III SA/Kr 371/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie WSA Tadeusz Wołek WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi D. Ż. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 18 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby skargę oddala Zaskarżonym przez D. Ż. rozkazem personalnym z dnia 18.02.2009r. Nr [...] znak [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2008r. dotyczący zwolnienia mł. asp. w stanie spoczynku D. Ż. ze służby w Policji z dniem 02.12.2008r. Decyzja ( rozkaz personalny ) zapadła w następującym stanie faktycznym: Prokuratura Rejonowa wydała w dniu 24.10.2008r. postanowienie o przedstawieniu D. Ż. zarzutów na podstawie art. 313 § 1 i 2 Kodeksu postępowania karnego jako podejrzanemu o przestępstwo z art. 65 § 3 Kodeksu karnego skarbowego wobec tego, że w dniu [...] 2008r. na ul. A w B w samochodzie osobowym marki Renault [...] nr rej [...] posiadał wyroby tytoniowe bez wymaganych polskich znaków skarbowych akcyzy w postaci 4063 paczek papierosów różnych marek wartości 20315 zł, czym naraził Skarb Państwa na uszczuplenie należności celnych w kwocie 6.252 zł, cła w kwocie 3601,40 zł, podatku akcyzowego w kwocie 26978,30 zł – na łączną kwotę 36831,70 zł. W związku z informacją o w/w zdarzeniu otrzymaną od Prokuratury Rejonowej Komendant Powiatowy wszczął w dniu 27.10.2008r. na podstawie art. 61 § 4 Kpa procedurę związaną ze zwolnieniem D. Ż. ze służby. W dniu 23.10.2008r. D. Ż. przesłał faksem do Komendanta Powiatowego Policji raport z prośbą o zwolnienie go z dniem 23.10.2008r. z zajmowanego stanowiska z uwagi na przejście na emeryturę. Pismem z dnia 24.10.2008r. skarżący otrzymał informacje, że Komendant Powiatowy rozpatrzył mu negatywnie w/w raport w zakresie określonej daty zwolnienia. Rozkazem personalnym z dnia [...] 2008r. Nr [...] znak [...] Komendant Powiatowy Policji zawiesił D. Ż. w czynnościach służbowych na okres od 24.10.2008r. do 24.01.2009r. W dniu [...] 2008r. Komendant Powiatowy Policji wydał decyzję Nr [...] znak [...] o zwolnieniu ze służby D. Ż. z dniem 02.12.2008r. Za podstawę prawną decyzji powołano art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3, art. 110 ust. 7 pkt 2, art. 114 ust. 3 i art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r., Nr 43, poz. 277 ze zm.). Decyzji nadano na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w toku postępowania administracyjnego jednoznacznie stwierdzono, że D. Ż. dopuścił się czynu opisanego w postanowieniu Prokuratora o przedstawieniu mu zarzutów tj. przestępstwa opisanego w art. 65 § 3 kks, a Prokuratura Rejonowa prowadzi postępowanie przygotowawcze pod sygn. akt [...], w którym skarżącemu został postawiony zarzut popełnienia w/w przestępstwa. Popełnienie przez skarżącego tego czynu jest nie tylko oczywiste ale uniemożliwia jego pozostawanie w służbie. Za faktem popełnienia przestępstwa przemawia zdaniem organu również to, że skarżący przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze. Funkcjonariusze Policji powinni mieć tymczasem nieposzlakowaną opinię i cieszyć się zaufaniem społeczeństwa. Skarżący dopuścił się czynu nie licującego z godnością i honorem policjanta i godzącego w dobre imię Policji. Organ nadmienił też, że Zarząd Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] wyraził opinię, że nie wnosi żadnych zastrzeżeń co do zwolnienia ze służby w Policji skarżącego. D. Ż., odwołując się od w/w decyzji powołał się na wstępie na okoliczność, że w dniu 23.10.2008r. złożył raport o zwolnienie go ze służby w Policji na jego własną prośbę ale raport został rozpatrzony odmownie. Decyzja o zwolnieniu go ze służby została wydana bez możliwości uprzedniego przejrzenia akt i wypowiedzenia się co do treści materiału dowodowego. Co prawda skarżący został o tym prawie poinformowany 14.11.2008r., niemniej jednak zgłaszał organowi, że z powodu problemów zdrowotnych (pozostawaniem pod stałym nadzorem lekarza w Poradni Zdrowia Psychicznego i zażywaniem silnych leków) nie jest w stanie brać udziału w czynnościach postępowania administracyjnego. Pomimo to organ wydał rozkaz, w ocenie skarżącego przekreślając jego prawo do wzięcia udziału w czynnościach i w ten sposób naruszył jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 10 Kpa. Komendant Wojewódzki Policji decyzją opisaną na wstępie Nr [...] znak [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ ten zauważył, że w okolicznościach ustalonego przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego, który organ odwoławczy w całości podzielił, wdrożenie procedury zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji było jak najbardziej uzasadnione. Obligatoryjny w sytuacji tego trybu zwolnienia ze służby wymóg zasięgnięcia opinii związku zawodowego policjantów został spełniony, a w opinii tej związek nie zgłosił żadnych zastrzeżeń co do podstawy prawnej zwolnienia ze służby skarżącego. Artykuł 41 ust.2 pkt 8 ustawy określa fakultatywny tryb zwolnienia ze służby, a dla możliwości jego zastosowania konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest fakt popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego. Skarżący popełnił czyn z art. 65 § 3 kks , do popełnienia którego się przyznał. Drugą przesłanką określoną w art. 41 ust. 2 pkt 8 jest "... jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie". Organ odwoławczy wypowiedział się w ten sposób, że istotnie czyn skarżącego popełniony z winy umyślnej noszący znamiona przestępstwa uniemożliwia pozostawanie w służbie gdyż godzi to w podstawowe wartości, którymi policjant jest zobowiązany kierować się w swoim zawodzie tj. praworządność. Inne stanowisko w tej sprawie mogłoby podważyć zaufanie do Policji jako formacji przeznaczonej do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto, jak uznał organ, bezspornym w sprawie jest, że skarżący mógł czynnie w rozumieniu art. 10 Kpa uczestniczyć w każdym stadium postępowania i wypowiedzieć się w sprawie., z czego nie skorzystał. Został prawidłowo powiadomiony o przysługujących mu uprawnieniach w toczącym się postępowaniu administracyjnym a jak zauważył organ – miał również możliwość czynnego uczestnictwa w postępowaniu nawet w świetle zaświadczenia lekarskiego (obejmującego okres od 21 listopada 2008r.do 21 grudnia 2008r.), którym się legitymował, gdyż brak na nim było adnotacji, iż nie może chodzić jak również brak było przeciwwskazań w uczestnictwie w czynnościach administracyjnych organu. Zaskarżając decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D. Ż. wniósł o jej uchylenie, powtórzył argumentację odwołania, skupiając się na faktycznym uniemożliwieniu mu przez organ prawa udziału czynnego w postepowniu, jak też zauważając, że rozkaz o zwolnieniu poprzedził jego raport służbowy o zwolnieniu go ze służby. W piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 15.12.2009r. uzupełniono skargę w ten sposób, że zarzucono organom rażące naruszenie prawa materialnego tj. przepisów art. 41 ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie, błędną wykładnię art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jak też art. 45 ust. 3 poprzez uznanie, że wskutek dodatkowych czynności organu można pominąć obligatoryjne zwolnienie policjanta ze służby w Policji w ustawowym terminie, błędną wykładnię pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby i zaniechanie wykonania obowiązków jakie wniosek o wystąpienie ze służby w Policji wywołał, skutkiem czego doprowadzono do okoliczności, że zgłoszenie wystąpienia ze służby w Policji sporządzone w formie pisemnej i doręczone przełożonemu nie ma wpływu na ocenę zgłoszenia wystąpienia ze służby, któremu to przełożeni do spraw osobowych nie nadali przymiotu oświadczenia o zwolnieniu ze służby w Policji. W ocenie pełnomocnika zwolnienie ze służby powinno w pierwszej kolejności uwzględnić tryb nadany przez skarżącego raportem służbowym z dnia 23.10.2008r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.169/ nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi, zarzutami, wnioskami oraz powołana podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Skarga w przedmiotowej sprawie nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja zgodna z obowiązującym stanem prawnym. Podstawowym zarzutem skargi jest naruszenie przez organy wydające decyzję art.41 ust.3 ustawy z dnia 6 kwietnia1990r. o Policji poprzez nie zastosowanie tego przepisu jako podstawy prawnej wydanej decyzji o zwolnieniu ze służby, natomiast wydanie decyzji w oparciu o podstawę prawną zawartą w art.41 ust.2 pkt 8 powołanej ustawy. Stąd też istotnym zagadnieniem prawnym wymagającym rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest ustalenie jaka relacja prawna zachodzi pomiędzy tymi przepisami, czyli w jakiej relacji pozostają określone w tych przepisach dwa tryby zwalniania policjantów ze służby. Zgodnie z treścią art.41 ust.2 pkt 8 ustawy o Policji, który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, policjanta można zwolnić ze służby w Policji w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Przepis ten przewiduje fakultatywne zwolnienie policjanta ze służby, w razie kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek; oczywistego popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa oraz uniemożliwiania przez to jego pozostania w służbie. Przesłanka oczywistości popełnienia takich czynów musi być oceniana przez pryzmat stanu faktycznego, który w niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości. Skarżący w dniu [...] 2008r. dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa skarbowego określonego w art. 65 § 3 kks , w dniu 24 października 2008r. zostały przedstawione mu zarzuty. Przestępstwo to jest przestępstwem umyślnym ściganym z oskarżenia publicznego. Skarżący przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, w trakcie prowadzonego postępowania przygotowawczego złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze. Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 20 kwietnia 2009r. sygn. akt [...] został uznany winnym zarzucanego mu czynu i skazany. Również druga wymieniona wyżej przesłanka, warunkująca możliwość zwolnienia policjanta ze służby została w sprawie wykazana. Organ administracji , przekonująco bowiem uzasadnił niemożność pozostawienia skarżącego w służbie w Policji odwołując się m.in. do art.25 ust.1 ustawy o Policji. Te same okoliczności uzasadniały również nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, zgodnie z art.108 § 1 kpa. Wymagania formalne, warunkujące zwolnienie policjanta ze służby w trybie art.41 ust.2 pkt 8 ustawy o Policji, również zostały w sprawie spełnione. Organ I instancji przed podjęciem decyzji z dnia [...] 2008r., zgodnie z art. 43 ust. 3 tej ustawy, zasięgnął opinii Zarządu Wojewódzkiego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...]. W swej opinii organizacja związkowa jednoznacznie stwierdziła, że nie wnosi zastrzeżenia co do trybu zwolnienia ze służby skarżącego na podstawie art.41 ust.2 pkt 8 ustawy o Policji. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki dotyczące trybu zwolnienia policjanta ze służby w Policji określone w art.41 ust.2 pkt 8 ustawy o Policji. Rozważenia zatem wymaga podnoszony w skardze zarzut naruszenia art.41 ust.3 ustawy o Policji poprzez jego nie zastosowanie, a dokładnie ujmując jakie relacje prawne zachodzą pomiędzy tymi dwoma trybami zwalniania policjantów ze służby określonymi w powołanym art.41 ust. 3 i zastosowanym w sprawie art.41 ust.2 pkt 8. Przepis art.41 ustawy o Policji przewiduje trzy tryby zwalniania policjantów ze służby. Art.41 ust.1 określa obligatoryjny tryb zwolnienia policjanta ze służby, w przypadku zatem spełnienia jednej z przesłanek określonych w ust.1 organ zobowiązany jest zwolnić policjanta ze służby. Ten obligatoryjny tryb ma charakter wiążący zarówno dla organu jak i policjanta, co oznacza, że zajście wskazanej przesłanki powoduje obowiązek zwolnienia w tym trybie, bez względu na ocenę tego zdarzenia przez organ, czy policjanta. Drugi tryb zwolnienia policjanta ze służby określony został w art.41 ust.2 ustawy o Policji i ma on charakter fakultatywny. Przepis ust.2 określa przesłanki, a spełnienie jednej z nich oznacza, że organ może wydać decyzje o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji. Jedną z tych przesłanek jest mająca zastosowanie w niniejszej sprawie przesłanka określona w pkt 8, czyli popełnienie czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostanie w służbie. Warto zaznaczyć, że ta przesłanka z art.41 ust.2 pkt 8 ustawy o Policji była przedmiotem badania jej zgodności z Konstytucją RP i wyroku z dnia 2 września 2008r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że jest zgodna z Konstytucją ( K 35/06 ). Wskazane dwa tryby zwolnienia policjanta ze służby charakteryzują się tym, że w obu przypadkach wszczęcie postępowania następuje z urzędu przez organ. Trzeci tryb zwolnienia policjanta ze służby określony został w art.41 ust.3 ustawy o Policji , zgodnie z tym przepisem policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Ten tryb zwolnienia określany jest jako zwolnienie na wniosek policjanta i może być wszczęty wyłącznie na wniosek policjanta. W przedmiotowej sprawie kwestią sporną są relacje jakie mogą zachodzić pomiędzy wskazanymi trybami zwolnienia. Zdaniem Sądu podnoszony w skardze zarzut naruszenia art.41 ust.3 ustawy polegający na jego nie zastosowaniu jest nieprawidłowy. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego co do wykładni przepisu art.41 ust.3 ustawy, z którego to przepisu skarżący wyprowadza zasadę, że złożenie przez niego wniosku o zwolnienie ze służby w Policji w dniu 23 października 2008r. oznacza, że zwolnienie może być dokonane tylko na podstawie art.41 ust.3. ustawy, albowiem wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie zwolnienia w trybie art.41 ust.2 pkt 8 ustawy dokonane zostało w dniu 27 października 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że wybór właściwego trybu zwolnienia skarżącego ze służby w Policji należał do właściwego organu ( tak m.nin. w wyroku NSA z dnia 4 listopada 2003r, sygn. II SA 1924/03 ). Organ dokonując wyboru właściwego trybu rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego powinien kierować się dyspozycją art.7 kpa, a więc powinien załatwić sprawę mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. powołany przepis nie daje przy załatwianiu sprawy bezwzględnego pierwszeństwa interesowi strony, lecz nakazuje rozważyć zarówno interes społeczny i słuszny interes strony ( tak m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2008r., sygn. II SA/Wa 1924/7 ). Złożenie przez policjanta wniosku o zwolnienie ze służby w Policji w sytuacji gdy równocześnie spełnione zostały przesłanki do zwolnienia policjanta w trybie art.41 ust.1 lub art.41 ust.2 i takie postępowania zostały z urzędu wszczęte, nie daje pierwszeństwa zwolnieniu na wniosek. W ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia pogląd, iż przy rozwiązywaniu z funkcjonariuszem Policji stosunku służbowego pierwszeństwo przed trybem fakultatywnym z art.41 ust.2 pkt 8 ustawy o Policji powinien mieć tryb z art.41 ust.3 ustawy. Sformułowanie przepisu art.41 ust.3 ustawy, iż policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby może sugerować obligatoryjny charakter tego trybu. Ale ta obligatoryjność w tym przypadku oznacza, że organ po otrzymaniu wniosku o zwolnienie powinien zwolnić policjanta w terminie do 3 miesięcy, ale tylko wówczas gdyby w tym terminie nie zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby. Przepis art.41 ust.3 ma chronić policjantów, ale przed takimi sytuacjami w których organ po złożeniu wniosku o zwolnienie nie podejmowałby decyzji o zwolnieniu ze służby lub określałby dowolne znacznie dłuższe terminy zwolnienia. Natomiast przepis art.41 ust.3 nie służy ochronie policjantów w takich przypadkach, gdy równocześnie spełnione zostały przesłanki do zastosowania trybu zwolnienia określonego w art.41 ust.1 lub art.41 ust.2 ustawy, a złożenie wniosku o zwolnienie miałoby powodować że te tryby byłyby wyłączone. Taka wykładnia prowadziłaby do obejścia przepisów. Jest w sprawie bezsporne, że skarżący przesłał w nocy w dniu 23 października 2008r., po popełnieniu zarzucanego mu czynu, wniosek o zwolnienie ze służby z dniem 23 października 2008r. Okoliczności te jednoznacznie wskazują, że składając wniosek w trybie art. 41 ust.3, chciał uniknąć zwolnienia w trybie art. 41 ust 1 lub art.41 ust.2. ustawy. Zdaniem Sądu przewidziany w art. 41 ust. 3 wniosek o zwolnienie ze służby powinien być uwzględniony w terminie do 3 miesięcy, ale tylko wówczas gdyby w tym terminie nie zostało wszczęte z urzędu w trybie art.41 ust. 1 lub art.41 ust.2 postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby. Odnośnie terminu zwolnienia określonego w art.41 ust.3, to warto przypomnieć stanowisko NSA, który w wyroku z dnia 11 kwietnia 2006r. I OSK 958/05 sformułował pogląd, że "przewidziany w art.41 ust.3 ustawy o Policji termin jest zachowany, jeżeli określona w decyzji organu I instancji data zwolnienia policjanta ze służby mieści się w terminie 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia przez policjanta ze służby". Pogląd zawarty w powołanym wyroku dotyczy wykładni terminu określonego w art.41 ust.3 ustawy, a więc dotyczy takiej sytuacji gdy zwolnienie ze służby następuje w trybie art.41 ust.3. Natomiast w rozpoznawanej sprawie zwolnienie ze służby nastąpiło w trybie art.41 ust.2 ustawy, a nie w trybie art.41 ust.3, nie mniej data zwolnienia ze służby dzień 2 grudnia 2008r. mieścił się terminie 3 miesięcy od dnia zgłoszenia wniosku. Mając powyższe na uwadze Sąd nie podziela zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia prawa materialnego tj.art.41 ust.3 ustawy o Policji. Sąd nie podziela również zarzutu dotyczącego naruszenia art.10 kpa i to z dwóch powodów. Pierwszy powód podany w uzasadnieniu decyzji zgodnie z którym skarżący został zawiadomiony w trybie art. 10 kpa o zebranym materiale dowodowym i możliwości wypowiedzenia się zawiadomieniem z dnia 14 listopada 2008r. doręczonym 18 listopada 2008r. , skarżący nie przebywał wówczas na zwolnieniu lekarskim. Zwolnienie lekarskie obejmuje okres od 21 listopada 2008r. do 20 grudnia 2008r i jak słusznie zauważył organ w pkt 5 zawiera uwagę chory może chodzić. Drugi powód dla którego Sąd nie podzielił zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 kpa jest następujący. Mianowicie dla postawienia organom zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebranym materiale dowodowym i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie jakiej konkretnie czynności procesowej strona nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 kpa. ( wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 stycznia 2009r, sygn.akt SA/Kr 1055/08). W rozpoznawanej sprawie skarżący po otrzymaniu zawiadomienia w trybie art.10 kpa nie tylko zgłaszał żadnych wniosków dowodowych, ale nadto stan faktyczny sprawy był bezsporny i okoliczności stanu faktycznego potwierdzał sam skarżący. Stąd też zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.