II OZ 896/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 6 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 307/10 odrzucające skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 307/10 w sprawie ze skargi J. N. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: 1. oddalić zażalenie 2. odmówić wstrzymania wykonania wyroku z dnia 22 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 307/10. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną J. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 307/10 oddalającego skargę J. N. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że powodem odrzucenia skargi kasacyjnej był brak formalny, w postaci braku pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi D. P., pomimo iż wezwanie do jego usunięcia zostało doręczone w sposób prawidłowy osobie uprawnionej do odbioru pism w miejscu pracy pełnomocnika, tj. zgodnie z art. 72 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). W dniu 8 czerwca 2011 r. 7 dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej upłynął bezskutecznie. Na powyższe postanowienie J. N., reprezentowany przez adwokata, wniósł zażalenie, domagając się jego zmiany i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez przyjęcie skargi kasacyjnej – przy ewentualnym zastosowaniu art. 195 § 2 p.p.s.a., ewentualnie uchylenia postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji oraz dopuszczenia dowodu z dokumentu tj. pełnomocnictwa znajdującego się na k. 61 akt sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oznaczonej sygn. akt II SA/Lu 608/06 oraz akt tej sprawy, jak również akt sprawy Naczelnego Sądu Administracyjnego oznaczonej sygn. II OSK 969/07, z których wynika, że na etapie rozpatrywania sprawy ze skargi J. N. przez Wojewódzki Sad administracyjny w Lublinie, zostało złożone pełnomocnictwo, mocą którego J. N. upoważnił adwokata D. P. do prowadzenia przed sądami administracyjnymi sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o sygn. akt II SA/Lu 608/06. Ponadto wniesiono o wstrzymanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2011 r. zaskarżonego odrzuconą przez ten Sąd skargą kasacyjną oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że postępowanie w sprawie oznaczonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie sygn. akt II SA/Lu 307/10 jest konsekwencją między innymi sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SA/Lu 608/06, w związku z czym uprawniony zdaje się pogląd, iż pełnomocnictwo znajdujące się w aktach o sygn. akt II SA/Lu 608/06 było wystarczające do sporządzenia, wniesienia i popierania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. II SA/Lu 307/10. Zatem odrębne pełnomocnictwo do wniesienia i popierania odrzuconej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargi kasacyjnej nie było konieczne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zatem niedołączenie pełnomocnictwa do skargi stanowi brak formalny, który może być usunięty w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 maja 2011 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany, w terminie 7 dni od dnia otrzymania przedmiotowego wezwania, do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej. Pomimo prawidłowo dostarczonego wezwania w dniu 1 czerwca 2011 r., pełnomocnik nie przedstawił wymaganego aktu umocowania, w związku z czym powyższy termin upłynął bezskutecznie 8 czerwca 2011 r. Zarzut jakoby Sąd I instancji winien z urzędu posiadać wiedzę o istnieniu pełnomocnictwa w aktach sprawy o innej sygnaturze niż w rozpatrywanej sprawie jest chybiony. Przy linii argumentów skarżącego, można by dojść do wniosku, że bez względu na liczbę spraw, które toczą się z jego udziałem, Sąd I instancji jest obowiązany każdorazowo sprawdzić akta wszystkich spraw pod kątem aktu umocowania pełnomocnika. Takie działanie nie tylko skutkowałoby przeniesieniem na sąd ciężaru udowodnienia faktu, iż dane pełnomocnictwo zostało w istocie przez skarżącego udzielone, jak również wydaje się być rzeczą wręcz niemożliwą w praktyce do zrealizowania. Stosownie zaś do art. 36 p.p.s.a. pełnomocnictwo może być: ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi; do prowadzenia poszczególnych spraw; do niektórych tylko czynności w postępowaniu. Zakres pełnomocnictwa ogólnego i do prowadzenia poszczególnych spraw określa art. 39 p.p.s.a. Z treści art. 39 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że obejmuje ono z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących ze sprawą czynności w postępowaniu. Pełnomocnictwo, o którym stanowi art. 39 p.p.s.a. obowiązuje w granicach określonych w tym przepisie, jeżeli osoby uczestniczące w akcie umocowania nie ograniczyły jego zakresu (por. postanowienie SN z 10 listopada 1998 r., sygn. akt III CZ 133/98). W świetle art. 36 pkt 1 p.p.s.a. w pełnomocnictwie ogólnym winno być wskazane, przed jakim sądem pełnomocnik jest umocowany do działania, to tym bardziej, udzielając pełnomocnictwa do działania w poszczególnych sprawach, należy wskazać taki sąd, jak i doprecyzować o jaką konkretnie sprawę chodzi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnictwo do działania w imieniu skarżącego, zawierające w swej treści sygnaturę akt, dotyczy dokonywania przez pełnomocnika czynności w postępowaniu powiązanych z tą sprawą. Sąd nie może rozszerzać granic aktu umocowania, które zostały w nim w sposób jednoznaczny określone. Dopuszczalna jest oczywiście zmiana zakresu pełnomocnictwa (rozszerzenie lub ograniczenie) wynikającego z art. 39 p.p.s.a., ale wymaga to wyraźnego zaznaczenia w treści pełnomocnictwa. Sąd I instancji prawidłowo zastosował zatem art. 178 p.p.s.a., odrzucając skargę kasacyjną z uwagi na jej braki formalne, które nie zostały w terminie uzupełnione. W zażaleniu skarżący wniósł ponadto o wstrzymanie wykonania wyroku z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt IISA/Lu 307/10. Sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie jedynie prawomocnego wyroku, bowiem dopiero prawomocny wyrok jest wykonalny. Stosownie do przepisu art. 168 § 1 p.p.s.a. wyrok sądu staje się prawomocny, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje dwa przypadki, kiedy sąd może wstrzymać wykonania wyroku, stosownie do okoliczności, w przypadku zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu (art. 89 p.p.s.a.) oraz w przypadku wniesienia skargi o wznowienie postępowania, w razie uprawdopodobnienia, że zgłaszającemu wniosek grozi niepowetowana szkoda (art. 284 p.p.s.a.). Należy w związku z tym wskazać, że w rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 marca 2011 r. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. w orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. W punkcie 2 sentencji postanowienia orzeczono na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 w zw. z art. 197 §2 p.p.s.a.