwania z dnia [...] kwietnia 2010 r., to nie wiadomo czemu służyć miało ww. wezwanie w pkt 1. Rozpatrując przedmiotowy wniosek W.G. organ ma obowiązek stosować przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa (art. 3) ta wymaga wskazania osoby uprawnionej do rekompensaty. Następuje to przez złożenie oświadczenia z podpisem poświadczonym notarialnie lub przed organem administracji publicznej albo przez złożenie oświadczenia w polskiej placówce konsularnej. Nic więc nie stało na przeszkodzie, aby jeden z tych wskazanych przez ustawę trybów wykorzystać, a nie za każdym razem powtarzać żądanie nadesłania w oryginale oświadczenia D.S. dot. zrzeczenia spadku po J.G. na rzecz W.G. złożone przed notariuszem w dniu [...] września 1988 r. Podkreślić również należy, iż zrzeczenie się spadku nie jest wymagane omawianą ustawą, może się bowiem zdarzyć sytuacja, w której osoba będzie posiadała inny majątek oprócz "nieruchomości poza obecnymi granicami RP". Ponadto w aktach administracyjnych sprawy znajduje się oświadczenie D.S. potwierdzające zrzeczenie się spadku na rzecz W.G. (złożone przed notariuszem w dniu [...] września 1988 r.-k. 12 akt). Nie jest wymogiem ustawowym określenie daty przyjazdu do Polski. Ważnym jest natomiast, aby osoba uprawniona określona w art. 2 ustawy była w dniu 1 września 1939r. obywatelem polskim, zamieszkiwała w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuściła je z przyczyn, o których mowa w art. 1 (art. 2 pkt 1 ustawy). Jak słusznie bowiem podniósł NSA w wyroku z dnia 1 października 2009 r. (sygn. akt l OSK 182/2009, LexPolonica nr 2098900) "Dalsze rozszerzenie zakresu obowiązywania ustawy stanowi art. 1 ust. 2 nakazujący przepisy ust. 1 stosować do osób, które na skutek innych okoliczności związanych z wojną rozpoczętą w 1939 r. były zmuszone opuścić b. terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Brzmienie tego przepisu jest wyraźne, a odczytując go w powiązaniu z ust. 1 należy rozumieć ten przepis w taki sposób, iż "zasady realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej stosuje się do osób, które na skutek innych okoliczności związanych z wojną rozpoczętą w 1939 r. były zmuszone opuścić terytorium Rzeczypospolitej". Przepis ten nie zawiera żadnych innych warunków, które winien spełnić właściciel pozostawionego mienia lub jego spadkobierca poza zawartymi w art. 2 ustawy. W świetle powyższego nieuprawnione jest wprowadzenie przez organ dodatkowego warunku jakim jest przesiedlenie się uprawnionego, po zakończeniu działań wojennych na terytorium Polski. Innymi słowy brzmienie art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2005 r. Nr 169, poz. 1418) nie uprawnia do przyjęcia, iż dla uzyskania rekompensaty na jego podstawie konieczne jest spełnienie warunku przesiedlania się osoby uprawnionej na obecne terytorium Polski". Ważna dla niniejszego postępowania jest data opuszczenia byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślenia w tym miejscu wymaga stwierdzenie, iż obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego z urzędu oznacza, iż w określonych sytuacjach organ może zwrócić się do innego organu o udzielenie informacji niezbędnych do zakończenia sprawy. Wojewoda może się zwrócić do organów meldunkowych (Urząd Miasta) o podanie daty zameldowania J. i J.G. oraz o podanie poprzedniego miejsca zamieszkania. Informacja taka może być udzielona i zweryfikowana w trybie stosownych przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002r. Nr 101, poz. 926, ze zm.), z uwzględnieniem przepisów art. 18, art. 23 i art. 29 ustawy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy do wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty należy załączyć dowody potwierdzające miejsce lub miejsca zamieszkania wnioskodawcy, a w przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 2, również dowody potwierdzające miejsca zamieszkania po przybyciu na obecne terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osób, o których mowa w art. 2 lub art. 3; w przypadku braku tych dowodów do wniosku dołącza się oświadczenie wnioskodawcy o miejscu lub miejscach zamieszkania tych osób. Art. 2 ustawy mówi o właścicielu nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (J. i J.G.), a art. 3 ustawy wymienia ponadto osobę uprawnioną do rekompensaty (wskazany – W.G.). Takie oświadczenie W.G. już złożył w załączniku dołączonym do wniosku z dnia [...] lutego 2006 r., ponadto w aktach znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia dowodu osobistego W.G. i D.S.. Analiza akt sprawy potwierdza również, że postępowanie w sprawie prowadzone było w sposób niezgodny z obowiązującymi regułami postępowania administracyjnego o czym świadczy chociażby fakt kierowania do skarżącego wezwań o dostarczenie dokumentów zbytecznych dla rozstrzygnięcia sprawy do dostarczenia których strona w świetle przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. nie była zobowiązana oraz podejmowanie czynności procesowych w sposób opieszały. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę na bezczynność organu za zasadną i orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2010 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd określił miesięczny termin wydania przez organ aktu rozstrzygającego. Wskazać przy tym należy, że określony w wyroku termin do załatwienia sprawy liczy się od dnia doręczenia akt organowi, zaś akta te zwrócone zostaną przez Sąd po uprawomocnieniu się orzeczenia (art. 286 p.p.s.a). O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego wobec Wojewody, uznając iż brak jest podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 155 § 1 p.p.s.a. Podstawą wydania ww. postanowienia nie mogą być bowiem przyczyny tożsame z przyczynami uwzględnienia skargi.