II OSK 533/11

Dnia 7 czerwca 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 433/10 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 433/10 oddalił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] Burmistrz Miasta Karpacza, po ponownym rozpatrzeniu sprawy (poprzednia decyzja Burmistrza Miasta Karpacza z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...]), określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. ,,Budowa krzesełkowego wyciągu narciarskiego z obiektami towarzyszącymi w K. w rejonie potoku Ł.". Jak wskazano, decyzja wydana została na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 7 pkt 4, art. 56 ust. 1, 2, 3, 7, 8, 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 z późn. zm.) w związku z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), na wniosek z dnia [...] grudnia 2007 r. złożony przez spółkę z o.o. "[...]" z siedzibą w Z. W decyzji określono, że planowana inwestycja zlokalizowana będzie na działce nr [...] oddz. [...] należącej do Skarbu Państwa - Nadleśnictwo "[...]" w K., którą wnioskodawca wydzierżawił. Inwestor planuje wybudowanie krzesełkowego 6-cio osobowego wyciągu narciarskiego o długości ok. 600 m oraz obiektów towarzyszących wraz z infrastrukturą techniczną, trasę narciarską pomiędzy ul. [...], ul. [...] i potokiem Ł. a także parking przy ul. [...]. Teren inwestycji położony jest w reglu dolnym K. wzdłuż potoku Ł., począwszy od węzła komunikacyjnego K. – B.J. do ulicy O., która graniczy z [...] Parkiem Narodowym. Wysokość bezwzględna terenu w przedziale 714 - 820 m. n.p.m. Ponadto inwestycja zlokalizowana jest w granicach obszaru [...] pn. "[...]" kod obszaru [...] oraz [...] pn. "[...]" kod [...]. Ze względu na skalę oraz charakter przedsięwzięcia przyjęto, że może ono znacząco oddziaływać na gatunki i siedliska, dla ochrony których utworzono obszar Natura 2000. Planowana inwestycja graniczy z potokiem Ł., gdzie występują stanowiska lęgowe pliszki górskiej i pluszcza oraz w pobliżu [...] Parku Narodowego. Organ I instancji na podstawie przedstawionych we wniosku informacji przyjął, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 z późn. zm.). Wystąpił do organów opiniujących, o których mowa w art. 51 ust. 3 ustawy Starosta Jeleniogórski postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r., a także Wojewoda Dolnośląski postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. opowiedzieli się za potrzebą sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Po uzyskaniu stosownych opinii Burmistrza Karpacza postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. nałożył na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia raportu określając jego zakres. Wykonując nałożony obowiązek wnioskodawca przedłożył raport oddziaływania na środowisko. Przed wydaniem decyzji w sprawie, wypełniając dyspozycję art. 48 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska Starosta Jeleniogórski postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. uzgodnili warunki realizacji planowanej inwestycji. Wojewoda Dolnośląski złożył uwagi dotyczące opracowanego raportu oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym inwestor został zobligowany do poprawienia raportu oddziaływania na środowisko. Po przedłożeniu aneksu do raportu – po zmianie przepisów, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 3 września 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. uzgodnił i określił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia. Organ administracyjny podał do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania. W postępowaniu stosownie do przepisu art. 33 ustawy Prawo ochrony środowiska wzięło udział Stowarzyszenie [...] oraz Stowarzyszenie [...]. W dniu [...] października 2009 r. przeprowadzona została otwarta dla społeczeństwa rozprawa administracyjna. Po zapoznaniu się ze zgromadzonymi materiałami i dowodami Burmistrz Karpacza, określił warunki wykorzystania terenu ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W punkcie trzecim rozstrzygnięcia pt. Warunki wykorzystania terenu ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, określając zobowiązania dla wnioskodawcy w 44 punktach. Z decyzją tą nie zgodziła się [...] sp. z o.o. w K. oraz Stowarzyszenia [...] w K. składając w terminie odwołanie i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W odwołaniu [...] sp. z o.o. zarzuciła, że decyzja narusza przepisy art. 7, 75, 80 i 107 k.p.a., a także przepis art. 56 ust. 2 ppkt 2 i ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska. Drugie z odwołań, złożone przez Stowarzyszenie [...] w K. zarzuciło, że wydana decyzja zawiera rozstrzygniecie tylko w częściowym zakresie, a nie całościowym oraz, że oparto się na decyzjach o wyłączeniu z produkcji leśnej dla innego przedsięwzięcia, że nie zapewniono udziału w postępowaniu dyrektorowi [...] Parku Narodowego. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że postępowanie wypełniło wszystkie wymogi wynikające z przepisów prawa. W szczególności kolegium odniosło się do poszczególnych zarzutów merytorycznych zawartych w odwołaniach, wskazując na ich niezasadność. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyło Stowarzyszenie [...] zarzucając zaskarżanej decyzji naruszenia art. 15 k.p.a. w związku z art. 138 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpoznania istoty sprawy w ramach postępowania odwoławczego, ograniczenie się wyłącznie do polemiki z zarzutami składających środki odwoławcze, pominięcie obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w ramach II instancji, w konsekwencji wydanie decyzji administracyjnej utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Wskazano także na naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie postępowania dowodowego w znacznej części, w konsekwencji czego wydanie decyzji bez zgromadzenia całości materiału dowodowego albowiem dotychczasowe postępowanie dowodowe uniemożliwiało wydane decyzji administracyjnej oraz przyjęcie w sentencji decyzji uwarunkowań bez oparcia się na materiale dowodowym. Ponadto podniesiono naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zawarcia uzasadnienia faktycznego dla znacznej części sentencji decyzji w sprawie oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie kompleksowej analizy materiału dowodowego oraz zaniechanie uzasadnienie w zakresie faktów i okoliczności, których nie uwzględnił wydając decyzje administracyjną. Zdaniem strony skarżącej w toku postępowania inwestor w żaden sposób nie uzasadnił potrzeby zbudowania wyciągu o takiej właśnie przepustowości oraz stanowiska tego nie poparł analizami zapotrzebowania na powyższą usługę. Organ nie zwrócił się także do Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego z zapytaniem czy projektowana trasa spełni wymogi bezpieczeństwa w sezonie zimowym. Stowarzyszenie wskazało też na niewystarczalność planowanych miejsc parkingowych. W tym stanie rzeczy skala inwestycji będzie oddziaływała na wydolność komunikacyjną znacznej części miasta K. Podniesiono ponadto kwestie związane z nagłośnieniem i emisją hałasu, ustaleniem możliwości poboru wody z potoku Ł. Zdaniem strony skarżącej organ pozostał bierny i w pełni akceptował wszelkie wnioski inwestora, mimo ich sprzeczności z interesem innych uczestników postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 25 listopada 2010 r. oddalił skargę. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w zakresie określonym w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 przywołanej wyżej ustawy. Zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Karpacza z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] z uwagi na termin wszczęcia postępowania, w myśl art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), wydane zostały według regulacji dotyczącej procedury ocen oddziaływania na środowisko zawartej w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) przed jej nowelizacją wskazaną ustawą. Ocena wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko została dokonana w oparciu sporządzony raport, udział społeczeństwa oraz uzgodnienia dokonane przez organy wskazane w art. 48 ust. 2 pkt 1, 1a i 3 lit. ,,a" ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wydanie przez Burmistrza Karpacza decyzji środowiskowej w rozpoznawanym przypadku poprzedzało stwierdzenie zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Nr XXXIII/201/04 Rady Miejskiej w Karpaczu z dnia 29 września 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednostki Nr XXXIII/201/04 Rady Miejskiej w Karpaczu z dnia 29 września 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednostki [...] –– K.G. Całość postępowania dowodowego, w tym treść raportu oddziaływania na środowisko wraz z jego uzupełnieniem i aneksami oraz dokonane przez organy współdziałające w uzgodnienia przesądziły o wydaniu pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Sąd podkreślił, że w chwili podejmowania decyzji przez organ odwoławczy w obrocie pozostawały wydane w sprawie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań planowanego przedsięwzięcia tj. postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Jeleniej Górze z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], postanowienie Starosty Jeleniogórskiego z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...]. Dokonane w sprawie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań wiązały organ wydający decyzję. Dopóki zatem zawierające uzgodnienia postanowienia nie zostaną wyeliminowane w przewidzianym do tego trybie to organ właściwy do wydania decyzji pozostaje nimi związany. Pełnej aprobaty wymaga wobec tego przyjęte przez organ odwoławczy stanowisko, zgodnie z którym złożenie do akt sprawy postanowienia Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2009 r. z racji tego, iż zostało wydane w innej sprawie nie może być wiążące dla organów orzekających w niniejszej sprawie. Kierując się zasadą przezorności (ostrożności), minimalizując ryzyko wystąpienia zagrożeń, nałożono na inwestora określone obowiązki, mające im przeciwdziałać. W ocenie Sądu, podniesione w skardze zarzuty dotyczące przyjętych w sprawie ustaleń środowiskowych uwarunkowań zgody dla planowanego przedsięwzięcia nie zostały w odpowiednim stopniu uprawdopodobnione co do naruszenia norm prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Sąd odniósł się też szczegółowo do poszczególnych zarzutów zawartych w skardze. Odnosząc się do zarzutu skargi, że organ odwoławczy uznał za prawidłową decyzję, która jest niejasna, zawiera sprzeczności pomiędzy sentencją a uzasadnieniem, jak również całkowicie pomija znaczną część uzasadnienia faktycznego, Sąd podziela zastrzeżenia do strony formalnej tej decyzji, w szczególności do jej przejrzystości, niemniej jednak podkreślenia wymaga okoliczność złożoności materii i zagadnień występujących w sprawie. Wbrew stanowisku skargi, jak wynika z lektury liczącej pięćdziesiąt stron decyzji, w uzasadnieniu faktycznym wskazano jakie okoliczności, które są istotne z punktu widzenia stosowanej normy prawnej zostały udowodnione, a jakie zostały odrzucone z tego powodu, że nie zostały udowodnione, natomiast w uzasadnieniu prawnym przedstawiono motywy, którymi kierowano się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Niezrozumiałym pozostaje również zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ I instancji ustalił stan faktyczny sprawy nie tylko w oparciu o informacje przekazane przez inwestora, ponieważ z materiału aktowego wynika, że organ prowadząc ponownie postępowanie zagwarantował możliwość szerokiego udział tym wszystkim podmiotom, które wyraziły zainteresowanie. Sąd nie podzielił także stanowiska strony skarżącej dotyczącego nieprawidłowości w przeprowadzeniu analizy w zakresie sposobu oceny zasadności realizacji planowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia wymogów społecznych i gospodarczych, a także w odniesieniu do zarzutów podniesionych w zakresie warunków korzystania przez planowane przedsięwzięcie z wód potoku Ł. oraz dotyczących spełnienia przez planowane przedsięwzięcie norm hałasu. Nie znajdują także uzasadnienia ani w przepisach prawa, ani też w poddanym analizie stanie faktycznym te zarzuty skargi które zmierzają do poddania ocenie planowanego przedsięwzięcia w kontekście wszystkich planowanych inwestycji w mieście oraz nieprzystosowania rozwiązań komunikacyjnych względem planowanej inwestycji. Zważyć również należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy planowanej inwestycji i nie jest w tej sytuacji możliwe ustalenie innych parametrów tej inwestycji niż wskazane przez inwestora. Tak więc takie parametry planowanej inwestycji jak powierzchnia zabudowy obiektów, rodzaj i ilość budynków mogą zostać ustalone wyłącznie w oparciu o informacje zawarte we wniosku (tak też NSA w wyroku z dnia 30 czerwca 2010 r. II OSK 988/09). Przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska nie nakładają na inwestora obowiązku posiadania tytułu prawnego do gruntu, na którym będzie realizowane planowane przedsięwzięcie. Dotyczy to również terenów na których zlokalizowane będą parkingi. W tym przypadku nie będzie złamaniem zakazu dzielenia przedsięwzięcia przyjęte przez inwestora rozwiązanie polegające na formalnym i organizacyjnym oddzieleniu od planowanego przedsięwzięcia miejsc parkingowych. W skardze kasacyjnej, działające z pełnomocnikiem Stowarzyszenie [...] z siedzibą w K. zarzuciło Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 § 1 ww. ustawy, polegające na oddaleniu skargi, mimo że utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją decyzja Burmistrza Karpacza z dnia [...] marca 2010 roku dotknięta była wadą prawną z powodu naruszenia art. 106 k.p.a. w związku z brakiem aktualnego stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska obligatoryjnego w powyższej sprawie. Burmistrz Karpacza po zgromadzeniu materiału dowodowego zwrócił się do: Starosty Jeleniogórskiego, który postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 roku uzgodnił uwarunkowania środowiskowe dla powyższej inwestycji. W związku z uchyleniem w dniu [...] sierpnia 2009 roku decyzji Burmistrza Karpacza przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia [...] lipca 2009 roku została usunięta z obrotu prawnego. W związku z powyższym przed wydaniem kolejnej decyzji organ I instancji ponownie zwrócił się celem dokonania uzgodnień konsekwencji, w czego Starosta Jeleniogórski w dniu [...] września 2009 roku potrzymał własne stanowisko w tym zakresie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Jeleniej Górze, który postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 roku uzgodnił środowiskowe uwarunkowania powyższej inwestycji. W związku z uchyleniem w dniu [...] sierpnia 2009 roku decyzji Burmistrza Karpacza przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia [...] lipca 2009 roku została usunięta z obrotu prawnego. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia [...] września 2009 roku potrzymał stanowisko w sprawie inwestycji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 roku dokonał uzgodnień uwarunkowań środowiskowych inwestycji. Powyższego stanowiska nie aktualizowano pomimo wystąpienia takowej konieczności, w związku z uchyleniem decyzji z dnia [...] lipca 2009 roku. Pierwotna decyzja Burmistrza Karpacza z dnia [...] lipca 2009 r. ([...] została bowiem uchylona w całości przez SKO (wyrok SKO z dnia [...].08.2009, [...]). W konsekwencji kolejna decyzja Burmistrza Karpacza - bez pełnego uzgodnienia z innymi organami administracji (z dnia [...] marca 2010, [...]) została wydana z naruszeniem prawa. Wymagała bowiem aktualnych uzgodnień ze Starostą Jeleniogórskim, Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Powyższą okoliczność Sąd I Instancji przyjął we własnych rozważaniach, jednak pominął okoliczność uprzedniego uchylenia decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] lipca 2009 roku, w konsekwencji także brak aktualizacji dokonanego uzgodnienia. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. W piśmie procesowym z [...] marca 2011 r. reprezentowane przez pełnomocnika Stowarzyszenie [...] z/s w K. przesłało pismo Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, w którym podnosi się, że w przypadku przedmiotowej inwestycji nie można jednoznacznie wykluczyć wystąpienia znaczącego negatywnego oddziaływania realizacji przedsięwzięcia na populację przedmiotu ochrony obszaru Natura 2000. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na gruncie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Sąd ten nie jest więc uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze, co polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił wojewódzki sąd administracyjny, określenia ich charakteru na gruncie art. 174 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a. oraz zamieszczenia uzasadnienia uchybień zarzucanych sądowi. Autor skargi kasacyjnej podnosi naruszenia przepisów postępowania, wskazując na art. 134 p.p.s.a., poprzez niedostrzeżenie naruszenia przez organ administracji art. 106 k.p.a. Istotę natomiast tego ostatniego upatruje w braku aktualnego stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Zarzut nie jest zasadny tak z powodów merytorycznych jak i z powodów związanych ze sposobem wykazywania jego trafności. Autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu w istocie nie rozwija argumentacyjnie samego zarzutu. Wskazuje na przebieg postępowania prowadzonego w celu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, na rodzaje dokumentów, o dostarczenie których zwrócił się Burmistrz, przytacza fragment uzasadnienia zaskarżonego wyroku, odnoszący się do określenia tych dokumentów i podnosi zdawkowo, iż postanowienia zarówno Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska co do uzgodnienia uwarunkowań środowiskowych jak i Starosty Jeleniogórskiego są nieaktualne. Wskazuje przy tym, przy podniesieniu problemu nieaktualności postanowienia Dyrektora, iż została ona spowodowana uchyleniem wcześniejszej decyzji organu pierwszej instancji "wyrokiem SKO dnia [...].08.2009 r...". Niezależnie od jednoznacznie błędnego określenia formy rozstrzygnięcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz braku jakiejkolwiek podstawy, która uzasadniałaby przyjęcie tezy o nieaktualności postanowień podjętych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym przed uchyleniem podjętej w jego ramach decyzji (poza samym faktem uchylenia decyzji organu I instancji), należy wyraźnie wskazać, iż przyczyna tego uchylenia w żadnym zakresie nie wiązała się z żadnym ze wskazanych w skardze kasacyjnej uzgodnień. Kolegium bowiem, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., uchylając decyzje Burmistrza Karpacza z dnia [...] lipca 2009 r. określiło jednoznacznie i obszernie w uzasadnieniu, iż czyni to w związku z nieprawidłowym przeprowadzeniem przez Burmistrza sposobu ogłoszenia informacji o toczącym się postępowaniu w zakresie udziału społeczeństwa w postępowaniu na gruncie art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. W ocenie Składu orzekającego NSA, brak jest w świetle powyższych ustaleń, jakichkolwiek podstaw do wiązania nieaktualności postanowień uzgadniających z przyczyną uchylenia poprzedniej decyzji pierwszoinstancyjnej. Takie uchybienia, będące przyczyna uchylenia, nie pojawiły się natomiast w ponownym postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji przez organ I instancji w dniu [...] marca 2010 r. , co znalazło wyraz w utrzymaniu jej w mocy decyzją SKO z dnia [...] maja 2010 r., zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Nie został w szczególności rozwinięty wątek zarzutu, odnoszący się do naruszenia art. 106 k.p.a. Niezależnie od braku określenia jednostki redakcyjnej tego przepisu, składającego się z sześciu paragrafów, odnoszących się do różnorodnych kwestii związanych z zajmowaniem w procesie decyzyjnym stanowiska przez inny organ. Przepis ten nie pojawił się zresztą nawet literalnie w części uzasadnieniowej skargi kasacyjnej. Autor tej skargi formalnie nie powtórzył także w jej uzasadnieniu nawiązania do art. 134 § 1 p.p.s.a. Nie mógł więc rozwinąć argumentacyjnie zagadnienia zasadniczego dla podnoszenia zarzutu związanego z tym naruszeniem. Przepis ten zobowiązuje bowiem sąd I instancji do rozstrzygnięcia w granicach sprawy w warunkach braku związania zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jego ratio legis aktualizuje się wówczas, gdy skarga do sądu nie obejmuje, m.in. z powodu braku obowiązku jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika, istotnych elementów postępowania administracyjnego lub zaskarżonej decyzji, które świadczą o naruszeniu przez organ administracyjny odpowiednich przepisów postępowania lub prawa materialnego, które mieszcząc się w granicach sprawy wywołanej skargą, wywołują po stronie sądu obowiązek samodzielnego ich zauważenia oraz rozpatrzenia z punktu widzenia standardów sądowej kontroli administracji. Nominalnie, zarzut autora skargi kasacyjnej mieści się w powyższych granicach, bowiem wiąże on naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a ze wskazanym w ramach zarzutu art. 106 k.p.a., który, nie będąc wskazanym w skardze, nie został wzięty pod uwagę jako przedmiot kontroli sądowej. Tyle że autor ani na powyższe zależności nie wskazuje, ani nie wymienia jednostki tego przepisu, który miał być w ten sposób naruszony. Decydujące znaczenie dla oceny zasadności tego zarzutu ma jednak podzielenie przez Skład Orzekający poglądu, iż w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd I instancji nie ma obowiązku badania wszelkich aspektów sprawy, a więc także takich, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1225/07 – Lex nr 530455). Obowiązek ten aktualizuje się jedynie w stosunku do aspektów istotnych. Zadaniem autora zarzutu skargi kasacyjnej, odnoszącego się do naruszenia przepisów postępowania jest natomiast przeprowadzenie skutecznej argumentacji w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia, a ponadto wykazania poprzez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. Na gruncie bowiem art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zamierzony skutek może odnieść jedynie zarzut takiego naruszenia przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W przypadku analizowanego zarzutu, autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem powyższych przepisów procesowych a treścią zaskarżonego wyroku Sądu zachodzi związek przyczynowy, a także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść orzeczenia sądu. Nie przeprowadził zresztą w tym kierunku żadnej argumentacji w uzasadnieniu skargi. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, przy konstruowaniu których nie wykazano, aby mogły one mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i tym samym, że kształtowały one lub współkształtowały treść tego wyroku, a tym bardziej, które nie stały się przedmiotem odpowiedniej argumentacji, nie mogą być uznane za usprawiedliwione, co powoduje, że także z tego powodu powyższy zarzut skargi kasacyjnej nie może być na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. uwzględniony. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej argumenty przesądzające o nietrafności zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.