II OSK 1330/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia WSA del. Małgorzata Miron (spr.) Protokolant: Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 907/09 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 907/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od Wojewody Z. na rzecz skarżącego M. C. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], Wojewoda Z., po rozpatrzeniu odwołania M. C. oraz E. U. i A. U., utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej [...], obejmującą budowę masztu, montaż anten, posadowienie kontenera technicznego oraz ułożenie linii kablowej zalicznikowej, w miejscowości Ł., gmina M., obręb Ł., na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ administracji architektoniczno- budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę po spełnieniu przez inwestora warunków wynikających z art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej zwanej "Pr.bud."). Powyższe przepisy obejmują m.in. wymogi, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź decyzją o warunkach zabudowy oraz z wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z odrębnymi przepisami, kompletności projektu i wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń, a także sporządzenie i sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Wojewoda zaznaczył, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...], ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej [...], w tym masztu o wysokości 39 m npt, na działce nr [...] w miejscowości Ł. Ponadto Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] września 2008 r. Nr [...], po rozpatrzeniu wnioski [...] z o.o. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia umorzył postępowanie uznając, że przedmiotowa instalacja radiokomunikacyjna nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie należy do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie jest zlokalizowana na obszarze objętym programem Natura 2000. Organ podkreślił, że powołane decyzje Wójta Gminy M. posiadają przymiot rozstrzygnięć ostatecznych i są wiążące dla organu administracji architektoniczno- budowlanej do czasu ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Wojewoda zaznaczył przy tym, że projekt stacji bazowej [...] pozostaje w zgodzie z powyższymi decyzjami, został on także wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Pokreślił również, że projekt budowlany jest kompletny i posiada niezbędne uzgodnienia. Projekt zagospodarowania działki nie narusza natomiast odnośnych przepisów. Inwestor przedłożył także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod rygorem odpowiedzialności karnej. Stronom zaś zapewniono czynny udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym I i II instancji oraz ustosunkowano się do wniesionych uwag. Odnosząc się do podniesionych zarzutów, organ II instancji stanął na stanowisku, że treść załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę analizy kwalifikującej przedsięwzięcie do sporządzenia raportu stacji bazowej telefonii cyfrowej nr [...] w Ł. nie budzi wątpliwości. Powyższa analiza została opracowana w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Przywołane przepisy, opis inwestycji, charakterystyka systemu antenowego, wyznaczenie równoważnej mocy wypromieniowanej izotropowo oraz wnioski nie budzą wątpliwości w świetle obowiązujących przepisów prawa. Opracowanie zawiera ustalenia dla każdej z anten określające: równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP), odległość środka elektrycznego anteny wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny. Wyznaczenie tej odległości dokonane zostało z uwzględnieniem zarówno kierunku (azymutu) głównej wiązki promieniowania anteny jak również pochylenia wiązki. Wojewoda podkreślił, że stosownie do wniosku zawartego w powołanym opracowaniu, przedmiotowa inwestycja zwolniona jest z wykonania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w konsekwencji zwolniona jest również z uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazał także, iż w opracowaniu stwierdzono, że dla anten o mocy promieniowanej izotropowo większej niż 2000W i mniejszej niż 5000W najbliższe miejsca dostępne dla ludności, rozpatrując od środka elektrycznego anteny wzdłuż głównego kierunku promieniowania anten, znajdują się w odległości większej niż 150m, a dla anten, o mocy promieniowanej izotropowo mniejszej niż 2000W - w odległości większej niż 70 m. Organ II instancji za niezasadne uznał zarzuty odwołujących się, w przedmiocie niezgodności zaskarżonej decyzji z decyzją Wójta Gminy M. z dnia [...] sierpnia 2008 r., jak też zarzuty dotyczące nieprawidłowości powstałych w postępowaniach zakończonych decyzjami wspomnianego organu gminy. Wojewoda wyjaśnił również, że status strony w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej zasadnie, w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane i w oparciu o przedłożone przez inwestora dokumenty, przyznano właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom tych nieruchomości, które zlokalizowane są na kierunkach osi głównych wiązek promieniowania anten w odległości do 150m od środków elektrycznych tych anten. Na powyższą decyzję, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyli M. C. oraz E. U. i A. U., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) przepisów art. 7-9, art. 11, art. 15, art. 77, art. 81 oraz art. 107 § 3 kpa; 2) art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego; 3) art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z 140 i 143 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 21 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.); 4) art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz art. 59 i art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.); 5) § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 2 w zw. z § 5, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm). W uzasadnieniu skargi skarżący w kwestii naruszenia przepisów postępowania podnieśli m.in., że organ I instancji nie kwalifikując planowanej inwestycji do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, oparł swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie na przedstawionym przez inwestora opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia", nie poddając jej własnej ocenie. Tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa oraz nie ocenił zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czym naruszył także art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W zakresie naruszenia § 4 rozporządzenia skarżący zaznaczyli, że organ całkowicie zignorował okoliczność, iż po dokonaniu superpozycji energii wysokiej częstotliwości wypadkowa pola ponadnormatywnego gwałtownie wzrasta i przy pracy maksymalnej całej stacji może dojść do bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia oraz doszło już do naruszenia i ograniczenia prawa własności sąsiadujących właścicieli. W kwestii natomiast naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego skarżący podkreślili, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej wprowadzając w decyzji o pozwoleniu na budowę ograniczenia w zagospodarowaniu terenu w promieniu 150 metrów, nie wskazał jednocześnie przepisów Konstytucji RP, które pozwalają na wprowadzenie takich ograniczeń. Dokonanie tego dla prywatnego podmiotu gospodarczego bez uprzedniego wywłaszczenia jest rażącym naruszeniem prawa. Ponadto organ nie wskazał i nie podał, w jaki sposób będzie kontrolował obszar do 150 metrów od planowanej inwestycji, aby uniknąć zagrożenia zdrowia i życia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie kwalifikując planowanej inwestycji do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko oparł swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie na przedstawionym przez inwestora opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia", istotne jest bowiem, że Wójt Gminy M., właściwy w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2008 r. potwierdził, że stacja bazowa telefonii cyfrowej nr [...] w m. Ł. dz. nr [...], nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie należy do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie jest zlokalizowana, na obszarze objętym programem Natura 2000. Postanowieniem z dnia 15 października 2009 r., II SA/Sz 907/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę E. U. oraz A. U. Na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R., złożyło wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie. Postanowieniem z dnia 9 września 2010 r., II SA/Sz 907/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dopuścił [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Na rozprawie, w dniu 20 stycznia 2011 r. przedstawiciel Stowarzyszenia [...] poparł skargę oraz podniósł, że aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zmierza do tego, że przyjmowane przez organ kwalifikacje przedsięwzięcia sporządzone przez inwestora nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji. Wydanie decyzji powinno bowiem być poprzedzone szczegółową analizą inwestycji, pod kątem, jakie anteny, jakie typy i o jakiej mocy mają być zamontowane. Wyjaśnione powinno być także pojęcie "wzdłuż głównej wiązki promieniowania" oraz sposób ustalania przebiegu wiązki. W szczególności należałoby ustalić, czy wiązka nie przebiega przez zabudowania i teren dostępny dla ludzi. Z. G. podkreślił, że organ nie wskazał w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Reprezentujący Stowarzyszenie powołał się także na art. 64 Konstytucji RP, jako podstawę odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W dniu 21 stycznia 2011 r. uczestnik postępowania – G. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pismo, w którym zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 7- 9, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., - poprzez nie wyjaśnienie sposobu ustalania i kwalifikowania inwestycji z uwagi na brak wytłumaczenia poszczególnych pojęć takich jak "wzdłuż głównej wiązki promieniowania", "miejsca dostępne", brak objaśnienia sposobu ustalenia odległości od środka elektrycznego anteny, brak udowodnienia, iż organ samodzielnie dokonywał tych ustaleń, czy też dokonał tego na podstawie dokumentu pozaadministracyjnego przedłożonego przez inwestora; 2) art. 32 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 kpa poprzez dokonanie własnej oceny czy inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; 3) art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140, art. 143 oraz art. 144 Kodeksu Cywilnego w zw. z art. 21, art. 31 ust 3 oraz art. 64 ust 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, przez zezwolenie na naruszenie cudzej własności bez zgody właściciela; 4) art. 34 ust. 3 pkt. 2 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 2 pkt 7, § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez nie dokonanie takiej analizy w projekcie budowlanym; 5) art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., w zw. rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez przywołanie całego normatywu bez konkretnej jednostki prawnej; 6) art. 72 ust 1 pkt. 1 oraz art. 59 i art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez poczynienie własnych ustaleń faktycznych. W tych warunkach zapadł zaskarżony wyrok. W jego uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ obowiązany jest sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Pr.bud., a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pr.bud. oraz 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pr.bud. Ponadto zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 2) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane 3) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W razie spełnienia wymagań wynikających z powołanych przepisów, stosownie do treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powołując się na te unormowania organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. ustalił na rzecz [...] Sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia obejmującego budowę stacji bazowej [...], a ta instalacja radiokomunikacyjna nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie należy do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie jest zlokalizowana na obszarze objętym programem Natura 2000, co wynika z decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] września 2008 r. umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Wojewoda zaznaczył przy tym, że projekt budowlany stacji bazowej jest zgodny z powyższymi decyzjami i został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Z uwagi natomiast na okoliczność, że powołane decyzje Wójta Gminy M. są ostateczne w administracyjnym toku instancji, do czasu wyeliminowania ich z obrotu prawnego, posiadają one dla organu administracji architektoniczno-budowlanej charakter wiążący. Stanowisko o wiążącym charakterze dla organu administracji architektoniczno- budowlanej właściwego do wydania pozwolenia na budowę decyzji w przedmiocie warunków zabudowy bądź decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia uznać należy za prawidłowe. Stąd też nie znajduje potwierdzenia zarzut skargi naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez brak oceny co do zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu pierwszej instancji ustalenia wymaga jednak, jaki charakter posiada wydana w sprawie decyzja Wójta Gminy M. o umorzeniu postępowania w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie wyżej wymienionej stacji bazowej. W decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r., ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, Wójt Gminy M. w pkt 5.2 rozstrzygnięcia, dotyczącym ochrony środowiska, zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, planowana inwestycja może wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym [...] Spółka z o.o. wystąpiła do Wójta Gminy M. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej w miejscowości Ł. Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] września 2008 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) umorzył postępowanie. Zgodnie z powołanymi przepisami Prawa ochrony środowiska, w ich brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko lub planowanego przedsięwzięcia, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji wójta, burmistrza lub prezydent miasta. W dacie wydania zaskarżonej decyzji, wymogi związane z uzyskaniem decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań regulowała ustawa z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie Wójt Gminy M., wydając decyzję z dnia 4 września 2008 r. o umorzeniu postępowania na podstawie nie obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisów Prawa ochrony środowiska, nie rozstrzygnął sprawy w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań co do jej istoty, który to walor posiadałaby decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Organ ten wydał decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego, a w myśl utrwalonego w orzecznictwie sądowym stanowiska, decyzje w przedmiocie umorzenia postępowania, w szczególności w razie zmiany przepisów, nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej i możliwe jest następczo wydanie kolejnej decyzji merytorycznej, pomimo uprzedniego wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania. W konsekwencji – w ocenie Sądu wojewódzkiego - organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji nie były związane treścią decyzji Wójta w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Wobec powyższego, organy administracji architektoniczno-budowlanej powinny były dokonać ustaleń w przedmiocie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, uwzględniając treść raportu oddziaływania na środowisko w świetle wymagań co do jego treści na podstawie aktualnych przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto powinny także uwzględnić stanowiska wszystkich stron postępowania, w szczególności dotyczące natężenia pola elektromagnetycznego, ponieważ oddziaływanie takiego pola, w powiązaniu z polami pochodzącymi z innych źródeł emitowania, może powodować kumulowanie oddziaływań. W sprawie organy powinny były ustalić, czy zasięg oddziaływania stacji nie obejmuje innych urządzeń wytwarzających pola elektromagnetyczne (np. inne stacje bazowe telefonii cyfrowej lub linie energetyczne). Nie można bowiem wykluczyć, że oddziaływanie stacji bazowej łącznie z innym urządzeniem spowoduje zwiększenie dopuszczalnych barier oddziaływania. Z uwagi na możliwe oddziaływanie kumulatywne, nie można zatem ograniczać oceny oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej tylko do oceny jej parametrów, bez sprawdzenia, czy nie znajduje się ona w zasięgu oddziaływania innych urządzeń, ponieważ nie można wykluczyć, że przez kumulację zmieni ona parametry oddziaływania. W przypadku wystąpienia tego rodzaju okoliczności nie wykluczona jest bowiem konieczność ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przez [...] Spółka z o.o. przedsięwzięcia, jako kwalifikującego się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podsumowując Sąd wojewódzki wskazał, że zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji wydał decyzję bez dokonania koniecznych w sprawie ustaleń, uchybiając art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., dopuszczając się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania skutkuje brakiem zasadności rozpatrzenia z uwagi, że byłoby to przedwczesne, zarzutów dotyczących naruszenia art. 140 - 144 Kodeksu cywilnego oraz innych wskazanych w skardze. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy orzekające powinny przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem stanowiska Sądu, co do wskazanych uchybień natury procesowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270. dalej: p.p.s.a.), Sąd orzekł jak w pkt I sentencji. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia wyroku (pkt II) oparte zostało o przepis art. 152 powołanej ustawy. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt III), Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego D. K., powołując jako jej podstawę art. 173 § 1, art. 175 § 1 i art. 177 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie, zaskarżony wyrok narusza jej interes prawny poprzez stworzenie niepewności co do statutu prawnego funkcjonującej już w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Jednocześnie zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: - prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: a) przepisów art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. 2006, nr 156, poz. 1118) poprzez uznanie, iż istniejąca stacja bazowa, posiadająca ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, wymaga pozyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, b) § 2 ust. pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) poprzez zobowiązywanie organów do ustalenia, czy zasięg oddziaływania stacji nie obejmuje innych urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne (np. inne stacje bazowe telefonii cyfrowej lub linie energetyczne), c) prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, iż do sprawy zakończonej decyzją Wójta Gminy M. z dnia [...] września 2008 roku, która stała się ostateczną przed wejściem w życie tejże ustawy, zastosowanie ma przedmiotowa ustawa. Skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona nie zgodziła się ze stanowiskiem sądu wojewódzkiego, zgodnie z którym z uwagi na fakt, że w trakcie postępowania o udzieleniu pozwolenia na budowę zmienił się stan prawny, w oparciu o który w dniu [...] września 2008 roku Wójt Gminy M. umorzył postępowanie w sprawie udzielenia uwarunkowań środowiskowych, w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy winny były dokonać ustaleń w przedmiocie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska itp. W pierwszej kolejności skarżący kasacyjnie wskazał, iż wniosek skarżącej o udzielenie pozwolenia na budowę pochodził z dnia 3 listopada 2008 r., a więc sprzed dnia, kiedy to doszło do publikacji ustawy, w oparciu o którą zmienił się stan faktyczny. Następnie, decyzja o umorzeniu stała się ostateczną również przed datą publikacji. Co więcej, zgodnie z art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. nawet do spraw wszczętych przed wejściem w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną (a co jednak miało miejsce w przedmiotowej sprawie) stosuje się przepisy dotychczasowe z zastrzeżeniem jedynie zmiany kompetencji organów. Ostatecznie, w odniesieniu do przedmiotowej stacji bazowej zarówno w poprzednim porządku prawnym, jak i w obecnym, brak było i jest podstaw prawnych do wydania decyzji o warunkach środowiskowych, zatem zmiana stanu prawnego nie miała w tymże zakresie najmniejszego znaczenia, co natomiast Sąd winien był ustalić. Skarżący kasacyjnie podkreślił, iż zarówno Prawo ochrony środowiska jak i ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. w zakresie konieczności pozyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych opierały się na tych samych przepisach wykonawczych tj. Rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko z dnia 9 listopada 2004 r. (W chwili obecnej obowiązuje Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), przy czym zawiera te same rozstrzygnięcia w odniesieniu do stacji bazowej objętej niniejszym postępowaniem). Natomiast inwestycja Skarżącej w oparciu o powyższe przepisy nie była, i nie jest, inwestycją wymagającą sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, co nie budziło wątpliwości Sądu. Mając powyższe na uwadze błędem byłoby obecnie twierdzenie, że mimo to sporządzenie takiego raportu byłoby konieczne. Skarżący kasacyjnie podniósł, że jednocześnie Sąd wskazał, iż organy winny ustalić, czy zasięg oddziaływania stacji nie obejmuje innych urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne (np. inne stacje bazowe telefonii cyfrowej lub linie energetyczne). Takie stanowisko Sądu nie znajduje oparcia w obowiązującym stanie prawnym. Skarżący podkreślił, iż z uwagi na fakt, iż w chwili obecnej obowiązuje Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), to te przepisy winny mieć w sprawie, w razie ewentualnego przeprowadzania postępowania w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę, bezpośrednie zastosowanie. Natomiast zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 przywołanego rozporządzenia równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zatem dokonywanie kumulatywnych wyliczeń byłoby w tej mierze bezpodstawne. Ponadto podniesiono, że zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę jest wydawane przed wszczęciem robót budowlanych, a nie po ich zakończeniu. W przedmiotowej sprawie budowa została zakończona, wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, a stacja funkcjonuje. Przeprowadzenie zatem postępowania w tymże zakresie byłoby bezprzedmiotowe i jako takie podlegałoby umorzeniu. Wskazując na powyższe, zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest uzasadnione i konieczne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ww. ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzecznictwem, które podziela również Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny jest ocenia wskazane w niej podstawy i nie ma prawa rozwijać, czy też doprecyzowywać zarzutów kasacyjnych. Ponadto przedmiotem oceny tego Sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Skarga kasacyjna powinna wskazywać dokładnie jednostkę redakcyjną przepisu i być sformułowana w taki sposób, by nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych (por.: wyrok NSA z 30 marca 2004 r., GSK 10/04, Mon.Prawn. 2004, nr 9, poz. 392). Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne. I tak jako uzasadniony Naczelny Sąd Administracyjny uznał wskazany w niej zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227, ze zm., dalej: ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku). Należy zauważyć, że wprawdzie skarga kasacyjna zarzuca – w ramach tego zarzutu – naruszenie art. 153 bez wskazania jednostek redakcyjnych, mimo, że przepis ten zawiera ustępy i punkty jednakże nie budzi wątpliwości, że intencją skarżącego kasacyjnie było wskazanie na naruszenie ust. 1 tego przepisu albowiem ten właśnie przepis został zacytowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Oceniając zatem tak skonkretyzowany zarzut wskazać należy, że rację ma skarżąca kasacyjnie Spółka, że wyrok Sądu pierwszej instancji został wydany z naruszeniem tego przepisu. Zgodnie z jego treścią do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej (to jest ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska) przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe z wyjątkami dotyczącymi kompetencji organów. Jednocześnie art. 154 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku w ust. 1 wskazuje, że w przypadku postępowań w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia może złożyć wniosek, o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1. W tym przypadku stosuje się przepisy art. 88 ust. 2 i 4 oraz art. 89-95. Powyższe unormowania zostały pominięte przez Sąd pierwszej instancji. Wprawdzie Sąd ten słusznie wskazał, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji wymogi związane z uzyskaniem decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań regulowała ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku jednakże w żaden sposób nie tylko nie przywołał treści ww., przejściowego przepisu ale i nie ocenił konieczności jego zastosowania w niniejszej sprawie. Tymczasem z akt sprawy jednoznacznie wynika, że postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej zostało wszczęte wnioskiem z dnia 3 listopada 2008 r. (data wpływu do organu). Art. 61 § 3 k.p.a. stanowi natomiast, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji. A zatem w tej dacie - 3 listopada 2008 r. zostało wszczęte postępowanie zakończone wydaniem kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji decyzji. Natomiast - co w tej sytuacji również uszło uwadze Sądu wojewódzkiego - ww. ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r. W konsekwencji powyższych zapisów ustawy należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie decyzja kończąca postępowanie o udzielnie pozwolenia na budowę winna uwzględniać zapisy zawarte w ustawie - Prawo ochrony środowiska, mimo że w dacie wydawania tej decyzji obowiązywała już ustawa z dnia 3 października 2008 r. Ustawodawca w art. 154 ust. 1 tej ostatniej ustawy nie nałożył na inwestora ani obowiązku ponownego uzyskania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania (w oparciu o zmienione przepisy) ani nawet obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast umożliwił (podobnie jak w art. 88 ust. 1 tej ustawy) przeprowadzenie ponowne takiej oceny, z tym że uzależnia tę możliwość od złożenia wniosku przez inwestora. W niniejszej sprawie taki wniosek nie został złożony. W tej sytuacji brak jest podstawy prawnej do nakładania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na organy architektoniczno - budowlane obowiązku przeprowadzenia ponownie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie można zatem podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji co do tego, że organy architektoniczno - budowlane powinny były dokonywać ustaleń zgodności projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska uwzględniając treść raportu na podstawie aktualnych przepisów ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. Nie można również w okolicznościach niniejszej sprawy podzielić stanowiska tego Sądu co do niezwiązania organów architektoniczno - budowlanych decyzją Wójta Gminy M. z dnia [...] września 2008 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Decyzja ta jest konsekwencją wystąpienia przez inwestora z wnioskiem o ustalenie takich uwarunkowań zgody na skutek zawartego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. (ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego) wskazania, że planowana inwestycja może wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Rację ma wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, że w orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, iż decyzje umarzające postępowanie nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej jednakże zasada ta nie może być stosowana w niniejszej sprawie. Analiza uzasadnienia ww. decyzji z dnia [...] września 2008 r. prowadzi do wniosku, że organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ocenił merytorycznie wniosek Spółki [...]. Przywoławszy treść obowiązujących w dacie wydania tej decyzji przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U z 2007 r. nr 158, poz. 1105) i po dokonaniu oceny opracowania kwalifikacyjnego dla planowanego przedsięwzięcia organ uznał, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko a zatem nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tej sytuacji Wójt Gminy M. uznał, że skoro brak jest przepisu nakazującego rozstrzygnięcie o żądaniu strony to należało umorzyć postępowanie administracyjne w tym zakresie jako bezprzedmiotowe. Decyzja ta jest ostateczna i na mocy art. 110 k.p.a. wiąże organy. Skoro zatem uzasadnienie decyzji umarzającej postępowanie jednoznacznie przesądza, że właściwy organ dokonał oceny charakteru inwestycji i ustalił, że przed wydaniem pozwolenia na jej realizację decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań nie jest wymagana to nie można postawić organom architektoniczno - budowlanym zarzutu, iż w sposób nieprawidłowy uznały, że są związane postanowieniami tej decyzji. Należy przy tym podkreślić, że uzasadnienie decyzji jest jej integralną częścią, co oznacza związanie organów również jego treścią zwłaszcza w sytuacji gdy dla prawidłowego odczytania treści orzeczenia niezbędne jest sięgnięcie do jego uzasadnienia. Takie stanowisko prezentowane jest również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym m.in. orzeczeniu z dnia 8 czerwca 2011 r., w sprawie I OSK 385/11 (Lex 1082744), który wprawdzie odnosi się do mocy wiążącej wyroków sądów i ich uzasadnień lecz znajduje w pełni zastosowanie również w okolicznościach tej sprawy. Natomiast - wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, co zostało wyżej wskazane, nie doszło do takiej zmiany stanu prawnego, która uzasadniałaby stanowisko o niezwiązaniu organu architektoniczno – budowlanego decyzją w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Konkludując w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie skarga kasacyjna zarzuca, że zaskarżony nią wyrok został wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że ustawa ta ma zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy. W konsekwencji powyższego naruszenia niezasadne jest stanowisko tego Sądu, że organy nie były związane decyzją Wójta Gminy M. z dnia [...] września 2008 r. i że ciąży na nich obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, w tym również wyjaśnienia czy zasięg oddziaływania stacji nie obejmuje innych urządzeń wytwarzających pola elektromagnetyczne (w tym również inne stacje bazowe telefonii komórkowej) co będzie miało wpływ na natężenie tego pola. Te okoliczności mogłyby być przedmiotem oceny organów środowiskowych lecz wobec faktu, że decyzja z dnia [...] września 2008 r. jest ostateczna w toku instancji kwestie wskazane przez Sąd pierwszej instancji nie mogą być przedmiotem ponownej oceny przez organy. Natomiast nie zasługują na uwzględnienie pozostałe zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej. Zupełnie pozbawiony podstaw prawnych jest zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, którego skarżący upatruje w wadliwym uchyleniu decyzji w sytuacji, gdy przedmiotowa inwestycja została już zrealizowana i przeprowadzono postępowanie zakończone decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Należy podkreślić, że zadaniem sądów administracyjnych, które zostało określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 p.p.s.a jest kontrola działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Oceniając decyzję objętą skargą Sąd orzeka w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych (art. 133 § 1 p.p.s.a.), na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Żaden przepis ani kodeksu postępowania administracyjnego, ani ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani wreszcie ustawy - Prawo budowlane nie wprowadza zakazu ewentualnego uchylenia decyzji, w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a., w sytuacji stwierdzenia, że inwestycja została zrealizowana. Gdyby wolą ustawodawcy było wprowadzenie takiego zakazu to z pewnością zawarłby szczególne unormowania w tym zakresie (tak np. art. 31 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji dróg publicznych, Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Również jako nieuzasadniony Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia § 2 ust.1 pkt 7 wskazanego w skardze rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 listopada 2010 r. Skoro – jak zostało wyżej wskazane - Sąd ocenia legalność decyzji biorąc pod uwagę treść przepisów stanowiących podstawę materialno - prawną rozstrzygnięcia obowiązującą w dacie wydania decyzji to żadną miarą nie mogły zostać naruszone przez Sąd przepisy rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. skoro zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja została wydana w dniu [...] czerwca 2009 r. a zatem przed wejściem w życie wskazanego wyżej aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie również nie wskazał ani na naruszenie przepisów tego rozporządzenia przez organy administracji ani na konieczność stosowania tych norm przez organy rozpoznające ponownie sprawę. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny podzielając częściowo argumenty zawarte w skardze kasacyjnej uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Jednocześnie, mimo że skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia jedynie przepisów prawa materialnego Sąd stwierdził że brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia o charakterze reformatoryjnym, w oparciu o art. 188 p.p.s.a. Należy wszak przypomnieć, że skorzystanie z instytucji procesowej, o której mowa w tym przepisie możliwe jest również w sytuacji, gdy nie wnosił o to skarżący kasacyjnie (tak m.in. wyrok NSA z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1494/07, LEX nr 489097). Nie uszło bowiem uwadze Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skarga do Sądu pierwszej instancji zawierała szereg zarzutów, do których nie odniósł się ten Sąd uznając je za przedwczesne wobec uchylenia kontrolowanych przez siebie decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę w zakresie konieczności zastosowania art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku oraz ponownie rozpozna sprawę w tym w oceniając zasadność zarzutów zawartych w skardze M. C., oraz podniesionych w piśmie uczestnika postępowania G. N. i Stowarzyszenia [...]. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Jednocześnie – w oparciu o art. 207 § 2 tej ustawy Sąd odstąpił od zasądzenia od M. C. na rzecz skarżącej kasacyjnie Spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego uznając, iż zaistniały szczególne okoliczności, o których mowa w tym przepisie.