II GSK 202/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędzia del. WSA Barbara Stukan - Pytlowany (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 7 września 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 843/10 w sprawie ze skargi M. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. Działania na rzecz Zarządu Województwa [...] 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 843/10, oddalił skargę M. w M., (dalej: skarżący, Stowarzyszenie) na informację Zarządu Województwa [...] (dalej: organ) z dnia [...] stycznia 2010 r., w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach działania 4.31 "Funkcjonowanie lokalnej grupy działania, nabywanie, umiejętności i aktywizacja" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 15 stycznia 2009 r. M. skierowało do Zarządu Województwa [...] wniosek o przyznanie pomocy na rok 2009 w ramach działania 4.31 "Funkcjonowanie lokalnej grupy działania, nabywanie umiejętności i aktywizacja" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Pismem z dnia 10 sierpnia 2009 r. wezwano Stowarzyszenie do uzupełnienia złożonego wniosku. W 11 punktach szczegółowo omówiono stwierdzone we wniosku nieprawidłowości, wskazując na konieczność ich usunięcia poprzez zmianę odpowiednich zapisów. Ponadto zakreślono 14-dniowy termin uzupełnienia wniosku. W dniu 27 sierpnia 2009 r. wpłynął do organu uzupełniony wniosek skarżącej. Organ pismem z dnia 5 października 2009 r. ponownie wezwał skarżące Stowarzyszenie do uzupełnienia wniosku, zwracając uwagę na konieczność poprawienia wniosku, wskazując w 6 punktach na wykryte nieprawidłowości i błędy. Jednocześnie pouczono stronę skarżącą, że ponowne uzupełnienie wniosku należy złożyć w terminie 14 dni kalendarzowych, licząc od dnia otrzymania pisma. W piśmie z dnia 22 października 2009 r. Stowarzyszenie poinformowało organ o trudnościach przy wypełnianiu formularza, przedkładając jednocześnie kolejną, poprawioną wersję wniosku. Organ w kolejnym piśmie z dnia 30 listopada 2009 r. poinformował skarżące Stowarzyszenie, że w trakcie weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy wystąpiła konieczność uzyskania opinii prawnej innego podmiotu w zakresie niespójności Sekcji XVII.B wniosku "Opis zadań wymienionych w zestawieniu rzeczowo-finansowym operacji" z Sekcją XVI wniosku "Zestawienie rzeczowo-finansowe". Wskazano, iż niejasności dotyczą kosztów wynagrodzenia pracowników zatrudnionych na 1,5 etatu na okres 11,5 miesiąca, co zostało ujawnione przez Stowarzyszenie w związku z ponownym uzupełnieniem wniosku. Odnosząc się do powyższych nieprawidłowości Stowarzyszenie w piśmie z dnia 8 grudnia 2009 r. podjęło próbę wyjaśnienia zawartych we wniosku informacji dotyczących zatrudnienia pracowników, wskazując, że dane podane w zestawieniu rzeczowo-finansowym stanowiły informacje planowane do zatrudnienia na rok 2009. W kolejnym piśmie skarżąca zwróciła się do podmiotu rozpatrującego wniosek o wycofanie wniosku złożonego w dniu 23 października 2009 r. w części dotyczącej wykazanych wynagrodzeń dla zatrudnionych pracowników, poprzez dokonanie stosownych zmian w tym zakresie w zestawieniu rzeczowo-finansowym operacji. Zarząd Województwa [...] pismem z dnia 29 stycznia 2010 r., w następstwie działań i uzyskanej opinii prawnej poinformował Stowarzyszenie, o nie przyznaniu mu żądanej pomocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że pomimo ponownego wezwania nie usunięto w terminie nieprawidłowości lub braków. Stwierdzono, że w przedmiotowym wniosku, zwrócono się o sfinansowanie wynagrodzeń dla pracowników na 11,5 miesiąca (łącznie w kwocie 44.850,00 zł), podczas gdy w wyjaśnieniach jednocześnie stwierdzono, iż pracownicy będą zatrudnieni dopiero po podpisaniu umowy na funkcjonowanie, co stanowiło nieprawidłowość. Wyjaśniono również, że prośba wnioskodawcy dotycząca wycofania części wniosku zawierającego nieprawidłowość, co do której usunięcia strona była wzywana, nie została rozpatrzona pozytywnie z uwagi na fakt, iż beneficjent został wcześniej poinformowany o brakach i nieprawidłowościach w przedmiotowym wniosku o przyznanie pomocy. Ponadto poinformowano skarżącą, że w związku z nieprzyznaniem pomocy nie przysługuje wyprzedzające finansowanie kosztów kwalifikowanych operacji. W dniu 18 lutego 2010 r. wpłynęło do organu sformułowane przez Stowarzyszenie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Podkreślono w nim, iż w informacji o odmowie przyznania pomocy nie podano żadnego uchybienia lub braku, które nie zostały usunięte, a wskazano tam bowiem jedynie na problem przewidywanej kwoty wynagrodzeń dla pracowników biura Stowarzyszenia. Nadto skarżący wyjaśnił, że złożony wniosek o przyznanie pomocy nie mógł być zmieniany przez wnioskodawcę w zakresie planu finansowego operacji lub zestawienia rzeczowo-finansowego operacji, chyba że zmiany te wynikają z wezwania, którego skarżący nie otrzymał. W piśmie z dnia 17 marca 2010 r. organ poinformował Stowarzyszenie, że jego wezwanie o usunięcie naruszenia prawa zostało rozpatrzone negatywnie. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż Stowarzyszenie było wzywane do zaktualizowania zestawienia rzeczowo-finansowego i umożliwiało to zaktualizowanie całego zestawienia, nie tylko w zakresie pozycji dotyczącej wynagrodzenia pracowników. Ponadto organ stwierdził, że nie było powodu do przywrócenia terminu wykonania przez Stowarzyszenie określonych czynności w toku postępowania z uwagi na fakt, iż uzupełnienia zostały złożone w terminie, ale były niekompletne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia oddalił ją wskazując, że kontroli został poddany akt rozstrzygania przez podmiot wdrażający, wniosków o przyznanie pomocy w oparciu o tryb regulowany przepisami art. 22 i 23 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm., dalej: ustawa o wsparciu). W świetle przepisów art. 22 ust. 3 i 4 ustawy o wsparciu w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Kluczowe znaczenie w sprawie w ocenie WSA miał fakt, że wniosek o przyznanie pomocy złożony przez Stowarzyszenie zawierał nieprawidłowości lub braki i w związku z tym Stowarzyszenie zostało przez właściwy organ samorządu województwa dwukrotnie wezwane w formie pisemnej do ich usunięcia w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Pomimo wezwania do usunięcia nieprawidłowości lub braków Stowarzyszenie nie usunęło ich w terminie, co spowodowało, że właściwy organ nie przyznał pomocy, o czym poinformował stronę w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy. W ocenie Sądu I instancji nie budził wątpliwości fakt, że uzupełniany dwukrotnie wniosek o przyznanie pomocy w swym ostatecznym kształcie dotknięty był brakami i nieprawidłowościami uniemożliwiającymi jego pozytywne rozpatrzenie. Zarząd Województwa [...] odmawiając przyznania pomocy oparł swoje ustalenia, na tym, że strona skarżąca w ostatecznej wersji wniosku o przyznanie pomocy finansowej wskazała do sfinansowania koszty wynagrodzeń zatrudnienia na 1,5 etatu przez okres 11,5 miesiąca pracowników, których faktycznie nie zatrudniała, albowiem jak sama ujawniła, pracownicy mieli być zatrudnieni dopiero po podpisaniu umowy na funkcjonowanie. Ustalenia faktyczne w tym zakresie w ocenie Sądu I instancji były niepodważalne i niesporne pomiędzy stronami, natomiast odmienna była ich ocena w kontekście prawa do otrzymania wnioskowanej pomocy finansowej ze środków unijnych. W ocenie WSA (niezgodność danych podanych we wniosku ze stanem rzeczywistym) została ujawniona przez stronę skarżącą przypadkowo w piśmie przewodnim do ponownego uzupełnienia wniosku przy okazji wskazania do finansowania kosztów wykonywania bazy teleadresowej w programie EXCEL i wersji papierowej. W opisie zadań zawarto stwierdzenie "pracownicy biura nie wykonują tego zadania ponieważ nie ma osób zatrudnionych." Zatrudnienie planowane jest po podpisaniu umowy na funkcjonowanie (Sekcja XVII, I.A.4). Stwierdzenie to w ocenie WSA jak i organu pozostało w oczywistej opozycji ze wskazaniem do finansowania kosztów w opisie zadań w Sekcji XVII I.A.2 gdzie zapisano "wynagrodzenia pracowników przewidziane w okresie 11,5 miesiąca. Koszty ponoszone to 1,5 etatu x 2600,00 = 3900,00 x 11,5 = 44850,00 zł". Ujawnienie powyższej sprzeczności nastąpiło po wyczerpaniu trybu uzupełniania wniosku o przyznanie pomocy. Jednocześnie na etapie badania zasadności wniosku poprzez analizę podanych w nim opisach zadań, przy tak sformułowanym zapisie dotyczącym ponoszenia kosztów wynagrodzeń pracowników, nie istniała realna możliwość wcześniejszego wychwycenia stwierdzonej nieprawidłowości. W ocenie Sądu I instancji w zaistniałej sytuacji podmiot rozpatrujący wniosek nie mógł już kolejny raz wezwać strony do uzupełnienia wniosku, albowiem przepisy § 7 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 maja 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Funkcjonowanie lokalnej grupy działania, nabywanie umiejętności i aktywizacja" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 103, poz. 660 ze zm., dalej: rozporządzenia MRiRW z dnia 23 maja 2008 r.) przewidywały jedynie możliwość dwukrotnego wzywania do usunięcia nieprawidłowości lub braków wniosku. Organ nie mógł więc przychylić się do wniosku skarżącego o przywrócenie drugiego terminu poprawienia złożonego wniosku, albowiem poprawki zostały złożone we właściwym terminie. Natomiast prośba o wycofanie wniosku w części dotyczącej stwierdzonych nieprawidłowości nie mogła zostać uwzględniona w sytuacji, gdy wnioskodawca wcześniej o tych nieprawidłowościach został poinformowany. Sąd I instancji podał także, że w wezwaniu z dnia 10 sierpnia 2009 r. w punkcie 10 zwrócono się do Stowarzyszenia o "zaktualizowanie planowanych terminów zakończenia etapów (w przypadku gdy faktyczny termin zakończenia I etapu uległby deaktualizacji) dostosowując terminy do stanu aktualnego (...). Ewentualne zmiany należało dokonać we wniosku w Sekcji IX, XV, XVII oraz w Zestawieniu rzeczowo-finansowym. Wskazano, że zmiany te mogą polegać na przeniesieniu całej kwoty lub części kwoty z danej pozycji z jednego etapu do drugiego, zmniejszenia ilości etapów lub wykreślenia danej pozycji z tego zestawienia i mogą prowadzić także do zmniejszenia kwoty kosztów kwalifikowanych, a zarazem kwoty wnioskowanej pomocy". W kontekście powyższego zdaniem WSA nie można było przyjąć za trafne uwagi skarżącej zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 17 lutego 2010 r., że spornego zapisu nie można było bez wezwania organu zmienić. W przekonaniu Sądu I instancji w ramach przytoczonego zalecenia sformułowanego w punkcie 10 skarżący miał możliwość zmiany zapisu o ponoszonych kosztach wynagrodzenia pracowników. Zatem należało się zgodzić ze stwierdzeniem podmiotu wdrażającego, że pracownicy nie byli zatrudnieni przez skarżącego nie tylko w dacie składania pierwotnego wniosku, ale też w dacie składania uzupełnień i wyjaśnień (tj. 27 sierpnia 2009 r. i 22 października 2009 r.). WSA zauważył, że Stowarzyszenie występując o pomoc finansową potwierdziło we wniosku, że znane mu są zasady przyznawania pomocy na refundację kosztów kwalifikowanych określonych we wniosku, poniesionych w związku z realizacją operacji. Takie oświadczenie strona skarżąca złożyła również w ostatniej wersji wniosku, co jednak nie przeszkodziło jej wykazać w tymże wniosku do zrefundowania jako poniesione koszty wynagrodzeń pracowników, mając pełną świadomość, że na dzień 22 października 2009 r. takich kosztów nie poniosła i w najbliższym czasie ich nie poniesie. Według Sądu I instancji w toku rozpatrywania wniosku podmiot wdrażający dochował należytej staranności działając w zgodzie ze sformułowanymi w art. 21 ust. 2 ustawy o wsparciu ogólnymi zasadami tego szczególnego postępowania, ponadto rozpoznał w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz w sposób możliwie najszerszy realizował ciążącą na nim z mocy ustawy dyrektywę informowania. Stowarzyszenie zaskarżyło wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie - jeżeli NSA nie uzna zarzutów naruszenia przepisów postępowania za zasadne wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zarzucono naruszenie: 1.) przepisów prawa materialnego: a) § 3 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 23 maja 2008 r., poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że pomoc opisana w tym przepisie odnosi się jedynie do refundacji kosztów poniesionych już w dacie składania lub rozpatrywania wniosku o pomoc; b) § 7 ust. 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 23 maja 2008 r., poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że jeżeli po dwukrotnym uzupełnieniu wniosku tenże wniosek dalej zawiera nieprawidłowości i braki - o uzupełnienie których wnioskodawca nie był wzywany - to pomocy nie przyznaje się, oraz poprzez błędne zastosowanie powołanego przepisu, polegające na przyjęciu, że wnioskodawca, pomimo dwukrotnego wezwania, nie usunął wszystkich wytkniętych błędów i nieprawidłowości; c) § 7 ust. 7 rozporządzenia MRiRW z dnia 23 maja 2008 r. poprzez błędne jego zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w sprawie miało miejsce wezwanie do zmiany planu finansowego operacji lub zestawienia rzeczowo - finansowego operacji. 2.) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynika sprawy: a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez przedstawienie stanu faktycznego niezgodnego ze stanem rzeczywistym w zakresie ustalenia, że: - wniosek o pomoc, mimo dwukrotnych uzupełnień, był w dalszym ciągu wadliwy; - wnioskodawca został skutecznie wezwany do zmiany zestawienia rzeczowo-finansowego operacji w zakresie wynagrodzenia pracowników i że wnioskodawca musiał dokonać takich zmian; - wnioskodawca wykazał do zrefundowania jako poniesione koszty zatrudnienia pracowników. b) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie zważenia, mimo braku tego zarzutu w skardze - praktycznego braku podania przyczyny nieprzyznania pomocy, mimo obowiązku wynikającego z przepisu § 7 ust 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 23 maja 2008 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z właściwymi normami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Wynik postępowania kasacyjnego był zatem rezultatem oceny zarzutów zgłoszonych w rozpoznawanym środku odwoławczym. Zgodnie z przepisem art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności ocenie podlegają, zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty, odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być bowiem rozpatrywane przez Naczelny Sąd Administracyjny dopiero wtedy, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony prawidłowo, bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Omawiana regulacja określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, które mają służyć wyjaśnieniu powodów rozstrzygnięcia stronom i umożliwić kontrolę instancyjną. Strona skarżąca nie zarzuca by uzasadnienie wyroku nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów, lub sporządzono je w sposób uniemożliwiający kontrolę kasacyjną. Zarzucane przedstawienie stanu faktycznego niezgodnego ze stanem rzeczywistym nie może być traktowane jako naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy a przeprowadzenie kontroli instancyjnej jest w pełni możliwe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela pogląd prawny wyrażony w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010r. sygn. akt. II FSK 8/09 (ONSAiWSA 2010, z 3 poz. 39) stosownie do którego przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie brak tego rodzaju uchybień. W związku z tym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy uznać za chybiony. Należy zatem zauważyć, że przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych nie można zwalczać jedynie przez postawienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. ale należy powiązać go z zarzutem naruszenia przepisów procesowych, co w przedmiotowej skardze kasacyjnej nie nastąpiło. W konsekwencji należy uznać, że wnoszący skargę kasacyjną nie zakwestionował dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Nie doszło też do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika obowiązek wojewódzkiego sądu administracyjnego do pełnego zbadania zgodności z prawem zaskarżonego aktu w granicach danej sprawy, niezależnie od treści wniosków i zarzutów skargi. O naruszeniu tego przepisu można by mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy albo nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi sprawując kontrole działalności administracji publicznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie doszło, bowiem Sąd I instancji - w granicach sprawy i w kontekście zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi - przeprowadził kontrolę legalności aktu rozstrzygania przez podmiot wdrażający - wniosku o przyznanie pomocy, w oparciu o tryb uregulowany przepisami ustawy o z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków EFR na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich i zastosował środki określone w ustawie. Wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną organ w zaskarżonej informacji podał przyczyny nieprzyznania pomocy zgodnie wymogami z § 7 ust. 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 23 maja 2008 r. Informacja ta poddawała się kontroli Sądu I instancji, była jasna i precyzowała przyczynę odmowy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnie § 3 ust. 1, § 7 ust. 5 i § 7 ust. 7 rozporządzenia MRiRW z dnia 23 maja 2008 r. oraz błędne zastosowanie § 7 ust. 5 i § 7 ust. 7 tego rozporządzenia należy także uznać je za nieusprawiedliwione. W niepodważonym stanie faktycznym sprawy organ stwierdził, a Sąd I instancji zaakceptował to stanowisko, że uzupełniony dwukrotnie wniosek o przyznanie pomocy złożony przez Stowarzyszenie w swoim ostatecznym kształcie dotknięty był nieprawidłowością uniemożliwiającą jego pozytywne rozpatrzenie. Ustalono bowiem, że Stowarzyszenie w ostatecznej wersji wniosku wykazało do sfinansowania na 2009 r. koszty bieżące (administracyjne) dotyczące wynagrodzenia pracowników zatrudnionych na 1,5 etatu na okres 11,5 miesiąca, których faktycznie Stowarzyszenie nie zatrudniało ani w dacie składania pierwotnego wniosku ani też w dacie składania uzupełnień i wyjaśnień (tj. na dzień 27 sierpnia 2009 r. i na dzień 22 października 2009 r.) W ramach działania 4.31 "Funkcjonowanie lokalnej grupy działania, nabywanie umiejętności i aktywizacja" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 zgodnie z § 3 ust.1 pkt 1 lit. a i pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 23 maja 2008 r. (w stanie prawnym dotyczącym rozpoznawanej sprawy) pomoc przyznawana jest w formie refundacji kosztów określonych w załączniku do rozporządzenia w zakresie kosztów bieżących (administracyjnych) LGD jak i kosztów poniesionych od dnia, w którym została zawarta umowa – kosztów kwalifikowalnych. W przypadku przyznania pomocy, do kosztów kwalifikowalnych zalicza się również przywołane wyżej koszty poniesione przez wnioskodawcę przed dniem zawarcia umowy, lecz nie wcześniej niż w dniu, w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy (§3 ust. 3 rozporządzenia MRiRW z dnia 23 maja 2008 r.). Prawodawca nie zdefiniował w omawianym rozporządzeniu pojęcia " refundacja kosztów" jak i pojęcia "koszty bieżące". Należy więc dla zdefiniowania tych pojęć posłużyć się wykładnią językową. Według "Słownika Języka Polskiego" Wydawnictwo Naukowe PWN - http://sjp.pwn.pl/słownik/- "refundacja" to zwrot poniesionych kosztów, a "bieżący koszt" to koszt przypadający na chwilę obecną, kolejny, płynący, posuwający się naprzód. Należy zatem przyjąć, że prawodawca stanowiąc w § 3 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 23 maja 2008 r., iż pomoc przyznaje się w formie "refundacji kosztów" rozumiał przez to określenie "zwrot poniesionych kosztów", a stanowiąc w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia, że pomoc przyznaje się w formie refundacji w zakresie "kosztów bieżących" (administracyjnych) – rozumiał przez to określenie "zwrot poniesionych kosztów przypadających na chwilę obecną, kosztów kolejnych, płynących", zatem kosztów poniesionych i ponoszonych. Za takim rozumieniem tych pojęć przemawia też zapis § 3 ust. 3 przedmiotowego rozporządzenia, zaliczający do kosztów kwalifikowanych koszty poniesione przez wnioskodawcę od dnia złożenia wniosku. Reasumując powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że w ramach działania "Funkcjonowanie lokalnej grupy działania objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013" pomoc finansowa przyznawana jest jako zwrot kosztów poniesionych w związku z realizacją operacji czy też kosztów ponoszonych jeżeli są to koszty bieżące, a nie koszty planowane. Nie podważa prawidłowości zastosowanej w sprawie wykładni omawianego przepisu, zapis zdania pierwszego § 3 ust. 3 rozporządzenia MRiRW z dnia 23 maja 2008 r., że do kosztów kwalifikowanych zalicza się koszty poniesione przed zawarciem umowy, w przypadku przyznania pomocy. Wnioskujący o przyznanie pomocy, poddaje procedurze weryfikacji złożony wniosek w przekonaniu, że pomoc uzyska, zatem powinien spełnić warunki przyznawania pomocy określone w omawianym rozporządzeniu i przestrzegać trybu warunkującego jej przyznanie. Zatem koszty wynagrodzeń pracowników niezatrudnionych w dniu złożenia wniosku jak i niezatrudnionych w dniu złożenia ostatecznej wersji wniosku nie są kosztami w rozumieniu § 3 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 23 maja 2008 r. Tym samym nie jest zasadny zarzut błędnej wykładni tego przepisu. Sąd I instancji prawidłowo zinterpretował też § 7 rozporządzenia MRiRW z dnia 23 maja 2008r. Z poszczególnych ustępów § 7 tego rozporządzenia wynika, że organ może jedynie dwukrotnie wzywać do usunięcia nieprawidłowości lub braków. Jeżeli po dwukrotnym wezwaniu wniosek nadal zawiera nieprawidłowości, które ujawniły się po wyczerpaniu trybu uzupełnień, a których realna możliwość wcześniejszego wychwycenia przez organ nie istniała (przy sformułowanym we wniosku zapisie ponoszenia kosztów wynagrodzeń pracowników), to organ nie mógł kolejny raz wzywać do usunięcia nieprawidłowości. Należy w tym miejscu zauważyć, że stowarzyszenie miało możliwość usunięcia nieprawidłowości, jeszcze po pierwszym wezwaniu organu z dnia 10 sierpnia 2009 r. o uzupełnienie wniosku i zaktualizowanie dokumentów. Stowarzyszenie uzupełniając wniosek w dniu 27 sierpnia 2009 r., mogło zaktualizować zapis o ponoszonych kosztach wynagrodzeń pracowników LGD, jednakże tego nie uczyniło, utrzymując jeszcze w październiku 2009 r. nieistniejącą pozycję kosztów co do zatrudnienia pracowników w okresie 11,5 miesiąca 2009 r. Za zbędne należy uznać dywagacje autora skargi kasacyjnej czy pismo organu z dnia 10 sierpnia 2009 r. stanowiło w pkt 10 wezwanie czy też prośbę, bowiem to na Stowarzyszeniu jako stronie postępowania, zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o wsparciu, spoczywał obowiązek dawania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Stowarzyszenie nie może zatem zasadnie zarzucać Sądowi I instancji naruszenia § 7 ust. 7 przez błędne zastosowanie, bowiem prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że w sprawie miało miejsce wezwanie do zmiany zestawienia rzeczowo – finansowego operacji. Skarga kasacyjna zarzuca nadto Sądowi I instancji naruszenie 7 ust. 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 23 maja 2008 r. przy czym zarzut ten postawiony w obrębie tej samej podstawy kasacyjnej wiążą się ściśle z zarzutem naruszenia § 7 ust. 7 rozporządzenia MRiRW z dnia 23 maja 2008 r. W konsekwencji dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny ocena zarzutu naruszenia § 7 ust. 7 zawiera argumentację wskazującą, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował wymieniony w tym zarzucie przepis prawa materialnego. Należy jedynie dodatkowo zauważyć, że skoro Stowarzyszenie samo przyznało w toku weryfikacji wniosku, po dokonaniu drugiego uzupełnienia w dniu 22 października 2009 r., że nie poniosło i nie ponosi kosztów z tytułu zatrudnienia pracowników i mimo istniejącej możliwości wniosku w tym zakresie nie zaktualizowało, to prawidłowo Sąd I instancji zastosował § 7 ust. 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 23 maja 2008 r. przyjmując że stowarzyszenie pomimo dwukrotnego wezwania do usunięcia pozostałych nieprawidłowości nie usunęło ich w terminie, co uzasadniało odmowę przyznania pomocy. Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swą podstawę w art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.).