II SA/Kr 438/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie NSA Izabela Dobosz WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi J.J. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 25 września 2007 r. znak: [....] uchylając w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 11 kwietnia 2007 r., znak: [....] orzekł o nałożeniu na J.J. obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego: słupowej stacji transformatorowej zlokalizowanej w B. w rejonie mostu na rzece [....] od strony odpowietrznej prawego wału przeciwpowodziowego w bezpośrednim jego pobliżu, na działce nr [....]. Z uwagi na niewykonanie obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, upomnieniem z dnia [....] sierpnia 2008 r. wezwał zobowiązaną do wykonania ciążącego na niej obowiązku dokonania rozbiórki obiektu budowlanego z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Następnie po upływie ustawowego terminu od doręczenia upomnienia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wystawił w dniu [....] października 2008 r. tytuł wykonawczy TYT-3 należności niepieniężnych, wszczynając postępowanie egzekucyjne. Jednocześnie zastosował środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia w wysokości [....] zł, orzekając o jej nałożeniu na J.J. postanowieniem z dnia 28 października 2008 r., znak: [....] . Zobowiązana J.J. , działając za pośrednictwem pełnomocnika radcy prawnego M.S. , pismem z dnia [....] listopada 2008 r. złożyła zarzuty do prowadzonego postępowania, oraz odrębnie, pismem z dnia [....] listopada 2008 r. - zażalenie na powyższe postanowienie nakładające grzywnę. Zażalenie to zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , po rozpoznaniu zażalenia J.J. , wydał w dniu 20 stycznia 2009 r. postanowienie znak: [....] utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 28 października 2008 r., znak: [....] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, iż w przedmiotowym postępowaniu egzekucja dotyczy rozbiórki wybudowanego bez pozwolenia obiektu budowlanego w postaci słupowej stacji transformatorowej. Jak wynika z prowadzonego postępowania, obowiązek powyższy nie został wykonany w całości. Organ uznał więc za słuszne podejmowanie działań egzekucyjnych. Mając na uwadze zasadę "obowiązkowości" wynikającą z treści art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ drugiej instancji stwierdził, że Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. jako wierzyciel będący równocześnie organem egzekucyjnym obowiązku o charakterze niepieniężnym, obowiązany jest w przypadku uchylania się zobowiązanego od wykonania czynności wynikających w niniejszym przypadku z ostatecznej decyzji nakazowej, do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wyliczonych w art. 1a pkt 12 lit. b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ odwoławczy wskazał, iż skoro ustawa przewiduje szereg środków egzekucyjnych możliwych do zastosowania, właściwy organ egzekucyjny dokonuje wyboru środka, kierując się przy tym zasadą celowości (art. 7 § 2 powołanej ustawy). Wojewódzki Inspektor stwierdził, iż spośród środków egzekucyjnych wymienionych w art. 1a pkt12 lit. b powołanej ustawy, grzywna w celu przymuszenia jest środkiem najmniej uciążliwym dla zobowiązanego. Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nie uiszczone lub nie ściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Natomiast zgodnie z art. 126 powołanej ustawy na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. Zdaniem organu Ii instancji powyższe potwierdza mniejszą uciążliwość grzywny w stosunku do wykonania zastępczego, tym bardziej, że nałożenie grzywny w mniejszy sposób ingeruje w prawa i obowiązki zobowiązanego, niż czyni to zastosowanie wykonania zastępczego. Jako kolejny argument uzasadniający orzeczenie grzywny celem przymuszenia organ odwoławczy wskazał, iż art. 122 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazuje, iż skutkiem dalszego uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku pomimo nałożenia na niego grzywny w celu przymuszenia jest wykonanie zastępcze, co stanowi o kolejności stosowania tych środków egzekucyjnych i potwierdza, iż skoro w ustawie mowa jest o zagrożeniu wykonaniem zastępczym, to jest to środek o większej dolegliwości niż grzywna. W kwestii wysokości grzywny organ II instancji stwierdził, że wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości J.J. jest w pełni uzasadnione. Organ podniósł, iż grzywny nie uiszczone lub nieściągnięte, w przypadku wykonania obowiązku podlegają umorzeniu z mocy samej ustawy. Muszą one zatem być określone w taki sposób, aby spełniły swą rolę, tj. przymusiły zobowiązanego do wykonania obowiązku. Podkreślono, że organ I instancji wyczerpująco w uzasadnieniu swojego postanowienia wskazał na środki, jakimi dysponuje zobowiązana i uwzględniając ponad roczne uchylanie się od wykonania obowiązku orzekł o zastosowaniu grzywny w górnej granicy. Reasumując organ podał, iż w ramach prowadzonego postępowania zachowane zostały w pełni zasady prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym, a skarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem i w warunkach przewidzianych przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie organu odwoławczego okoliczności sprawy uzasadniają zastosowanie grzywny w celu przymuszenia w maksymalnej wysokości, co powoduje konieczność utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy zaakceptował w całości stanowisko organu pierwszej instancji, tj. – jak wskazuje uzasadnienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 28 października 2008 r., znak: [....] – również stanowisko, iż na wysokość orzeczonej grzywny ma wpływ okoliczność, że grzywna w celu przymuszenia w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego jest jednorazowa (art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Skargę na powyższe postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 stycznia 2009 r., znak: [....] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J.J. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Skarżąca w uzasadnieniu podała, iż kwestionowane postanowienie narusza art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a wiec zasady stosowania środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego. Skarżąca podniosła, iż organ nie uzasadnił właściwie wyboru grzywny, a w szczególności jej wysokości. Skarżąca podkreśliła, iż niemożliwym jest dokonanie oceny uciążliwości środka egzekucyjnego bez wiedzy na temat sytuacji majątkowej zobowiązanego. Podała, iż po wystosowaniu upomnienia przystąpiła do wykonywania obowiązku, a ponadto zwróciła uwagę, że rozbiórka obiektu budowlanego znajdującego się w pobliżu stopy wału przeciwpowodziowego, jest czynnością skomplikowaną i nie może odbywać się z użyciem sprzętu ciężkiego, stąd opóźnienie w wykonaniu obowiązku rozbiórki. Skarżąca nie zgodziła się z wysokością nałożonej na nią grzywny. Jak podała skarżąca orzeczono maksymalną stawkę grzywny, uzasadniając ten fakt tym, że zgodnie z art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywna ta jest jednorazowa. Jest to – w ocenie skarżącej - rażąca nadinterpretacja przepisu, albowiem z faktu jednorazowości nie wynika obowiązek zastosowania maksymalnej stawki grzywny. Miarkowanie wysokości grzywny powinno zmierzać do tego, aby środek był współmierny do wykonywanego obowiązku. Skoro zatem na obecnym etapie sprawy, do wykonania pozostała już rozbiórka jedynie części obiektu, to zastosowanie maksymalnej stawki j niewspółmierne i zbyt uciążliwe. Dalej skarżąca wskazała, iż organ przed nałożeniem grzywny nie zbadał jej sytuacji majątkowej. Skarżąca podniosła, iż fakt prowadzenia przez nią działalności gospodarczej nie stanowi dowodu na jej dobrą lub złą sytuację majątkową. W szczególności wątpliwe zdają się ustalenia organu I instancji, dotyczące nielegalnego zysku z działalności przez skarżącą prowadzonej. Skarżąca podniosła, iż tytuł wykonawczy Nr [....] z dnia [....] października 2008 roku nie spełnia wymogu określonego w treści przepisu art. 27 §1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji albowiem w treści doręczonej skarżącej klauzuli nie określono dla zastosowania, jakiego środka egzekucyjnego skierowano przedmiotowy tytuł. Nadto skarżąca podała, iż działając na podstawie art. 227 k.p.a., złożyła skargę na nienależyte wykonywanie zadań przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. Skarżąca wskazała, iż poprzednie postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [....] z dnia 16 stycznia 2008 roku zostało umorzone. Takie wadliwe działanie organów umożliwiło nałożenie na skarżącą ponownie grzywny, mimo iż jest ona jednorazowa, a wskutek zmiany przepisów w wysokości 2 razy większej, tj. [....] zł. Skarżąca podała, iż pismem z dnia [....] września 2008 roku poinformowała Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. że od dnia [....] września 2008 roku przystąpiła do wykonywania obowiązku rozbiórki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddaleni w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia. Stanowisko prezentowane w skardze skarżąca podtrzymała w piśmie z dnia [....] marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ze względu na powyższą zasadę kontroli oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie było postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 stycznia 2009 r., znak: [....] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia zobowiązanej do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem, a w takim zakresie, tj. pod względem zgodności z prawem Sąd w ramach swojej właściwości sprawuje kontrolę orzeczeń administracyjnych. Przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem jest w niniejszej sprawie postanowienie o nałożeniu grzywny celem przymuszenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Oznacza to, że na tym etapie postępowania kontroli nie podlegają kwestie związane z zasadnością i wymagalnością obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jak stanowi art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn.: Dz. U. z 1991 r., nr 36, poz. 161 z późn. zm.) organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Poza granicami niniejszej sprawy dotyczącej grzywny celem przymuszenia pozostają kwestie związane z prawidłowością tytułu wykonawczego i prawidłowością postępowania egzekucyjnego, jak również prawidłowość rozpoznania skargi składanej w trybie art. 227 k.p.a. Sąd w niniejszym postępowaniu nie bada prawidłowości rozpatrzenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), których podstawą może być m.in. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8). W związku jednak z zarzutami zaprezentowanymi w skardze należy podkreślić, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005 r., Dz.U. nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) przewiduje sekwencję czynności, jakie organ egzekucyjny podejmuje w celu wyegzekwowania ciążącego na zobowiązanym obowiązku. Wśród czynności tych należy zasadniczo wskazać kolejno: przesłanie zobowiązanemu pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (art. 15 § 1 ustawy), wszczęcie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 ustawy), którego odpis doręczono zobowiązanemu oraz stosowanie środków egzekucyjnych. Zgodnie z art. 7 powołanej ustawy organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Powołany przepis wskazuje dwie zasady postępowania egzekucyjnego: celowości oraz najłagodniejszego środka. Przepisy nie określają, który z pozostających do wyboru przez organ egzekucyjny środków jest mniej czy bardziej uciążliwy dla zobowiązanego. Nie można w szczególności przyjąć, iż wyliczenie kolejności środków zawarte w art. 1a pkt 12 jest wiążące co do kolejności ich stosowania. Wybór środka pozostawiono organowi egzekucyjnemu. Zatem stosując określony środek organ egzekucyjny musi mieć na uwadze obydwie wymienione zasady. Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż organ egzekucyjny wybrał środek mniej uciążliwy dla zobowiązanej i bardziej celowy. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się w szczególności, w wypadku gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek może być spełniony tylko osobiście lub gdy użycie innego środka egzekucyjnego jest niemożliwe lub niecelowe (art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Chociaż w doktrynie podnosi się, iż w ramach wykonania obowiązku usunięcia samowoli budowlanej organ powinien co do zasady wybrać wykonanie zastępcze, gdyż ono powadzi bezpośrednio do realizacji obowiązku (por. komentarz do art. 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w: R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2008), to jednakże w każdej konkretnej sytuacji należy rozważać obydwa równorzędne środki. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie prawidłowym działaniem organów było nałożenie grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki stancji transformatorowej, zwłaszcza w sytuacji, gdy zobowiązana w części wykonała obowiązek. Organ właściwie uzasadnił wybór akurat tego środka jako bardziej celowego i łagodniejszego dla skarżącej. Rzeczywiście jest to środek mniej ingerujący w sferę praw skarżącej, pozostawia jej wybór wykonawcy rozbiórki co z kolei wpływać może na ograniczenie kosztów wykonania obowiązku. Istotą niniejszej sprawy jest nie tylko kwestia zasadności nałożenia grzywny w celu przymuszenia, lecz również prawidłowość ustalenia jej wysokości. W kwestii wysokości nałożonej grzywny należy powołać art. 121 § 2 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Określa on maksymalną wysokość grzywny, jaką można nałożyć na osobę fizyczną, tj. kwotę do [....] zł. W orzecznictwie zasadnie zwrócono uwagę na okoliczność, że z treści art. 121 powołanej ustawy nie można wywodzić, że organ ma obowiązek uzasadnienia wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego, tym bardziej, że zobowiązany może się uwolnić od zapłacenia grzywny wykonując ciążący na nim obowiązek (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 r., OSK 1148/04, LEX nr 164945). Grzywna w celu przymuszenia nie jest karą i na jej wysokość nie powinny w istotny sposób wpływać okoliczności związane z cechami osobowymi zobowiązanego, w tym z jego sytuacją materialną. Grzywna ta jest środkiem egzekucyjnym służącym przymuszeniu zobowiązanego do wykonania nałożonego na niego obowiązku. Rolą jej jest doprowadzenie do wykonania tego obowiązku. Szczególnie więc w sytuacji, gdy może ona być nałożona tylko jeden raz (art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), wysokość tej grzywny powinna realnie wpływać na wykonanie obowiązku określonego w tytule egzekucyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r., II OSK 49/06, LEX nr 355305). Zatem zarzut skarżącej, iż organ nie zbadał jej możliwości finansowych nie może odnieść skutku, a okoliczność dopuszczalności wyłącznie jednokrotnego nałożenia grzywny, jest jedną z istotnych okoliczności, która – jak zasadnie przyjęły organy obydwu instancji – ma wpływ na wysokość grzywny. Zastosowanie środków egzekucyjnych ma doprowadzić do wykonania ciążącego na zobowiązanym obowiązku. Skuteczność środków egzekucyjnych jest jednym z podstawowych czynników przesądzających o efektywności administracji publicznej. Grzywna jako jedyny środek spośród przewidzianych ustawą jest środkiem przymuszającym, pozostałe zaś są środkami zaspokajającymi. Jak już wspomniano wyżej grzywna nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Ustawodawca ustanowił jedynie górne granice grzywien pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ich ustalania w konkretnej sprawie. Nie oznacza to jednak dowolności, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 ustawy egzekucyjnej) i zasady niezbędności (art. 7 § 3 ustawy). Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia organu I instancji wynika jednoznacznie, że ustalając wysokość grzywny organy rozważyły jej wysokość pod kątem efektywności prowadzonej egzekucji. Dodatkowo poinformowały zobowiązanego o możliwości wynikającej z art. 125 ustawy egzekucyjnej. Organy nie naruszyły więc granic uznania administracyjnego, wyznaczonych przez powołane wyżej przepisy. Grzywna nałożona na skarżącą jest środkiem adekwatnym. Faktem jest, iż skarżąca wykonała częściowo nałożony na nią obowiązek, należy jednakże jednocześnie zauważyć, iż od nałożenia na skarżącą obowiązku rozbiórki stacji transformatorowej upłynęło ok. 1,5 roku, a skarżąca nadal nie wykonała całości obowiązku. Grzywna w nałożonej wysokości, zdaniem Sądu, jest na tyle dolegliwa, by zmusić skarżącą do wykonania obowiązku. Szczególnie w sytuacji, gdy grzywna może być nałożona tylko raz, a wysokość tej grzywny powinna realnie wpływać na wykonanie obowiązku określonego w tytule egzekucyjnym. Podkreślić należy, że w sprawie nie miał zastosowania art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym "wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych". Nakaz rozbiórki dotyczy bowiem słupowej stacji transformatorowej, tj. obiektu budowlanego, który nie ma charakteru budynku w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić mając na uwadze treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.