VII SA/Wa 290/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2010 r. sprawy ze skargi R. W. na czynność [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie odmowy potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe postanowił: odrzucić skargę W rozpatrywanej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżona zastała przez skarżącą R. W. czynność organu – Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, a mianowicie odmowa potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe. Czynność ta jest podejmowana w indywidualnej sprawie określonego podmiotu i dotyczy potwierdzenia uprawnienia tego podmiotu wynikającego z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U z 2008 nr 164 poz. 1027). Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę cechy tej czynności - potwierdzenie skierowania (jak również niepotwierdzenie skierowania) na leczenie uzdrowiskowe, jest to czynność z zakresu administracji publicznej, która może zostać poddana kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) (por. postanowienie NSA z dn.25.09.2007r. II GSK 136/07). A skoro tak, to Sąd jest zobowiązany do zbadania czy spełnione zostały przesłanki przepisów proceduralnych aby skarga mogła podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Stosownie do przepisu art. 52 § 1 ww. ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W sprawie niniejszej skarga została złożona bezpośrednio do Sądu bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego do właściwego organu. W tym stanie rzeczy należy uznać, że powołane wyżej procedury nie zostały zachowane, a skarga wniesiona w taki sposób podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.