II SA/Łd 583/10

Dnia 31 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2010 roku sprawy ze skargi W. Z. i M. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia projektu budowlanego zamiennego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] Nr [...] znak: [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500 (pięćset złotych) tytułem kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] (znak: [...]), po rozpoznaniu odwołania W. i M. Z. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] roku, Nr [...] (znak: [...]) w części dotyczącej nałożenia obowiązku przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, zaś w części wyznaczenia terminu do wykonania tego obowiązku uchylił decyzję i orzekł o nowym terminie, do dnia 30 lipca 2010 roku. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...] roku nałożył na inwestorów – W. i M. Z. obowiązek przedłożenia w organie, w terminie do dnia 30 maja 2010 roku, projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz (w razie potrzeby) wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, realizowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce Nr ewid. [...] położonej w miejscowości P., Gm. P. w sposób istotnie odbiegający od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] Starosty [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, instalacji elektrycznej zewnętrznej, instalacji wodociągowej zewnętrznej. Jako podstawę prawną organ wskazał przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że przeprowadzone w dniu 23 kwietnia 2009 roku oględziny na miejscu budowy wykazały, iż budynek mieszkalny jednorodzinny będący w budowie jest realizowany z odstępstwami od projektu budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...] organ wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie. Decyzją zaś z dnia [...] r. nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego w terminie do dnia 30 września 2009 r., którą [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił w całości, decyzją z dnia [...] roku. W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że wysokość realizowanego budynku w kalenicy wynosić miała zgodnie z projektem budowlanym 7,25 m, a wykonany obiekt ma tę wysokość na poziomie 7,45 m, przy uwzględnieniu stanu zerowego przyziemia budynku do terenu 0,13 m, przy projektowanym 0,40 m. Wymiary zewnętrzne wykonanego budynku to 8,70 x 8,69 m (ściany zewnętrzne z betonu komórkowego grubości 24 cm wykonane zostały bez projektowanego ocieplenia zewnętrznego), a projektowanego 8,70 x 8,70 m jako dwuwarstwowe z pustaka MAX 29 cm z ociepleniem zewnętrznym styropianem 10 cm i tynkiem akrylowym na siatce. Stwierdzono, że wysokość ściany frontowej od izolacji do pokrycia dachowego to 4,19 m. Inwestor wyjaśnił do protokołu oględzin, iż ściany poddasza zostały podwyższone, gdyż obniżono posadowienie budynku z 0,40 m do 0,13 m, czyli o 27 cm. Autorzy przystosowania typowego projektu budowlanego złożyli wyjaśnienia, które zawierały rozbieżności między częścią tekstową, a rysunkową. Autorzy przystosowania zostali wezwani do wyjaśnienia tych nieścisłości. Inwestorzy w złożonym piśmie wyjaśnili, że zmiana kubatury do założeń zatwierdzonego projektu budowlanego wynosi 0,89 m3, a jednocześnie nie wpływa na wysokość budynku określoną w liczbie kondygnacji. W konkluzji organ I instancji wskazał, że wyjaśnienia te nie wnoszą nowych dowodów w sprawie i nie wpływają na rozstrzygnięcie, które opiera się na stwierdzonej zmianie wysokości i kubatury budynku. W odwołaniu od powyższej decyzji W. i M. Z. wskazali, iż organ wydał kwestionowaną decyzję, która nie została poprzedzona postanowieniem o wstrzymaniu robót budowlanych (wcześniejsze postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych utraciło ważność z powodu upływu 2-miesięcznego terminu). W takiej sytuacji decyzja taka jest nieważna z powodu rażącego naruszenia prawa. Nadto, decyzja została wydana po upływie terminu rozpatrzenia sprawy, który organ wyznaczył na dzień 20 grudnia 2009 roku. Organ nie przeprowadził kontroli na budowie, zatem nie mógł odnieść się do zarzutów odwołujących się podnoszonych w toku postępowania, a odnoszących się do wysokość ściany frontowej, czy kubatury budynku. Organ, w treści decyzji nie odniósł się do wszystkich przedstawionych przez stronę dokumentów, w szczególności oświadczeń projektantów i kierownika budowy. Zdaniem strony, organ podejmując decyzję w sprawie nie uwzględnił żadnego progu tolerancji wymiarów w budownictwie. W toku postępowania strona złożyła wniosek o wyłączenie pracownika organu od sprawy, jednakże wniosek ten, do dnia wydania decyzji, nie został rozpoznany. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części nałożonego obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, modyfikując jedynie termin wykonania tego obowiązku z dnia 30 maja 2010 roku do dnia 30 lipca 2010 roku. W motywach decyzji organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że zgodnie z treścią art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego, nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy m. in. zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, czy charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji. Zdaniem organu, w toku postępowania bezspornie ustalono, że zmieniono wysokość budynku o 20 cm (z planowanego 7,25 m na 7,45 m). Okoliczność ta nie jest kwestionowana przez strony. Fakt ten przesądza o konieczności zastosowania uregulowania art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W tym aspekcie organ podkreślił, że przepisy prawa nie dopuszczają możliwości uwzględnienia przyczyn zmiany wysokości, ani jakichkolwiek dopuszczalnych odchyłek. Owszem, organ podzielił pogląd odwołujących się, że nie udokumentowano zarzutu niewłaściwego wykonania pomiarów poszczególnych elementów budynku, nie rozpoznano wniosku o wyłączenie pracownika organu, nie zweryfikowano twierdzeń strony dotyczących kubatury budynku. Tym niemniej organ odwoławczy uznał za niecelowe wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji I instancji, bowiem w interesie odwołujących się leży jak najszybsze zakończenie postępowania. Jako uzasadnienie zmiany terminu wykonania decyzji organ wskazał, że poprzez postępowanie odwoławcze duża część tego terminu wyekspirowała. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że w sprawie zostało wydane w dniu [...] roku postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, a 2-miesięczny termin, na który powołuje się strona, w sprawie nie ma zastosowania gdyż w tym terminie zostało uruchomione postępowanie w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Nie ma prawnych możliwości do ponownego wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Fakt, że organ I instancji wydał decyzję po upływie terminu rozpatrzenia sprawy, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. W odniesieniu do kwestii stosowania tolerancji wymiarów w budownictwie organ podał, iż zatwierdzony projekt budowlany nie przewidywał jakichkolwiek tolerancji wymiarowych, zatem wartości charakteryzujące obiekt (takie jak m. in. wysokość) są wartościami bezwzględnie obowiązującymi. Pozostałe zarzuty odwołania, w ocenie organu, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie wobec stwierdzenia zmiany wysokości realizowanego budynku. W skardze na powyższą decyzję W. i M. Z. wnieśli o uchylenie decyzji organu II instancji powołując się na to, iż uwzględnienie tolerancji wymiarowych w budownictwie mogłoby mieć istotne znaczenie dla oceny, czy w sprawie, mamy do czynienia z istotnym, czy nieistotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego. W kwestii wniosku o wyłączenie pracownika organu I instancji skarżący wskazali, iż wniosek ten został rozpoznany po dacie wydania kwestionowanej decyzji. Został on rozpoznany w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. W tej sytuacji naruszony został przepis art. 142 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że postanowienia, na które nie służy zażalenie można kwestionować w drodze odwołania od decyzji kończącej postępowanie. Zarzucili ponadto, że zawiadomienie o planowanym terminie wizji lokalnej wyznaczonej na dzień 30 lipca 2009 roku został doręczony stronie w dniu 28 lipca 2009 roku, zatem z naruszeniem przepisu art. 79 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stan faktyczny został zaś ustalony przez organy w sposób naruszający art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności organy nadzoru budowlanego nie dysponują własnymi pomiarami budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując uzasadnienie kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie przejmuje, zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu orzekającego z punktu widzenia kryterium legalności. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skład orzekający w niniejszej sprawie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygniecie. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej działa na podstawie przepisów prawa (art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego) oraz stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego). Organ ma obowiązek prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa (art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego, ocenia czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego). Pogląd taki znajduje uzasadnienie w licznych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki NSA z dnia 4 kwietnia 2002 roku, I SA 2188/00, Lex Nr 81741; z dnia 5 maja 1999 roku, V SA 1568/98, nie publ.; z dnia 24 listopada 1994 roku, V SA 397/93, ONSA 1995/3/143). Skład orzekający w niniejszej sprawie zgadza się z powołanymi orzeczeniami. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 51 ust. 1 pkt 3, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzonych robót budowlanych, właściwy organ w drodze decyzji, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Przy czym, co do zasady, istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego). Nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, stosownie do unormowania art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego, nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego (kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji), zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, czy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi. Z treści cytowanych przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynika, że podstawą do ingerencji organów nadzoru budowlanego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36a Prawa budowlanego jest bezsporne ustalenie, że inwestor zrealizował lub realizuje obiekt budowlany z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego i że te właśnie odstępstwa mają charakter istotny. W stanie faktycznym sprawy, zdaniem składu orzekającego ustalenia organów nadzoru budowlanego stanowiące podstawę rozstrzygnięcia w sprawie nie potwierdzają, że odstępstwa od pozwolenia na budowę mają charakter istotny. Ustalenia organów zostały bowiem przeprowadzone z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie dawały one podstaw do wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Sąd w kontekście opisanych powyżej uwag zgadza się ze stroną skarżącą, iż organy nie ustaliły w sposób pewny i niesprzeczny wymiarów realizowanego budynku. Początkowo, w ocenie organu obiekt został podwyższony przez skarżących o 1 m, później o ok. 80 cm, a ostatecznie organ przyjął, że o 20 cm. Naruszenie to ma szczególnie istotny charakter, gdyż ustalenie wymiarów budynku nie wymaga żadnych wiadomości specjalnych, ani urządzeń trudno dostępnych dla tegoż organu. W tym celu organ powinien przeprowadzić wizję lokalną na gruncie i dokonać pomiarów. Pomiary te następnie organ winien odnieść do zapisów zatwierdzonego projektu budowlanego. Podobnie, organ powinien poczynić ustalenia odnoszące się do pozostałych charakterystycznych parametrów budynku. W toku postępowania poruszano kwestię kąta nachylenia dachu, kubatury, kalenicy, obniżenia posadowienia budynku. Okoliczności te nie zostały zbadane przez organy nadzoru budowlanego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji napisał, że wobec stwierdzenia, że budynek podwyższono o 20 cm, nieuzasadnione jest uchylenie decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sposób poprawny proceduralnie. W ocenie składu orzekającego, twierdzenie takie nie znajduje żadnego uzasadnienia. Przede wszystkim, zgodnie z zasadą praworządności (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego), pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego), obowiązku informowania stron (art. 9 i także art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego), tłumaczenia przesłanek (art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego), jak i wielu zasad chronionych konstytucyjnie, organ ma obowiązek stosować się do przepisów proceduralnych i prowadzić postępowanie zgodnie z przepisami prawa. Z drugiej strony, opisany obowiązek organów rodzi prawo obywatela do rozpoznania jego sprawy zgodnie z przepisami prawa i możliwość kwestionowania rozstrzygnięcia w drodze środków odwoławczych. Jak już wskazywano powyżej, zdaniem organów nadzoru budowlanego wysokość wznoszonego domu została podwyższona o 20 cm. Okoliczności tej nie kwestionuje także strona skarżąca. Sama ta okoliczność, w ocenie organów, stanowi istotne odstępstwo od pozwolenia na budowę i przesądza o konieczności zastosowania treści art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Sąd orzekający w niniejszym składzie nie podziela oceny dokonanej przez organ, iż to odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego ma charakter istotny. Nie może budzić wątpliwości, że za istotne odstępstwo od ustaleń i warunków wynikających z udzielonego pozwolenia na budowę należy uznać budowę obiektu o innych parametrach technicznych niż to wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego, w tym o większej liczbie kondygnacji oraz o innym "przeznaczeniu", jak też zmianę zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, czy też budowę obiektu o innym przeznaczeniu (art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego). W ocenie Sądu, przekroczenie wymiarów wysokości domu o 20 cm należy uznać za odstępstwo nieistotne, gdyż nie narusza to warunków technicznych ani uzasadnionych interesów osób trzecich, nie skutkuje zmianą ilości kondygnacji budynku. Zmiana taka nie ma także wpływu na inne parametry budynku, takie jak kubatura. Kwalifikacja takiego naruszenia wynika również z oświadczenia projektanta, który miał umocowanie prawne do takiej oceny w treści art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego. Przepis ten bowiem stanowi, że projektant dokonuje kwalifikacji zamierzonego odstąpienia oraz jest obowiązany zamieścić w projekcie budowlanym odpowiednie informacje (rysunek i opis) dotyczące odstąpienia, o którym mowa w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Innymi słowy, konkludując, nieznaczna zmiana wysokości budynku, jego elewacji, geometrii dachu, w szczególności kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych nie jest bowiem kwalifikowana jako istotne odstępstwo od warunków pozwolenia na budowę. Na marginesie wskazać należy, iż jeżeli w toku ponownie prowadzonego postępowania, przy uwzględnieniu uwag zawartych w niniejszym uzasadnieniu, organ uznałby, że parametry techniczne budynku w sposób istotny odbiegają od zatwierdzonego projektu budowlanego, to z decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego powinien jasno wynikać zakres czynności zmierzających do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Organ powinien bowiem określić czynności jakie należy wykonać. Zastosowanie treści art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nie może bowiem ograniczać się do zacytowania jego treści. Organy mają obowiązek przyporządkowania stanu faktycznego ustalonego w procesie stosowania prawa do sformułowanej w wyniku wykładni normy prawnej. Innymi słowy, organy powinny dokonywać wykładni przepisu prawa w aspekcie ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi należy zgodzić się z argumentem dotyczącym wniosku o wyłączenie pracownika organu I instancji od rozpoznania sprawy. Niewątpliwie wniosek ten został rozpoznany dopiero po wydaniu zaskarżonej w sprawie decyzji i nie ulega wątpliwości, że stanowi to naruszenie art. 142 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpoznanie wniosku o wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie, na mocy art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno poprzedzać wydanie decyzji. Wydanie bowiem decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu skutkuje tym, że zachodzi podstawa do wznowienia postępowania stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd za nietrafny uznał zarzut skargi mówiący o potrzebie ponownego wydania przez organ I instancji postanowienia o wstrzymaniu budowy na mocy art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tezą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2007 roku, II OSK 1558/06 (publ. Lex Nr 425365), postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność, jeżeli w terminie 2 miesięcy nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Bezskuteczny upływ tego terminu oznacza, że ustaje zakaz prowadzenia robót budowlanych i nie jest już możliwe wydanie decyzji na podstawie tegoż przepisu. Jeśli natomiast organ nadzoru budowlanego podejmie na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego w przepisanym terminie decyzję, którą następnie uchyli organ odwoławczy bądź też sąd administracyjny uchyli decyzję ostateczną, to w takim przypadku postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych zostaje "skonsumowane", a tym samym nie może utracić ważności. W takiej sytuacji nie mamy do czynienia z bezskutecznym upływem terminu. Skład orzekający w zawisłej sprawie, podziela przedstawiony pogląd. Nadto, wskazać należy, że nie jest możliwe ponowne wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych w oparciu o te same przesłanki (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 maja 2008 roku, II SA/Kr 963/07, Lex Nr 505927). Bezspornie z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, że w sprawie doszło do naruszenia art. 79 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona nie została bowiem zawiadomiona o terminie oględzin na siedem dni przed wyznaczonym terminem. Reasumując, Sąd, z wskazanych powyżej powodów, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organów nadzoru budowlanego na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł jak w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 205 § 1 i 210 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony przez skarżących wpis od skargi w kwocie 500 zł. Sąd stwierdził w punkcie trzecim wyroku, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku w oparciu o treść art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. K.O.