I SA/Wa 394/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Daniela Kozłowska Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2010 r. sprawy ze skargi A. [...] w W. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez województwo własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Skarbu Państwa na rzecz skarżącej A. [...] w W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Skarbu Państwa, po rozpoznaniu odwołania A. [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] stwierdzającą nabycie przez Województwo [...] z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa, nieodpłatnie własności mienia Skarbu Państwa, będącego we władaniu [...] T. [...] w K., obejmującego nieruchomość położoną w jednostce ewidencyjnej [...], obr. [...], oznaczoną jako działka nr [..] o pow. [...] ha objętą księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla K. [...], Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w K., zabudowaną [...] oraz [...] o łącznej powierzchni [...] m2. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Zarząd Województwa [...] wnioskiem z dnia [...] października 1999 r. wystąpił o stwierdzenie nabycia z mocy prawa mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu [...] T. [...], powołując się na art. 60 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133 poz. 872 ze zm.). Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2000 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo [...], nieodpłatnie własności mienia Skarbu Państwa obejmującego nieruchomość położoną w jednostce ewidencyjnej [...] w obrębie [...], oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, objętą księgą wieczystą KW nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla K. [...], Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w K., zabudowaną [...] oraz [...]. Zarząd Województwa [...] pismem z dnia [...] listopada 2003 r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2000 r., podnosząc w uzasadnieniu, że protokół zdawczo-odbiorczy sporządzony w wykonaniu decyzji Głównego Kwatermistrza Wojska Polskiego Nr [...] z dnia [...] czerwca 1972 r. przeniósł, zdaniem Samorządu, na [...] T. [...] w K. prawo do przedmiotowej nieruchomości. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2000 r., nr [...] odmawiającej s[...] mienia objętego sentencją decyzji. Zarząd Województwa [...] pismem z dnia [...] lipca 2004 r. zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując w uzasadnieniu, iż protokół zdawczo-odbiorczy sporządzony w wyniku decyzji Głównego Kwatermistrza Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] czerwca 1972 r. w sprawie przekazania spornej nieruchomości na [...] T. [...] w K. przeniósł nie tylko posiadanie, ale również prawo do niej. Minister Skarbu Państwa decyzją z[...] listopada 2004 r., nr [...] utrzymał w mocy poprzednią decyzję. Od powyższej decyzji Zarząd Województwa [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt. I SA/Wa 97/05 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...]. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2000 r., nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] stwierdził nabycie przez Województwo [...] z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa, nieodpłatnie własności mienia Skarbu Państwa, będącego we władaniu [...] T. [...] w K., obejmującego nieruchomość położoną w jednostce ewidencyjnej [...], obr. [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha objętą księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla K. [...], Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w K., zabudowaną [...] oraz [...] o łącznej powierzchni [...] m2. A. [...] złożyła od powyższej decyzji odwołanie w dniu [...] sierpnia 2009 r. zarzucając naruszenie art. 10 § 1 Kpa polegające na pozbawieniu strony prawa do czynnego udziału w całym toku postępowania administracyjnego. Ponadto A. [...] zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na błędnym przyjęciu przez Wojewodę [...], że przedmiotem przekazania na rzecz Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z przeznaczeniem dla [...] T. [...] w K. był także teren przyległy do budynków nr [...] i nr [...] o powierzchni [...] ha, podczas gdy, zdaniem A. [...], rzeczywistym przedmiotem przekazania były jedynie budynki, jako tzw. nieruchomość budowlana. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że zarzut A.[...], dotyczący naruszenia art. 10 § 1 Kpa nie znajduje w przedmiotowej sprawie uzasadnienia. Zgodnie z treścią tego przepisu organy administracji państwowej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ zauważył, że w przedmiotowej sprawie A. [...] została poinformowana przez Wojewodę [...] pismem z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. A. [...] odpowiadając na powyższe wskazała w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], iż nie wyraża zgody na pozbawienie jej wykonywania prawa własności w stosunku do przedmiotowej działki nr [...] obr. [...]. Zdaniem Ministra Skarbu Państwa powyższe wskazuje, iż A. [...] miała możliwość zapoznania się i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Ponadto A. [...] nie wskazała na uniemożliwienie jej podjęcia konkretnej czynności procesowej, co miałoby istotny wpływ na wynik sprawy i prowadziło by do twierdzenia, iż doszło do naruszenia art. 10 § 1 Kpa. Zdaniem organu, w świetle zgromadzonych dowodów nie znajduje również uzasadnienia zarzut A. [...], dotyczący błędnego założenia przez Wojewodę [...], iż przedmiotem przekazania na rzecz Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z przeznaczeniem dla [...] T. [...] w K. był teren przyległy do budynków nr [...] i nr [...] o powierzchni [...] ha. Analiza przedmiotowej kwestii wskazuje, iż protokół zdawczo - odbiorczy spisany w dniu [...] października 1972 r. w Jednostce Wojskowej [...] zawiera jednoznaczny zapis, że przekazaniu podlega m.in. teren przyległy do budynków nr [...] i [...] o powierzchni [...] ha. Zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez uprawnionego geodetę, sporna działka nr [...] wchodzi w skład terenu przekazanego na rzecz Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z przeznaczeniem dla [...] T. [...] w K., a zatem będąc we władaniu tej jednostki, podlegała nabyciu przez Województwo [...] z dniem w 1 stycznia 1999 r., na podstawie art. 60 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Od decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] A. [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze A. zarzuciła organowi naruszenie prawa, tj. art. 10 § 1 Kpa poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym na każdym jego etapie. W skardze A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że stanowisko zaprezentowane przez Ministra w zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca podała, że od dnia [...] kwietnia 2005 r. reprezentantem Skarbu Państwa, w zakresie wykonywania prawa własności i innych praw rzeczowych w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], stała się A. [...], co zostało ujawnione w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości. Pomimo istnienia formalnych uprawnień do występowania w sprawach związanych z tą nieruchomością skarżąca nie tylko nie została poinformowana o toczącym się postępowaniu administracyjnym, a nadto nie wskazano jej jako strony w toczącym się prze organem pierwszej instancji postępowaniu. A. zauważyła, że pierwszą informacją uzyskaną przez skarżącą odnośnie przedmiotowej sprawy było pismo Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. otrzymane dnia [...] lipca 2009 r. informujące o prowadzonym postępowaniu i planach wydania decyzji kończącej postępowanie. W odpowiedzi skarżąca niezwłocznie poinformowała organ o swoim stanowisku w sprawie, nie wyrażając zgody na pozbawienie jej wykonywania prawa własności w stosunku do działki nr [...]. Zdaniem skarżącej, tego rodzaju postępowanie organu pierwszej instancji naruszyło normę zawartą w art. 10 § 1 Kpa. Zgodnie z powołanym przepisem i zawartą w nim zasadą czynnego udziału stron w postępowaniu, organ administracji prowadzący postępowanie powinien zawiadomić o toczącym się postępowaniu wszystkie podmioty występujące w sprawie w charakterze strony, a następnie umożliwić im wzięcie aktywnego udziału w toku całego postępowania. Powyższe uprawnienie przysługuje stronom od momentu wszczęcia postępowania i trwa do czasu wydania decyzji kończącej postępowanie administracyjne. Zdaniem skarżącej, dla ochrony praw strony w postępowaniu administracyjnym ma to istotne znaczenie, gdyż zapewnia to stronie wpływ na stosowanie normy prawa materialnego lub procesowego. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ nie tylko prowadzi do ustalenia stanu faktycznego sprawy, ale jest również warunkiem sine qua non oceny prawnej sprawy. Naruszenie ogólnej zasady czynnego udziału stron w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, która stanowi podstawę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, na wniosek strony, w myśl art. 147 Kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Udział w postępowaniu administracyjnym powinny brać wszystkie osoby mające w tym interes prawny, a do takich osób należą w postępowaniu dotyczącym nieruchomości jej wszyscy współwłaściciele lub wszyscy następcy prawni. Skarżąca podała, że wbrew stanowisku organu odwoławczego zarzut A. odnośnie naruszenia normy zawartej w art. 10 § 1 Kpa jest jak najbardziej uzasadniony, gdyż skarżąca była pozbawiona możliwości podejmowania działań w toku prowadzonego postępowania, a także uczestnictwa w czynnościach przeprowadzanych przez organ pierwszej instancji. Natomiast możliwość wypowiedzenia się skarżącej tuż przed wydaniem decyzji w sprawie w żaden sposób nie sanuje uprzednio poczynionych nieprawidłowych działań ze strony organu pierwszej instancji. Tak więc postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób uniemożliwiający ustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego, a tym samym zastosowania odpowiednich norm prawnych. Dlatego też wydana decyzja powinna zostać usunięta z obrotu prawnego, jako wydana z naruszeniem zasad obowiązujących przy wydawaniu decyzji administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona, choć z innych względów, niż w niej podniesione. Sąd zauważa, że w niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną stanowił przepis art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Zgodnie z tym przepisem mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustawy kompetencyjnej oraz przepisów niniejszej ustawy z tym dniem staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przy czym nabycie tego mienia stwierdza wojewoda w drodze decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że wynikającą z powyższego przepisu przesłankę "władania" mieniem przez państwową jednostkę organizacyjną można uznać za spełnioną wówczas, gdy określona jednostka w dniu 1 stycznia 1999 r. dysponowała mieniem w sensie prawnym jako trwały zarządca, czy przed tą datą jako zarządca, czy użytkownik i w ten sposób samodzielnie korzystała z mienia państwowego zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki, w szczególności była uprawniona do dokonywania zmian w zabudowie, wznoszenia nowych budowli, a także w ograniczonym zakresie rozporządzania nieruchomością, np. poprzez jej wynajmowanie lub jej wydzierżawianie (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2001 r., sygn. akt I SA 1244/00, LEX nr 81993). Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 97/05, na gruncie przepisu art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające... niezbędne było zbadanie w oparciu o ówcześnie obowiązujące przepisy charakteru prawnego i skutków jakie wywołała decyzja Głównego Kwatermistrza Wojska Polskiego z dnia [...] czerwca 1972 r. oraz protokół zdawczo – odbiorczy z dnia [...] października 1972 r. i w konsekwencji ustalenie, czy w niniejszej sprawie doszło do skutecznego przekazania przez Ministra Obrony Narodowej mienia będącego w użytkowaniu, obejmującego teren oznaczony jako działka nr [...], położona w jednostce ewidencyjnej [...] na rzecz Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. – Wydział Zdrowia i Opieki Społecznej na potrzeby [...] T. [...] w K. Tymczasem w niniejszej sprawie zarówno Wojewoda [...] jak i Minister Skarbu Państwa – bez uzyskania odpisu wskazanej wyżej decyzji Głównego Kwatermistrza Wojska Polskiego z dnia [...] czerwca 1972 r., a więc bez analizy treści tej decyzji w zakresie podstawy prawnej przekazania i przedmiotu przekazania – stwierdzili, że decyzja ta oraz sporządzony w jej wykonaniu protokół – zdawczo odbiorczy z dnia [...] października 1972 r. stanowiły podstawę przekazania na rzecz [...] T. [...] nie tylko posiadania nieruchomości, ale i prawa użytkowania przysługującego Ministerstwu Obrony Narodowej, które na skutek zmian przepisów prawa stało się prawem trwałego zarządu. Zdaniem Sądu, takie działanie organów należało uznać za nie do pogodzenia z zasadą poszukiwania prawdy obiektywnej, o której mowa w przepisie art. 7 Kpa i stanowiących jej rozwinięcie przepisach art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 Kpa. Trzeba bowiem wskazać, że na gruncie materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie kwestia władania przez [...] T. [...] w K. przedmiotowym mieniem w dniu 1 stycznia 1999 r. nie jest tak oczywista i jednoznaczna, jak to przyjęły organy obu instancji. Po pierwsze, z akt sprawy nie wynika, co było przedmiotem przekazania – czy tylko [...], czy grunt wraz z tym co się na nim znajduje [pisma archiwalne przesłane Wojewodzie przez Archiwum Ministerstwa Obrony Narodowej wraz z pismem z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] oraz Telegram nr [...] z dnia [...] czerwca 1972 r. wspominają o przekazaniu na potrzeby [...] T. [...] obiektów na [...], tj. np. [...], natomiast protokoły przekazania wskazują, że przekazanie dotyczyło także gruntu o pow. [...] ha (pierwszy protokół) albo [...] ha (protokół z dnia [...] października 1972 r.)]. Wobec braku decyzji Głównego Kwatermistrza Wojska Polskiego z dnia [...] czerwca 1972 r., nr [...] o przekazaniu nie wiadomo też w jakim trybie nastąpiło przekazanie, w szczególności czy decyzja ta to decyzja jednostki nadrzędnej nad jednostką przekazującą, wydana na podstawie § 8 ust. 1 w zw. z § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 3, poz. 19), czy na podstawie innych przepisów - np. § 2 ust. 1 w zw. z § 7 ust. 1 rozp. RM z dnia 4 października 1958 r. w sprawie zasad i trybu przekazywania (...) nieruchomości i innych obiektów majątkowych (Dz. U. z 1970 r. Nr 28, poz. 225). Istnieją również rozbieżności, co do tego, który akt był podstawą przekazania - czy decyzja Głównego Kwatermistrza Wojska Polskiego z dnia [...] czerwca 1972 r. (np. protokół przekazania z dnia [...] października 1972 r.), czy decyzja Głównego Kwatermistrza Wojska Polskiego z dnia [...] czerwca 1972 r. (pismo Zastępcy Szefa Ds. Zakwaterowania i TUN z dnia [...] lipca 1991 r., Karta Inwentaryzacyjna nieruchomości załączona do protokołu zdawczo – odbiorczego z dnia [...] października 1999 r., kopia pisma [...] Pogotowia Ratunkowego z dnia [...] kwietnia 2003 r.). Po drugie, organ nie wyjaśnił, czy – a jeżeli tak to na jakiej podstawie – przedmiotowe mienie w dniu 1 stycznia 1999 r. znajdowało się pod zarządem państwowych jednostek organizacyjnych wojskowych. Sąd zauważa, że z w pismach: Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia [...] marca 2003 r., Starosty Powiatowego w K. z dnia [...] stycznia 2000 r. wskazano, że Kierownik Urzędu Rejonowego w K. w 1995 r. wydał decyzję potwierdzającą zarząd M. nad całością kompleksu [...], w tym również nad działką [...]. Fakt ten zdaje się potwierdzać treść kopii wypisu z rejestru gruntów, sporządzonego dla działki nr [...], według stanu z dnia [...] stycznia 1999 r. oraz treść odpisu z księgi wieczystej Kw nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. (gdzie jako zarządcę przedmiotowego gruntu wskazano M. [...]) oraz kopia pisma Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2003 r., nr [...]. Organy pominęły także podnoszoną przez [...] Pogotowie Ratunkowe w piśmie z dnia [...] kwietnia 2003 r. okoliczność zamiaru nabycia przez to Pogotowie przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie. Wobec braku wyjaśnienia całokształtu okoliczności faktycznych sprawy dotyczących ustalenia przesłanki "władania" mieniem, o której mowa w art. 60 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające (...) Sąd uznał, że zarówno Wojewoda [...] jak i Minister Skarbu Państwa wydali zaskarżone decyzje z naruszeniem art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zgodził się ze skarżącym, że organy obu instancji nie zapewniły A. [...] jako państwowej osoby prawnej wykonującej uprawnienia właścicielskie w stosunku do mienia Skarbu Państwa udziału na każdym etapie postępowania administracyjnego, a jedynie przed wydaniem przez Wojewodę [...] decyzji w sprawie organ pierwszej instancji umożliwił A. wypowiedzenie się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd zauważa jednak, że uchylenie decyzji wobec naruszenia przez organy art. 10 § 1 Kpa musi być powiązane z możliwością wpływu tego naruszenia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 911/05, opubl. C.B.O.S.A.). Tymczasem A. [...] zarzucając naruszenie art. 10 § 1 Kpa nie wykazała, że brak jej udziału na każdym etapie postępowania spowodował niemożność przedstawienia konkretnych dowodów na okoliczność braku podstaw do komunalizacji mienia na rzecz Województwa [...]. Wobec tego Sąd uznał, że zarzut ten nie mógł, sam w sobie, stanowić podstawy uchylenia zaskarżonych w sprawie decyzji. Dla sprawy nie ma też znaczenia podnoszony przez skarżącą fakt obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2008 r. w sprawie wykazu lotnisk wojskowych, które mogą być wykorzystywane na potrzeby lotnictwa cywilnego (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 12) oraz przekazanie mienia w 2005 r. A. [...], ponieważ w sprawie o nabycie mienia w trybie art. 60 ustawy – Przepisy wprowadzające znaczenie ma stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dniu 1 stycznia 1999 r. (nabycie następuje z mocy samego prawa, a decyzja ma charakter deklaratoryjny). W ponownie prowadzonym postępowaniu Wojewoda [...] zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku, a następnie wyjaśni i oceni okoliczności dotyczące tego, jaki akt był podstawą władania przedmiotowym mieniem w dniu 1 stycznia 1999 r., jaka jednostka organizacyjna, w jakim trybie i na podstawie jakiego tytułu prawnego władała przedmiotowym mieniem w tej dacie oraz jakich składników majątkowych władanie to dotyczyło. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O zwrocie należnych skarżącej kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.