II SA/Ke 390/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek,, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Asystent sędziego Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2010r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. II SA/Ke 390/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. i B. G. oraz M. i T.G. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy działki nr ew. 411, obręb 0024 położonej w K. przy ul. Z., dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego z pomieszczeniami ekspozycyjnymi, magazynowo-handlowymi artykułów oraz akcesoriów pogrzebowych o powierzchni sprzedaży ok. 25 m2, kaplicą z wejściami od ul. S., garażami, pomieszczeniami przeznaczonymi do krótkotrwałego pobytu osób oraz zjazdem z ulicy Z., na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję organu I-szej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu organ ustalił, że sprawa prowadzona jest na podstawie wniosku T.Z. z dnia 28 października 2005r., skorygowanego pismami z dnia 20 stycznia 2006r., 3 lutego 2006r. oraz z dnia 30 grudnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 29 grudnia 2006r. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], na mocy której uchylono decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] ustalającą warunki zabudowy dla planowanej inwestycji i odmówiono ustalenia tych warunków. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że z uzasadnienia decyzji Kolegium można było wywnioskować, że ograniczono się do badania funkcji budynków usytuowanych z jednej strony ulicy Z., uwzględniając przede wszystkim funkcję mieszkalną działki graniczącej z nieruchomością inwestora, z pominięciem innych działek znajdujących się w obszarze analizowanym. Stanowisko to Sąd uznał za sprzeczne z art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie podzielił poglądu Kolegium, że tylko wówczas można by mówić o kontynuacji funkcji, gdyby na działce sąsiedniej znajdowała się kaplica. W sytuacji, gdy naprzeciwko działki inwestora, po drugiej stronie ulicy Z. znajduje się zakład pogrzebowy, a po przeciwnej stronie ul. S. usytuowany jest cmentarz, to budowa budynku usługowo-handlowo-mieszkalnego z pomieszczeniami handlowo-magazynowymi artykułów oraz akcesoriów pogrzebowych wraz z garażami i kaplicą, nie może być uznana za godzącą w dotychczas istniejącą na tym terenie funkcją zabudowy. Za taką oceną przemawiają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, w załączniku do którego do tej samej klasy budynków przeznaczonych do sprawowania kultu religijnego i czynności religijnych zaliczono m.in. kaplice, cmentarze i obiekty z nimi związane, domy pogrzebowe. W ocenie Sądu, takie zabudowania jak zakłady pogrzebowe z usługą wystawiania zwłok właśnie powinny być sytuowane w pobliżu cmentarza. Po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od powyższego wyroku WSA, Kolegium po ponownym rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję organu I-szej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Decyzją z [...] organ I-szej instancji ustalił warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia, a po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] ponownie uchyliło decyzję I-szej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest zgodna z wnioskiem, w którym zamierzenie określono jako budowa budynku usługowo-handlowo-mieszkalnego. Ponadto Kolegium podniosło, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ winien wyjaśnić zgodność zamierzenia inwestycyjnego w zakresie budowy kaplicy z Konkordatem. W piśmie z dnia 30 grudnia 2009r. wnioskodawca podpisał oświadczenie, w którym wyraził zgodę na odstępstwo od parametrów inwestycji określonych we wniosku i zaakceptował parametry zawarte w projekcie decyzji. Określił nazwę zamierzenia inwestycyjnego jako budowa budynku usługowego z pomieszczeniami ekspozycyjnymi, magazynowo-handlowymi artykułów oraz akcesoriów pogrzebowych o pow. sprzedaży ok. 25m2, kaplicą z wejściami od ul. Spokojnej, garażami, pomieszczeniami przeznaczonymi do krótkotrwałego pobytu osób oraz zjazdem z ul. Z.. Kolegium podkreśliło, że nie podziela stanowiska organu I-szej instancji, że określony przez inwestora rodzaj zamierzenia jest wystarczający do uznania, że wniosek w pełni odpowiada wymaganiom z art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie zmienia tego faktu okoliczność, że inwestor złożył oświadczenie wyrażające zgodę na odstępstwo od parametrów inwestycji określonych we wniosku. Z opisu zawartego we wniosku w zakresie przeznaczenia pierwszej i drugiej kondygnacji projektowanego budynku wynika, iż na kaplicę przewidziane jest pomieszczenie o pow. 140 m2 na pierwszej i drugiej kondygnacji. Zachodzi zatem pytanie, czy kaplice mają być dwie na obu kondygnacjach czy też jedna o wysokości 8m. Ponadto, z uwagi na zastrzeżenia składane przez strony w zakresie przeznaczenia projektowanego obiektu do przechowywania zwłok, dokładnego sprecyzowania wymagało określenie celów, na jakie ma być przeznaczony budynek. Organ I-szej instancji nie wezwał jednak inwestora do wyjaśnienia w/w kwestii, lecz ograniczył się do jego wyjaśnienia zawartego w piśmie z dnia 3 lutego 2006r., że w kaplicy nie będą przechowywane zwłoki, lecz jedynie wystawiane przed pogrzebem w celu pożegnania rodziny ze zmarłym. Z treści wniosku nie wynika ponadto, jaki będzie faktyczny sposób użytkowania kaplicy; czy będzie tam wyłącznie ceremonia pożegnalna z rodziną, czy też projektowane tam są uroczystości pogrzebowe, w tym kościelne. Organ podkreślił, że stosownie do § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynki przeznaczone na potrzeby kultu religijnego zaliczone zostały do budynków użyteczności publicznej, zaś według Konkordatu między Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Polską z dnia 28 lipca 1993r., o potrzebie budowy świątyni decyduje biskup diecezjalny lub inny właściwy ordynariusz. Dlatego organ I-szej instancji miał obowiązek wyjaśnić, czy projektowana do budowy kaplica będzie przeznaczona na potrzeby kultu religijnego, a zatem budynkiem użyteczności publicznej. Wnioskodawca w piśmie z 30 grudnia 2009r. podaje jedynie, że kaplica nie będzie obiektem sakralnym i służyć ma wszystkim, którzy będą chcieli z niej korzystać w jego firmie. W konsekwencji za niewiarygodne uznało Kolegium zawarty w decyzji wywód, że funkcja wnioskowanego obiektu, a zatem i kaplicy, jest zgodna z istniejącym sposobem zagospodarowania terenu. Sprawa rodzaju i przeznaczenia projektowanej kaplicy wymagała wyjaśnienia także w świetle uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 29 grudnia 2006r. Ponadto w piśmie z 3 lutego 2006r. inwestor podał, że kaplica z potrzebnym do jej działania wyposażeniem jest niezbędna do funkcjonowania firmy. Organ I-szej instancji nie ustalił, o jakim wyposażeniu kaplicy mowa, ani też z jakiego zakładu czy też kostnicy i na jaki okres będą przewożone do kaplicy zwłoki, skoro w projektowanym budynku nie będą przechowywane. Kolegium podkreśliło, że nie można w sposób przekonujący dowodzić, że funkcja wnioskowanego obiektu jest zgodna z istniejącymi funkcjami, jeżeli we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie określono jednoznacznie przeznaczenia projektowanego obiektu. Kolegium podkreśliło, że w sytuacji, gdy w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji funkcjonuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, przy ustalaniu warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie budynku określonego we wniosku, należy uwzględnić potrzeby związane z wykorzystaniem sąsiednich nieruchomości. Funkcja usługowa ma niewątpliwie charakter służebny wobec zabudowy mieszkaniowej. Skargę od powyższego rozstrzygnięcia wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T.Z. wnosząc o jego uchylenie, "gdyż decyzją tą SKO rażąco narusza obowiązujące w Polsce prawo i wręcz kpi sobie z niego" naruszając interes skarżącego jako strony. T.Z. zarzucił organowi odwoławczemu "zatrważającą konsekwencję" w niedopuszczeniu do utrzymania w mocy kolejnych pozytywnych dla niego decyzji Prezydenta Miasta K. oraz "wymyślanie" kolejnych – nie opartych na przepisach prawa – argumentów, by podtrzymać odmowę wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego, o jakiej mowa w art. 138 § 2 kpa. Stosownie do tego przepisu, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I-szej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Podkreślenia przy tym wymaga, że generalną zasadą postępowania administracyjnego, wynikającą z art. 138 kpa, jest merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Wyjątkiem od niej jest wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, przy czym jeżeli organ II instancji uznaje za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 kpa, to przyczyny takiego stanu rzeczy winny znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 kpa). Zaskarżone orzeczenie powołuje się wprawdzie na potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jednak nie są przekonujące ani motywy takiego stanowiska ani wskazane przez organ odwoławczy okoliczności, wymagające - w jego ocenie - dodatkowego wyjaśnienia i "doprecyzowania". Dlatego zawartej w decyzji argumentacji nie można zaakceptować jako podstawy do zastosowania w sprawie art. 138 § 2 kpa. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, Kolegium zgłosiło wątpliwości co do prawidłowości zastosowania przez organ I-szej instancji art. 52 ust.1 w zw. z art. 64 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., nr 80, poz.717 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podkreślając, że organ ten rozstrzygnął wniosek, który nie odpowiada wymaganiom zawartym w tym przepisie. Artykuł 52 ust.1 w zw. z art. 64 ust.1 określa, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy winien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Zastrzeżenia organu II-giej instancji koncentrują się w szczególności na pkt 2 cytowanego przepisu oraz rzekomym braku określenia przez wnioskodawcę funkcji, jaką ma spełniać planowany obiekt, a w szczególności znajdująca się tam kaplica. To prawda, że wniosek był kilkakrotnie zmieniany i precyzowany, jednak jego ostateczna wersja w zakresie wymaganego prawem określenia planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia projektowanych obiektów budowlanych, zawarta została w piśmie z dnia 30 grudnia 2009r. jako "budowa budynku usługowego z pomieszczeniami ekspozycyjnymi, magazynowo-handlowymi artykułów oraz akcesoriów pogrzebowych o pow. sprzedaży ok. 25m2, kaplicą z wejściami od ul. S., garażami, pomieszczeniami przeznaczonymi do krótkotrwałego pobytu osób oraz zjazdem z ul. Z., na działce nr ew. 411, obręb 0024 w K.". Nie można zgodzić się z zarzutem Kolegium, że taki opis, łącznie z dokumentacją złożoną wraz z pierwotnym wnioskiem nie odpowiada wymogom art. 52 ust. 1 ustawy. Bez względu na zmiany wniosku, jakie następowały w trakcie postępowania, nie było wątpliwości co do tego, że inwestor zamierza wybudować jedną, a nie dwie kaplice. Wynika to chociażby z literalnego brzmienia przytoczonego wyżej opisu planowanego obiektu jako "budowy budynku (...) z (...) kaplicą" (a nie kaplicami). Dlatego jeżeli złożona w dniu 20 stycznia 2006r. koncepcja architektoniczno-funkcjonalna inwestycji przedstawia kaplicę w rzucie I-szej jak i II-giej kondygnacji, to oznacza tylko tyle, że będzie ona miała wysokość równą wysokości II-giej kondygnacji. Dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy nie może natomiast rodzić wątpliwości i zarzutów co do braku sprecyzowania przez inwestora ilości kaplic, jakie zamierza zlokalizować na przedmiotowej działce. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że jeżeli nawet organ odwoławczy nabrał w tym zakresie zastrzeżeń, władny był sam tę okoliczność wyjaśnić w trybie art. 136 kpa, którego zastosowanie wyłącza możliwość wydania decyzji kasacyjnej, jakiej mowa w art. 138 § 2 kpa. Trudne do zrozumienia są także uwagi organu co do określonego przez T.Z. sposobu wykorzystania budynku, a konkretnie kaplicy. Z samego założenia obiekt nazwany "kaplicą" nie służy do przechowywania zwłok (nie jest to bowiem ani chłodnia ani kostnica), ponadto z opisu przeznaczenia pozostałej części budynku wynika jednoznacznie, że takiej funkcji planowany obiekt nie będzie spełniał. T.Z. złożył w tym zakresie stosowne oświadczenie w piśmie z dnia 3 lutego 2006r., na które powołuje się Kolegium, nie uznając go jednak za wystarczające do ustalenia powyższej okoliczności. Powstaje pytanie, w jaki jeszcze sposób – oprócz sprecyzowania wniosku, z którego treści i opisu wynika, że w obiekcie nie będą przechowywane zwłoki, lecz jedynie wystawiane przed samą ceremonią pogrzebową – winno nastąpić wyjaśnienie wątpliwości, które nadal w tym zakresie ma organ II-giej instancji. Podkreślić przy tym należy, że ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji opisanej w sposób określony w ostatecznie sprecyzowanym wniosku, nie dawałoby inwestorowi podstawy do ubiegania się o udzielenie pozwolenia na budowę obiektu, w którym miałyby być przechowywane zwłoki, a więc konkretnie chłodni lub kostnicy. Z uwagi na szczególny charakter takiego obiektu, decyzja ustalająca warunki zabudowy musiałaby go dokładnie opisać łącznie z jasnym określeniem funkcji, jakie ma spełniać w przyszłości. Jak już jednak powiedziano wyżej, treść wniosku nie zawiera opisu, który mógłby wskazywać na możliwość takiej właśnie funkcji planowanego przez skarżącego przedsięwzięcia. Bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy jest nawiązanie w zaskarżonej decyzji do art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1004r. Prawo budowlane (Dz.U.06.156.1118 ze zm.), § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.02.75.690 ze zm.) oraz Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską, podpisanego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r. (Dz.U.98.51.318). Kwestie regulowane tymi przepisami, w szczególności Z. właściwego biskupa diecezjalnego w przedmiocie budowy świątyni, może być ewentualnie brana pod uwagę na etapie procesu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a nie warunków zabudowy (nie przesądzając, czy w ogóle w tej sprawie będzie potrzebna). Mająca w sprawie zastosowanie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 53 ust.4 w zw. z art. 64 ust.1 określa organy, z którymi należy uzgodnić decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i nie ma wśród nich biskupa diecezjalnego lub innego właściwego ordynariusza, którzy zgodnie z art. 24 Konkordatu decydują "o potrzebie budowy świątyni i o założeniu cmentarza." Organ nie wyjaśnił przy tym w żaden sposób, jak zgłoszone przez niego uwagi co do charakteru planowanej kaplicy jako ewentualnego miejsca kultu religijnego, a tym samym budynku użyteczności publicznej, przekładają się na wynik niniejszego postępowania, a co za tym idzie z jakich powodów organ I-szej instancji miałby ustalać, czy kaplica mieszcząca się w obiekcie będącym przedmiotem wniosku, będzie miejscem kultu religijnego czy też nie i jakie znaczenie tego typu ustalenie ma dla decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W ocenie Sądu wyjaśnienie skarżącego zawarte w piśmie z dnia 30 grudnia 2009r., że kaplica nie będzie obiektem sakralnym jest wystarczające do ustalenia charakteru i przeznaczenia tego obiektu, a co za tym idzie – do merytorycznego rozstrzygnięcia złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W efekcie prowadzonych rozważań Kolegium uznało za "niewiarygodny" wywód organu I-szej instancji, "iż funkcja wnioskowanego obiektu a zatem i kaplicy, jest zgodna z istniejącym sposobem zagospodarowania terenu", przywołując jednocześnie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. zawarte w prawomocnym wyroku z dnia 29 grudnia 2006r. sygn. akt II SA/Ke 498/06. Zgodnie z nim w sytuacji, gdy naprzeciwko działki skarżącego, po drugiej stronie ulicy Z. znajduje się zakład pogrzebowy z budynkiem biurowo-handlowo-ekspozycyjnym z artykułami pogrzebowymi i budynkami zakładu kamieniarskiego, a z kolei po drugiej stronie ulicy Spokojnej, również naprzeciwko działki inwestora, usytuowany jest cmentarz, inwestycja polegająca na budowie budynku usługowo-handlowo-mieszkalnego z pomieszczeniami ekspozycyjnymi, handlowo-magazynowymi artykułów i akcesoriów pogrzebowych wraz z garażami i kaplicą, nie może być uznana za godzącą w dotychczas istniejącą na tym terenie funkcję zabudowy. Sąd podkreślił dodatkowo, że za prawidłowością takiej oceny przemawiają także przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. u. nr 112 poz. 1316 ze zm.), w załączniku do którego, do tej samej klasy budynków przeznaczonych do sprawowania kultu religijnego i czynności religijnych zaliczono m. in. kaplice, cmentarze i obiekty z nimi związane, domy pogrzebowe. Przypomnienia wymaga, że stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przedstawiony wyżej pogląd prawny nie stracił na aktualności, mimo, że skarżący zmodyfikował później wniosek i zrezygnował z mieszkalnej funkcji planowanego obiektu. Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na fakt związania organu stanowiskiem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, gdyż ocena prawna Sądu dotyczyła zaistnienia w sprawie przesłanki kontynuacji funkcji zamierzonego przedsięwzięcia właśnie w jego niemieszkalnej części. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, czy Zakład Pogrzebowy "U." znajdujący się naprzeciwko działki T.Z. przy ul. Z. rozszerzył swoją działalność "o przygotowanie zmarłych do pogrzebu (...) nie pytając sąsiadów" (pismo J. i B. G. oraz M. i T. G. z dnia 23 listopada 2009r.), albowiem w stanie faktycznym sprawy dotychczasowy charakter tego Zakładu, o jakim wspomina Sąd w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Ke 498/06, jest wystarczający do przyjęcia kontynuacji funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ocena prawna wyrażona w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wydaje się zatem nie budzić wątpliwości interpretacyjnych, jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze – z bliżej nie umotywowanych powodów - pogląd ten przytacza jako argument przemawiający za koniecznością dalszego wyjaśnienia "sprawy rodzaju, przeznaczenia projektowanej do realizacji kaplicy" i zastosowania przepisu art. 138 § 2 kpa. Co więcej, w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podkreśla, że dla oceny kontynuacji funkcji w niniejszym przypadku, gdy w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, przy ustalaniu warunków zabudowy dla zamierzenia opisanego we wniosku, "należy uwzględnić potrzeby związane z wykorzystaniem sąsiednich nieruchomości. Funkcja usługowa ma niewątpliwie charakter służebny wobec zabudowy mieszkaniowej". Takie stanowisko sugeruje zaś rozłożenie innych akcentów w analizie kontynuacji funkcji aniżeli wynika to z oceny prawnej wyrażonej w niniejszej sprawie przez Sąd, który dla spełnienia w stanie faktycznym sprawy przesłanki z art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy, podkreślał przede wszystkim istniejące sąsiedztwo cmentarza i zakładu pogrzebowego. W kontekście przedstawionych już wyżej wywodów dotyczących charakteru kaplicy, a zwłaszcza wobec ostatecznego sprecyzowania wniosku przez T.Z., nie do zaakceptowania jest także stanowisko organu odwoławczego, że niezbędnym w sprawie jest ustalenie "o jakim wyposażeniu kaplicy jest mowa" (chodzi o pismo skarżącego z 3 lutego 2006r., w którym podał, że "Kaplica z potrzebnym do jej działania wyposażeniem w/w budynku jest niezbędna do funkcjonowania naszej Firmy") i na jaki okres będą przywożone do kaplicy zwłoki, skoro w projektowanym budynku nie będą przechowywane. W sprawie nie ma potrzeby czynienia tego typu ustaleń i nie pozostają one w związku z okolicznościami, jakie stosownie do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ bierze pod uwagę przy rozstrzyganiu wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja – z przyczyn szczegółowo wskazanych wyżej – narusza przepis art. 138 § 2 kpa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, powodując tym samym konieczność uwzględnienia skargi, o czym orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparte zostało na art. 152 p.p.s.a.