II SA/Ol 711/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 września 2010r. sprawy ze skargi F. W. na upomnienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki samowolnie nadbudowanej części budynku – wezwania do uregulowania należności postanawia - odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 25 czerwca 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga F. W. na działanie dwóch różnych organów administracji publicznej, to jest: Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II, stosownie do art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargi F. W. zostały rozdzielone i zarejestrowane odpowiednio pod sygnaturami akt: ▪ II SA/Ol 710/10 (skarga na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 marca 2010r., Nr "[...]"), ▪ II SA/Ol 711/10 (skarga na upomnienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 czerwca 2010r., Nr "[...]"). Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na upomnienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 czerwca 2010r., wystawione w oparciu o art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w celu przymusowego ściągnięcia należności pieniężnych w trybie egzekucji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do art. 3 § 3 tej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z cytowanych przepisów wynika, iż katalog działań organów administracji publicznej, podlegających zaskarżeniu, jest zamkniety. W katalogu tym nie mieści się kwestionowane przez skarżącego upomnienie. Nie przybiera ono formy postanowienia, ani decyzji, nakładającej na zobowiązanego obowiązek oraz nie jest innym aktem lub czynnością, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Stosownie do regulacji, zawartej w art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku - Postępowanie egzekucyjne w administracji (Dz.U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) upomnienie jest elementem procedury egzekucyjnej, poprzedzającym wszczęcie egzekucji administracyjnej sensu stricte i jego celem jest przypomnienie o obowiązku, ciążącym na zobowiązanym oraz o skutkach niewywiązania się z tego obowiązku w zakreślonym terminie. Nie jest to rozstrzygnięcie władcze organu, z którego wynika obowiązek zapłaty albowiem przypomina ono jedynie o obowiązku wpłacenia wymienionych w nim należności. W świetle powyższego, mając również na uwadze treść art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z którego wynika, że skarga przysługuje na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, stwierdzić należy, iż skargi na upomnienia wzywające do uregulowania wskazanych w nim należności nie należą do właściwości sądów administracyjnych, co na mocy art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. skutkuje odrzuceniem skargi.