II GZ 235/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 7 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. G. Spółki z o.o. z siedzibą w K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 442/10 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi P. G. Spółki z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 12 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 442/10, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 8000 zł od skargi P. G. Spółki z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych, wskazując jako podstawę tego wezwania art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako: p.p.s.a.) oraz "§ 2 ust. 13" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej powoływane jako: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.). Zażalenie na to zarządzenie złożyło P. G. Spółka z o.o. z siedzibą w K., wnosząc o uchylenie tego zarządzenia w całości. Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 13 (przy czym skarżący domniemywa, że chodzi o § 2 ust. 2 pkt 13) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., polegające na błędnym zastosowaniu. W uzasadnieniu zażalenia spółka wskazała, że wniosła skargę na decyzję, której przedmiotem jest odmowa zmiany wydanego uprzednio zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych. W sprawie winien zatem mieć zastosowanie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., a nie § 2 ust. 2 pkt 13 tego rozporządzenia, który to przepis, zdaniem strony, był w istocie podstawą zarządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżenie zarządzenia Przewodniczącego w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu prowadzi do tego, że Naczelny Sąd Administracyjny ocenia, czy zachodziły podstawy prawne do wezwania o uiszczenie wpisu i czy wysokość tej opłaty została określona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zgodnie ze wskazanym w zaskarżonym zarządzeniu art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sytuacji, gdy opłata taka nie została uiszczona, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do jej uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu prawidłowo zatem wezwał skarżącą do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od wniesionej skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Wspomniany rygor wynika z kolei z treści § 3 art. 220 p.p.s.a., który stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, zaś w innych sprawach pobiera się wpis stały. Wysokość wpisów sądowych została określona w wydanym na podstawie art. 233 p.p.s.a. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W., która utrzymała w mocy decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], którą – po rozpatrzeniu wniosku P. G. Sp. z o.o. z dnia [...] września 2009 r. – odmówiono zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2009 r. wydanej w sprawie udzielenia stronie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w określonej liczbie punktów gier zlokalizowanych na terenie województwa [...]. Skoro sprawa nie dotyczy należności pieniężnych, to od przedmiotowej skargi winien być pobrany wpis stały. Zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł. Strona kwestionuje decyzję organu administracji odmawiającą zmiany decyzji ostatecznej, a zatem to ten przepis powinien stanowić podstawę określenia wysokości wpisu stałego od skargi w niniejszej sprawie. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wysokość wpisu sądowego od skargi ustalił na 8000 zł, przy czym kwota ta ma wynikać z § 2 ust. 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Przede wszystkim należy wskazać, że omawiane rozporządzenie nie zawiera przepisu wskazanego przez Przewodniczącego Wydziału. Już z tego względu zaskarżone zarządzenie jest wadliwe, bowiem z tego rodzaju zarządzenia musi jednoznacznie wynikać, na jakiej podstawie wzywa się stronę do uiszczenia wpisu w określonej wysokości. Marginalnie tylko Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nawet gdyby w ślad za autorem zażalenia przyjąć, iż podstawę zaskarżonego zarządzenia stanowił § 2 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., to i taka podstawa określenia wysokości wpisu sądowego byłaby w niniejszej sprawie nieprawidłowa. Zawarte w § 2 ust. 2 omawianego rozporządzenia określenie "w sprawach skarg dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej" nie może być wykładane rozszerzająco, lecz należy je rozumieć ściśle, to jest w ten sposób, że chodzi tu o skargi na decyzje o udzieleniu koncesji, o wydaniu zezwolenia, czy pozwolenia na prowadzenie określonej działalności gospodarczej, o odmowie ich udzielenia lub wydania, o ograniczeniu lub odmowie ograniczenia ich zakresu z zastrzeżeniem § 2 ust. 5 co do uchylenia lub zmiany decyzji, albo o ich cofnięciu lub odmowie cofnięcia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II GZ 13/06, ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 130). W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na decyzję dotyczącą odmowy zmiany decyzji ostatecznej, a zatem bez względu na przedmiot sprawy, wysokość wpisu sądowego od skargi winna być ustalona na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Powyższe oznacza, że zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu narusza prawo i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. PG ----------------------- 4