II SA/Go 491/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Protokolant referent Marta Świetlik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. sprawy ze skargi C.C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania części budynku oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na treść przepisu art. 71a ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) po rozpatrzeniu sprawy zmiany sposobu użytkowania części gastronomicznej (sali konsumpcyjnej o pow. użytkowej 148,0 m kw.) budynku gastronomiczno – hotelowego z częścią mieszkalną, położonego w [...] na działkach nr ewid. [...] polegającej na prowadzeniu imprez taneczno – muzycznych nakazał właścicielowi obiektu C.C. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania w/w części budynku gastronomiczno – handlowego tj. jako sali konsumpcyjnej restauracji Inspektor wyjaśnił, iż w oparciu o pismo Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz sporządzoną dla lokalu N.P. – S. i T.S. ocenę uciążliwości akustycznej ustalił, że w obiekcie przy ul. [...] organizowane są imprezy taneczno – muzyczne, które powodują przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. Wskazał, że zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie, udzielonym decyzją nr [...]r. z dnia [...] czerwca 2006 r., parter i piwnica budynku gastronomiczno – hotelowego są częścią gastronomiczną, w której dopuszcza się wyłącznie prowadzenie restauracji. Urządzenie imprez taneczno – muzycznych powoduje zmianę warunków higieniczno – sanitarnych z uwagi na zwiększoną emisję hałasu. Organ I instancji wskazał, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi ( art. 71 ust. 2 ustawy ), tymczasem właściciel obiektu C.C. nie dokonał takiego zgłoszenia, co wynika z rejestru zgłoszeń prowadzonego przez Starostę. W związku z powyższym, na podstawie art. 71 a ust. 1 ustawy, wydane zostało postanowienie nr [...]r. z dnia [...] grudnia 2009 r., którym wstrzymano użytkowanie części gastronomicznej obiektu oraz nakazano przedłożenie w terminie do dnia [...] marca 2010 r. dokumentów o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy. Wskazał także, iż w dniach [...] stycznia 2010 r. do Inspektoratu wpłynęły pisma N. i T.S. informujące o niezaprzestaniu użytkowania części gastronomicznej, zaś w oświadczeniu z dnia [...] stycznia 2010 r. C.C. potwierdził, iż działalność restauracyjna jest nadal prowadzona, natomiast sporadycznie organizowane są imprezy typu wesela czy stypy. PINB uznał, iż powyższe świadczy o niezaprzestaniu użytkowania spornej części budynku i, powołując się na treść art. 71 a ust. 4, Pr. bud. - stanowiącego m. in. iż w przypadku niezaprzestania prowadzenia użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wstrzymania, właściwy organ, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - nakazał C.C. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania części gastronomicznej (sali konsumpcyjnej o pow. użytkowej 148,0 m kw.) budynku gastronomiczno – hotelowego z częścią mieszkalną, położonego w [...] na działkach nr ewid. [...]). W odwołaniu C.C., reprezentowany przez pełnomocnika – adw. T.O., zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to z uwagi na przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku położonego w [...] stanowiącego jego własność, w sytuacji gdy prowadzona w lokalu działalność nie zmieniła wymagań stawianych obiektowi, związanych z bezpieczeństwem jego użytkowania. Podkreślał, iż w spornym budynku nie doszło do zmiany warunków bezpieczeństwa, co wynika zarówno z rodzaju wykonywanej działalności gospodarczej jak i sposobu jej prowadzenia. Wywodził, iż korzystanie w opisany przez organ sposób z przedmiotowego obiektu tj. części gastronomicznej i hotelowej nie odbiega od typowego sposobu korzystania z tego typu budynków. Zdaniem odwołującego, postanowienie z [...] grudnia 2009 r. zostało błędnie wydane, bowiem powinno ono zakazywać organizacji imprez taneczno – muzycznych, nie zaś działalności w ogóle. Kwestionował też przedstawione przez N. i T.S. dowody w postaci pomiarów hałasu, wskazując, iż nie zostały one wykonane prawidłowo. Nadto strona wskazała, iż w jej ocenie, przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w sąsiednim budynku mieszkalnym w którym zamieszkują uczestnicy wynika z faktu wybudowania tego obiektu niezgodnie z przepisami Prawa budowlanego w szczególności z niewykonaniem dylatacji. Jednocześnie strona przedstawiła opinię Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska - Laboratorium Delegatury, stwierdzającą, iż poziom hałasu, mierzony na zewnątrz obiektu nie przekracza dopuszczalnych norm. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. ( znak [...]) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ustalenia organu powiatowego w kwestii zmiany sposobu użytkowania budynku gastronomiczno – hotelowego znajdującego się przy ul. [...], a polegającej na rozszerzeniu sposobu jego użytkowania o imprezy taneczno – muzyczne. Organ wskazał, iż znajdujące się w aktach sprawy dowody i dokumenty, w tym skierowane do PINB wystąpienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2009 r. przekazujące wyniki badania poziomu hałasu komunalnego w lokalu mieszkalnym znajdującym się w budynku przy ul. [...], wykonane w dniu [...] listopada 2009 r., oraz "Ocena uciążliwości akustycznej" sporządzona przez Zakład Ochrony Środowiska "S", a także oględziny przeprowadzone przez PINB wskazują jednoznacznie, że podjęcie w budynku gastronomiczno – hotelowym z częścią mieszkalną, działalności polegającej na prowadzeniu imprez taneczno – muzycznych powoduje zmianę warunków bezpieczeństwa higieniczno – sanitarnego i ochrony środowiska ze względu na wzrost poziomu hałasu wynikającego z użytkowania obiektu w zmieniony sposób (lokal rozrywkowy). Ponadto dokumenty wskazują również, iż imprezy taneczno – muzyczne przeprowadzone są systematyczne, co przesądza o trwałym charakterze dokonanej zmiany w sposobie użytkowania omawianego budynku. Organ odwoławczy podkreślił, iż ochrona przed hałasem i drganiami jest jednym z podstawowych wymagań, które należy zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane spełniać projektując, budując i użytkując budynki. Sposób spełnienia tego wymagania określają przepisy techniczno – budowlane oraz właściwe w tym zakresie Polskie Normy ( PN-87/B-02151.01 Akustyka budowlana. Ochrona przed hałasem pomieszczeń w budynkach. Wymagania ogólne i środki techniczne ochrony przed hałasem, oraz PN-87/B-02151.02 Akustyka budowlana. Ochrona przed hałasem pomieszczeń w budynkach. Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach). Jednocześnie wskazał, iż dla budynku, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób jego eksploatacji mogą powstać uciążliwe dla otoczenie hałasy i drgania, tak jak w przypadku dyskoteki czy lokalu gastronomiczno – rozrywkowego, przepis § 324 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 ze zm.) nakłada obowiązek takiego ich kształtowania i zabezpieczenia, aby poziom hałasów i drgań przenikających z pomieszczeń tego budynku na zewnątrz nie przekraczał wartości dopuszczalnych, określonych w przepisach ochrony środowiska. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora ze znajdującego się aktach sprawy opracowania pt. "Projekt techniczny, Technologia – inwentaryzacja, Lokal gastronomiczny [...]" sporządzonej w maju 2006 r. jednoznacznie wynika, że funkcja części obiektu przyjętego wówczas do użytkowania przez organ dotyczyła wyłącznie usług gastronomicznych. Nie obejmowała natomiast organizacji i prowadzenia imprez rozrywkowych (taneczno – muzycznych). Tego rodzaju funkcji nie przewidziano również w projekcie zatwierdzonym decyzją PINB nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. w przedmiocie wznowienia robót budowlanych. Organ II instancji wyjaśnił, iż wobec powyższych ustaleń organ stopnia podstawowego zobowiązany był do wszczęcia postępowania naprawczego w trybie przepisu art. 71 a Prawa budowlanego. W konsekwencji PINB wydał na podstawie art. 71 a ust. 1 Prawa budowlanego postanowienie nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. ( odebrane przez stronę 19 grudnia 2009 r.) którym zobowiązał C.C. do przedłożenia w wyznaczonym terminie, tj. do dnia [...] marca 2010 r. wymaganych dokumentów. Organ odwoławczy podkreślił, iż niedotrzymanie terminu przedłożenia dokumentów stanowi przesłankę wydania przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego decyzji o nakazie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania omawianego obiektu, co wynika wprost z art. 71 a ust. 4. Organ zaakcentował, iż w wyniku uchybienia terminu określonego w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2009 r. C.C. utracił przyznane prawo do legalizacji samowoli budowlanej i w efekcie sprawa została załatwiona w trybie zwykłym, to jest przez wydanie decyzji o przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania części gastronomicznej przedmiotowego obiektu budowlanego. Zobowiązany, jak wynika z akt sprawy, nie przedstawił żadnego z dokumentów żądanych postanowieniem nr [...] r. Oznacza to, iż zignorował on żądanie organu nadzoru budowlanego w nim zawarte. Powyższe okoliczności, w ocenie organu II instancji, świadczą o tym, iż zaskarżona odwołaniem decyzja PINB nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nakazująca przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku gastronomiczno – hotelowego jest zgodna z prawem. WINB nie uwzględnił w tym zakresie stanowiska strony wyrażonego w odwołaniu. Brak było, zdaniem organu odwoławczego, podstaw do negowania znajdujących się w aktach sprawy wyników pomiarów hałasu wykonanych w dniu [...] listopada 2009 r. przez Laboratorium Wojewódzkiej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej, w którym stwierdzono, że poziomy hałasu docierającego do mieszkania, zlokalizowanego w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowego obiektu, są wyższe od wartości dopuszczalnych. Bez wpływu na stwierdzoną przez PINB samowolną zmianę sposobu użytkowania pozostają natomiast dołączone do odwołania wyniki pomiarów poziomu dźwięku z dnia [...] czerwca 2009 r. przeprowadzone przez Laboratorium WIOŚ. W tym zakresie organ wyjaśnił, iż ustawodawca definiując w treści art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie używa pojęcia "przekroczenia" lecz "zmiany" wymienionych w tym przepisie warunków wynikających ze sposobu użytkowania obiektu lub jego części , która w odniesieniu do omawianego przypadku nastąpiła. W skardze C.C., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adw. P.K., zaskarżonej decyzji WINB zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r - Prawo budowlane, przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, sprowadzające się do ustalenia, iż w przypadku nieruchomości położonej w [...] doszło do zmiany sposobu użytkowania. Zdaniem skarżącego, naruszone zostały również przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) oraz załącznika do tego rozporządzenia, z uwagi na przyjęcie, iż organizowanie wesel i styp winno odbywać się wyłącznie w obiektach o przeznaczeniu rozrywkowym, podczas gdy schemat klasyfikacji obiektów budowlanych zamieszczony w załączniku do rozporządzenia nie przewiduje obiektów budowlanych określonych jako "obiekty rozrywkowe". Ponadto, zdaniem skarżącego, kwestionowanym aktem naruszone zostały także przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) oraz załącznika do tego aktu oraz przepis art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez jego niezastosowanie. W ocenie strony skarżącej, organ odwoławczy naruszył również przepisy art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 § 3 oraz art. 79 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, z uwagi na niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, wyrażające się w jednostronnej ocenie zebranego w sprawie materiału, nieuwzględnienie korzystnych dla strony dowodów i niespełnienie wymogów formalnych przez skarżoną decyzję. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż przeznaczeniem należącego do niej obiektu budowlanego jest działalność gastronomiczno – hotelowa. W ocenie strony skarżącej z działalnością polegającą na prowadzenie kompleksu gastronomiczno – hotelowego w sposób nierozerwalny wiąże się organizowanie przyjęć, wesel czy styp i nie stanowi to zmiany ani przedmiotu użytkowania budynku, ani przedmiotu prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie strona wskazała, iż w żadnej klasyfikacji budynków zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) nie wymienia się działalności obiektów taneczno – rozrywkowych, na które powołuje się w swojej decyzji WINB wskazując, iż w tylko takich lokalach dopuszczalna byłaby organizacja przyjęć, np. weselnych. Także z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) nie wynika aby działalność hotelowo – restauracyjna była działalnością odmienną od tej związanej z organizowaniem imprez takich jak wesela, stypy czy dancingi. W wykazie PKD brak jest w ogóle działalności, która wiązałaby się z organizacją tego rodzaju przyjęć okolicznościowych i traktowana powinna być w sposób odmienny od działalności restauracyjnej. Strona skarżąca kwestionowała też oceną organu, iż w wyniku prowadzenia spornej działalności doszło do zmiany warunków sanitarnych oraz ochrony środowiska związanych z użytkowaniem obiektu. Wywodziła, iż w świetle zakresu regulacji objętej ustawą z dnia [...] marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej przekroczenie norm emisji hałasu nie może być – jak to uczynił WINB - rozważane w kategoriach zmiany warunków higieniczno – sanitarnych i stanowić podstawę do ustalenia, iż przekroczenie tych norm stanowiło zmianę "warunków bezpieczeństwa higieniczno- sanitarnego". Jednocześnie w odniesieniu do kwestii przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, skarżący wskazał, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomu hałasu, które w sprawie powinno mieć zastosowanie, w niniejszej sprawie nie doszło do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Z powołaniem na § 323 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2020 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wywodził, iż wykonał wszelkie możliwe prace zmierzające do wyciszenia i zminimalizowania hałasu wydobywającego się z jego budynku. Zarzucał, iż organy pominęły okoliczność, że w pierwotnym zamyśle w sąsiedztwie jego ( wzniesionego najwcześniej ) budynku miały znajdować się jedynie obiekty użytkowe, a nie mieszkalne oraz to, że inwestor sąsiedniego, później wzniesionego obiektu zaniechał wykonania jego dylatacji, a tym samym zminimalizowania skutków dochodzącego do niego hałasu. Strona skarżąca kwestionowała też przyjęcie przez organy, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu do niej należącego wynika ze zmiany warunków ochrony środowiska. Wywodziła, iż w zakresie dopuszczalnego natężenia hałasu w kontekście warunków ochrony środowiska zastosowanie powinny mieć nie wskaźniki zawarte w Polskich Normach – Akustyka Budowlana na których oparł się organ odwoławczy, ale dopuszczalne normy wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych norm poziomu hałasu, które nie zostały przekroczone. Uzasadniając zarzuty naruszenia prawa procesowego wywodził, iż jedynie lakonicznie odnosząc się do przedstawionych przez niego wyników badań i pomiarów hałasu Laboratorium WIOŚ, WINB w sposób zupełnie jednostronny i dowolny dokonał oceny materiału dowodowego opierając się wyłącznie na dowodach przedstawionych przez N. i T.S., czyniąc z nich podstawę swych ustaleń i wniosków. Podkreślał przy tym, iż za podstawę ustaleń przyjęto wyniki pomiarów hałasu przeprowadzone przez PWIS w sytuacji, gdy skarżący o tym pomiarze nie był powiadomiony. Nadto zarzucał, że organ II Instancji zignorował całkowicie nadesłaną przez skarżącego opinię biegłego sądowego, wskazującą na konieczność dylatacji budynku sąsiadującego z budynkiem skarżącego wskazując jedynie, że pozostaje ona bez wpływu na ustalenia organu nadzoru budowlanego mimo, że jej brak ma wpływ kwestie akustyki. Zdaniem skarżącego, podniesione okoliczności wskazują, iż organ rażąco nie dopełnił obowiązków spoczywających na nim zgodnie z przepisami art. 7 , 77 § 1, 79, 80, 107 § 3 Kpa. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w skardze. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2010 r. uczestnicy postepowania N.P. – S. i T.S. wnieśli o oddalenie skargi wywodząc, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego. Na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. pełnomocnik skarżącego dodatkowo podnosił, iż skarżący wykonał wszelkie możliwe prace służące wygłuszeniu jego obiektu oraz zarzucił , iż uczestnicy postępowania nie są właścicielami mieszkania , usytuowanego w budynku sąsiadującym z jego budynkiem. Uczestnicy postępowania, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w toku rozprawy przyznali, iż lokal mieszkalny w którym zamieszkują nie jest ich własnością. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : 1. Skarga pozbawiona była uzasadnionych podstaw. Kontrola sądowa zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej, przeprowadzona nie tylko w odniesieniu do zarzutów skargi, ale i w zakresie wynikającym z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r, . nr 152, poz. 1270 ze zm. – dalej jako ppsa) i sprawowana pod kątem legalności nie wykazała by badany akt jak i akt go poprzedzający wydane zostały z takim naruszeniem prawa czy to materialnego, czy procesowego, które miałoby wpływ na wynik sprawy administracyjnej tj. w stopniu kwalifikującym je do usunięcia z obrotu prawnego ( art. 145 § 1 pkt 1-3 ppsa ). 2. Istota sporu sprowadzała się do rozstrzygnięcia czy w sprawie doszło do zmiany sposoby użytkowania części gastronomicznej budynku gastronomiczno – hotelowego w rozumieniu przepisu art. 71 ust.1 pkt 2 Pr. bud. i czy zmiana ta miała charakter samowolny. Zgodnie z powołanym przepisem przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. W myśl przepisu art. 71 ust. 2 zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z art. 71 a ust. 1 Pr. bud. w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, właściwy organ, w drodze postanowienia: 1) wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części; 2) nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2. Następnie, stosownie do treści ust. 2 w/w artykułu, po upływie terminu lub na wniosek zobowiązanego, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i - w przypadku stwierdzenia jego wykonania - w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Z kolei, w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, właściwy organ, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 71a ust. 4). W zakresie procedury legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania mamy do czynienia z decyzjami związanymi, co oznacza, iż w przypadku niewykonania zobowiązania nałożonego na właściciela w postanowieniu wydanym na podstawie art. 71 a ust. 1 organ zobligowany jest do wydania decyzji, o której mowa w ust. 4 art. 71 a, a więc nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W tym zakresie organ ilekroć ziści się stan opisany w hipotezie art. 71 a ust. 4 - niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, organ musi wydać decyzją nakazującą przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania. 3. W rozpoznawanej sprawie ocenie podlegać powinno po pierwsze czy organ prawidłowo ustalił, iż doszło do zmiany sposobu użytkowania, po drugie, czy zmiana sposobu użytkowania nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej oraz po trzecie, czy istotnie zaistniały podstawy do wydania orzeczenia w oparciu o przepis art. 71 a ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wskazać należy, iż w postępowaniu którego przedmiotem jest samowolna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, obowiązkiem organu jest ustalenie czy nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania zanim, powołując się na przepis art. 71 a ust. 1 wyda postanowienie o wstrzymaniu użytkowania obiektu budowlanego oraz nałoży obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów. W orzecznictwie podkreśla się, iż ocena tych wszystkich elementów, w kontekście treści art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi zasadniczy element oceny, czy w sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania. Ustalenie, iż nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części sprowadza się zatem do ustalenia, czy i w jakim zakresie podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego użytkowania. Wymagania stawiane obiektowi zostały określone w art. 5 Pr. bud. i uwzględniają, wymienione w ust. 1 art. 71 tej ustawy, warunki w zakresie bezpieczeństwa: pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Warunki te wskazują na niezbędny zakres działań, które powinny być prowadzone w związku ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zaakcentowania wymaga , iż nie każda faktyczna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego będzie w rzeczywistości zmianą sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. W tym zakresie organ musi zbadać czy w wyniku zmiany w zakresie faktycznego sposobu użytkowania danego obiektu lub jego części doszło do zmiany w zakresie określonych w art. 71 ust. 1 oraz art. 5 ustawy warunków technicznych oraz użytkowych danego obiektu ( lub jego części). Zgodnie z art. 5 ust. 1 Pr. bud. obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, a także odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami i odpowiedniej charakterystyki energetycznej budynku oraz racjonalizacji użytkowania energii. Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 2 obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Dokonując w tym zakresie oceny organ odnosi się nie tylko do przepisów szeroko rozumianego prawa budowlanego, obejmującego m. in. przepisy wykonawcze określające warunki techniczne obiektów, warunki ich użytkowania, ale także do innych przepisów, w tym określających warunki sanitarne, zdrowotne, przeciwpożarowe czy ochrony środowiska. 4. W kontrolowanej sprawie bezsporna ( bo przyznana przez skarżącego ) pozostawała okoliczność, iż w przyjętej do użytkowania decyzją PINB Nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. części budynku gastronomiczno – budowlanego, określonej jako część gastronomiczna (parter i piwnica) prowadzona była działalność restauracyjna polegająca na podawaniu napojów i posiłków, a także na organizowaniu imprez okolicznościowych o charakterze muzyczno-tanecznym. Analiza akt sprawy prowadzi – w ocenie Sądu - do wniosku, że słuszne jest stanowisko organów, iż podjęcie w kontrolowanym obiekcie (jego części) dodatkowo działalności polegającej na organizowaniu imprez taneczno – muzycznych wypełnia dyspozycję art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bowiem powoduje skutek w postaci wzrostu poziomu hałasu wynikającego z użytkowania obiektu w zmieniony sposób. Podkreślenia wymaga, iż oceny czy doszło do zmiany sposobu użytkowania w rozumieniu przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. należy dokonywać w porównaniu do sposobu użytkowania danego obiektu określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę ewentualnie w porównaniu do sposobu użytkowania wskazanego w późniejszych decyzjach np. w pozwoleniu na użytkowanie ( por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2007 r. , sygn. akt II OSK 306/06 Lex 339645 ). W związku z tym wskazać należy na sposób użytkowania części gastronomicznej budynku gastronomiczno–hotelowego wynikający z powołanej wyżej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 roku tj. decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie części gastronomicznej budynku gastronomiczno- hotelowego. Ze stanowiącego załącznik nr 2 do tej decyzji, projektu technicznego lokalu gastronomicznego wynika iż funkcją przyjętej do użytkowania części obiektu budowlanego – części gastronomicznej budynku hotelowo – gastronomicznego jest przygotowywanie i podawanie posiłków i napojów czyli świadczenie usług gastronomicznych z obsługą kelnerską. Wynikający z tej decyzji opis funkcji części obiektu nie obejmuje organizacji imprez o charakterze muzyczno – tanecznym. Oznacza to tym samym, że obiekt nie został przystosowany do realizacji funkcji polegającej na organizowaniu imprez o charakterze taneczno – muzycznym na etapie projektowania i realizacji inwestycji, co stanowi zasadniczy wymóg art. 5 Pr. bud. W toku postępowania Sąd przeprowadził – w celu wyjaśnienia wątpliwości w zakresie pierwotnej, przewidzianej w projekcie budowlanym, funkcji budynku skarżącego - dodatkowo dowód z opisu technicznego do projektu budynku hotelowo-restauracyjnego i mieszkalnego, zatwierdzonego decyzją Starosty Nr [...] z dnia [...] listopada 1999 w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Wynika z niego, iż budynek ma spełniać trzy funkcje: restauracyjną dla 32 osób, hotelową dla 32 osób i mieszkalną dla właściciela obiektu. Z jego treści nie wynika też by pierwotny projekt budowlany przewidywał rozwiązania techniczne i materiałowe związane ze zwiększoną emisją hałasu spowodowaną funkcją obiektu obejmującą organizację imprez muzyczno-tanecznych. Zapisów w tym zakresie nie zawiera też aneks do projektu budowlanego, stanowiący załącznik do decyzji PINB nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. w przedmiocie udzielenia skarżącemu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Tym samym za prawidłowe uznać należało stanowisko organów obu instancji stwierdzające, iż organizacja imprez o charakterze muzyczno – tanecznym nie mieści się w zakresie założonego przeznaczenia obiektu wynikającego z procesu budowlanego. Podejmowanie tego typu działalności w obiekcie, który nie został zaprojektowany w tym celu może świadczyć o zmianie sposobu użytkowania obiektu w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. Jest przy tym oczywiste, iż w momencie realizacji funkcji rozrywkowej w postaci imprez taneczno – muzycznych dochodzi do zmiany warunków emisji hałasu i drgań. Istnieje tym samym niewątpliwie istotna różnica w zakresie warunków realizacji i obsługi imprez zbiorowych, związanych z długotrwałym, jednoczesnym pobytem większej ilości uczestników i organizowanych z wykorzystaniem muzyki mechanicznej czy wykonywanej "na żywo" w porównaniu do świadczenia usług polegających jedynie na serwowaniu napojów i posiłków. W związku z tym wskazać należy, iż obiekt budowlany musi być dostosowany do założonej funkcji także w zakresie zabezpieczenia przed emisją hałasu (przed przekroczeniem dopuszczalnych norm ) i odpowiadać wymogom stawianym przez § 323, 324 i 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 , poz. 690 ). Zgodnie z § 323 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstawać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania, należy kształtować i zabezpieczać tak, aby poziom hałasów i drgań przenikających do otoczenia z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w odrębnych przepisach dotyczących ochrony środowiska, a także nie powodował przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań w pomieszczeniach innych budynków podlegających ochronie przeciwhałasowej i przeciwdrganiowej określonego w Polskich Normach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach ( § 324). Zgodnie natomiast z § 326 ust. 1 rozporządzenia poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych, budynkach zamieszkania zbiorowego i budynkach użyteczności publicznej, z wyłączeniem budynków, dla których jest konieczne spełnienie szczególnych wymagań ochrony przed hałasem, nie może przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach dotyczących ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach, wyznaczonych zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi metody pomiaru poziomu dźwięku A w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach. W budynkach, o których mowa w ust. 1, przegrody zewnętrzne i wewnętrzne oraz ich elementy powinny mieć izolacyjność akustyczną nie mniejszą od podanej w Polskiej Normie dotyczącej wymaganej izolacyjności akustycznej przegród w budynkach oraz izolacyjności akustycznej elementów budowlanych, wyznaczonej zgodnie z Polskimi Normami określającymi metody pomiaru izolacyjności akustycznej elementów budowlanych i izolacyjności akustycznej w budynkach. Należy zauważyć, że przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. odsyłają zarówno do przepisów branżowych w zakresie ochrony środowiska (w tym przypadku do przepisów w/w rozporządzenia Ministra Środowiska), ale także do regulacji wynikających z Norm Polskich. Regulacja przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. niewątpliwie stanowi przepisy szczególne wobec ogólnych zasad ochrony przed hałasem wynikających z przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz wydanego w oparciu o zawartą w tej ustawie delegację – rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r.. Wynika to z faktu, iż wymagania w powyższym zakresie stawiane obiektom budowlanym precyzuje i określa właśnie rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 roku. Jego przepisy mają w tym zakresie charakter przepisu szczególnego wobec regulacji wynikających z przepisów ochrony środowiska. 5. Podkreślenia wymaga, iż dla przyjęcia, że doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wystarczające jest wykazanie zaistnienia zmiany warunków bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, warunków pracy zdrowotnych, higieniczno- sanitarnych, ochrony środowiska bądź wielkości czy układu obciążeń. Przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. nie wymaga natomiast by nastąpiło ich pogorszenie. W ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy – wbrew wywodom skargi - prawidłowo oceniony przez organy – pozwalał na przyjęcie, iż doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania kontrolowanego obiektu. W ocenie Sądu bez znaczenia dla takiej oceny jest klasyfikacja obiektów budowlanych czy zakres realizowanej działalności gospodarczej, wynikający z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Dla ustalenia, iż doszło do zmiany sposobu użytkowania nie ma większego znaczenia rodzaj podejmowanej działalności, a tym bardziej jej kwalifikacja zgodnie z rozporządzeniem z dnia 24 grudnia 2007 r. Istota zmiany sposobu użytkowania obiektu nie sprowadza się bowiem do zmian w zakresie objętym tymi klasyfikacjami, lecz zmian w zakresie współczynników użytkowych obiektu w stosunku do pierwotnych ich wartości związanych z funkcją obiektu, określoną w pozwoleniu na budowę lub w decyzjach późniejszych np. jak w niniejszej sprawie w decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie. Wystarczające jest ustalenie, że w obiekcie została podjęta inna działalność niż dotychczasowa z czym wiąże się zmiana warunków m.in. w zakresie warunków ochrony środowiska ( co obejmuje też zdrowie ludzi ) bądź wielkości lub układu obciążeń. Nie są zatem konieczne szczegółowe wyliczenia i opisy zmian o których mowa w przepisie art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. Wystarczająca jest konstatacja, że zmiana w zakresie w/w wskazanym miała miejsce, a porównanie wcześniejszego i obecnego sposobu użytkowania obiektu wskazuje na oczywistość tej zmiany. Zauważyć przy tym należy, iż utrwalone w orzecznictwie jest stanowisko ( por. wyrok WSA w Warszawie z 29 czerwca 2005 r. VII SA/Wa 476/2005 Lex 179074; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 lipca 2010, II SA/Wr 134/10 oraz Z. Kostka "Prawo budowlane. Komentarz" , Gdańsk 2005, s. 172 ), iż za zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części należy uznać także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu jego użytkowania w ramach dotychczasowej funkcji obiektu, jeżeli powoduje to skutki o których mowa w przepisie art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. Taka zmiana również kreuje po stronie właściciela obiektu obowiązek dokonania zgłoszenia , o którym mowa w art. 71 ust. 2 Pr. bud. W realiach rozpoznawanej sprawy uznać zatem należało, iż rozszerzenie dotychczasowej działalności o organizowanie imprez muzyczno - tanecznych bez dokonania wymaganego zgłoszenia stanowi samowolną zmianę dotychczasowego sposobu użytkowania części obiektu. To rozszerzenie zakresu działalności wywołuje bowiem skutek o jakim mowa w przepisie art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bud, co najmniej w zakresie emisji hałasu i drgań nim wywołanych. 6. Odnosząc się do wywodów skargi, iż zmiana ( przekroczenie norm ) emisji hałasu nie mogło być przez organy nadzoru budowlanego rozważane w kategoriach zmiany warunków higieniczno - sanitarnych, a jedynie jako zmiana warunków ochrony środowiska wskazać należy, iż istotę warunków higieniczno – sanitarnych określa ustawa z dnia z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, wskazując, iż jest ona powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami: higieny środowiska, higieny pracy w zakładach pracy, higieny radiacyjnej, higieny procesów nauczania i wychowania, higieny wypoczynku i rekreacji, zdrowotnymi żywności, żywienia i przedmiotów użytku, higieniczno-sanitarnymi, jakie powinien spełniać personel medyczny, sprzęt oraz pomieszczenia, w których są udzielane świadczenia zdrowotne - w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych. Wynika z tego jednoznacznie, iż w zakresie warunków higieniczno – sanitarnych mieszczą się te wszystkie czynniki o szkodliwym lub uciążliwym oddziaływaniu na środowisko, a w tym również na zdrowie człowieka. Natomiast regulacje w zakresie poziomu hałasu zawarte są w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( Dz.U. Nr 25 z 2008 r., poz. 150 ze zm.), określającej m. in. zasady ochrony środowiska przed hałasem. Zgodnie z tą ustawą środowisko chroni się przed negatywnymi skutkami oddziaływania hałasu. Ochrona w tym zakresie - stosownie do treści art. 112 ustawy - polega w szczególności na utrzymaniu poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie bądź zmniejszaniu poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Wyjaśnić jednakże należy, iż zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy pojęcie "oddziaływanie na środowisko" obejmuje również oddziaływanie na zdrowie ludzi. Z kolei rozporządzenie z dnia 14 czerwca 2007 r. Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.. U. nr 120 poz. 826 z 2008r.) określa dopuszczalne poziomy hałasu w tym i wskaźniki (zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia – Tabela I) które mają zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska. Z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego powyższe regulacje nie są jedynymi w zakresie, w jakim ustawodawca określił wymagania dotyczące akustyki i emisji hałasu do środowiska oraz wymagania dotyczące jego przenikania pomiędzy obiektami budowlanymi. Jak wskazano to już uprzednio ( pkt 4 ) wymagania w powyższym zakresie stawiane obiektom budowlanym precyzuje i określa rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 roku. Jego przepisy mają w tym zakresie charakter przepisu szczególnego wobec regulacji wynikających z przepisów ochrony środowiska. Reasumując, uznać należało, iż uznanie przez organy, że doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego powinno obejmować stwierdzenie, iż spowodowana ona została nie tylko zmiana warunków higieniczno – sanitarnych, ale i w zakresie ochrony środowiska. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. W tych okolicznościach za bezzasadne uznać należało zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt a - d skargi, w tym też zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji. 7. Odnosząc się zaś do podniesionej przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie kwestii, iż uczestnicy postępowania N.P. – S. i T.S. nie są właścicielami lokalu mieszkalnego usytuowanego w budynku sąsiadującym z budynkiem skarżącego, to jej zgłoszenie oznacza podniesienie zarzutu braku legitymacji do występowania przez uczestników w charakterze strony postępowania administracyjnego. W związku z tym wskazania wymaga, iż w postępowaniu dotyczącym zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania ( art. 71 ust. 2 Pr. bud. ) stroną jest wyłącznie podmiot, który dokonał zgłoszenia ( por. postanowienie NSA z 16 maja 2007 r., II OSK 529/07, ONSA WSA 2008, nr 1 , poz. 9 ). Zdaniem Sądu jednakże w postępowaniu dotyczącym samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części ( art. 71a ust.1 Pr. bud. ) interes prawny oprócz inwestora i innych osób mogących wykazać się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane mają także właściciele i użytkownicy wieczyści sąsiednich nieruchomości, którzy jako osoby trzecie uprawnieni są do żądania od inwestora i organu nadzoru budowlanego zapewnienia im ochrony uzasadnionych interesów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 i ust. 2 Pr. bud. W konsekwencji więc interesu prawnego w takim postępowaniu nie mają podmioty legitymujące się innymi niż wskazane prawami korzystania z nieruchomości sąsiednich, w szczególności wynikającymi z tytułów obligacyjnych ( np. najem, dzierżawa ). Należy mieć jednakże na uwadze, iż postępowanie w sprawie nielegalnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części może toczyć się z urzędu. Organ nadzoru budowlanego ma bowiem obowiązek wszcząć je w każdym przypadku uzyskania informacji o dokonaniu samowoli w zakresie zmiany sposobu użytkowania. Wszczęcie zatem takiego postępowania z inicjatywy podmiotu nie mającego w istocie przymiotu strony i prowadzenie go z jego udziałem nie stanowi naruszenia prawa mającego wpływ na wynik postępowania kończącego się decyzją skierowaną do podmiotu, który dopuścił się omawianej samowoli. W tym też miejscu stwierdzić należy, iż postanowienie Nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 roku, jak i decyzja organu I instancji oraz decyzja organu odwoławczego zasadnie skierowane zostały do skarżącego jako właściciela obiektu budowlanego i inwestora, a nie do podmiotu, który w oparciu o obligacyjny stosunek umowny prowadzi w części obiektu restaurację "S". Niezależnie bowiem od tego kto dokona samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego odpowiedzialność za takie działania ponosi jego właściciel (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2007 r. II SA/Po 105/07; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., II OSK 1836/07; wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2009r., VII SA/Wa 75/09). Przepis art. 71a Pr. bud. umieszczony jest w Rozdziale 6 tej ustawy, zatytułowanym utrzymanie obiektów budowlanych. W pierwszym przepisie tego rozdziału (art. 61) wyrażona została zasada, w myśl której właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust 2 tj. użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust 1 pkt 1-7. Zdaniem Sądu, skoro ustawodawca wyraził ogólną zasadę, w myśl której odpowiedzialność za użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem spoczywa na właścicielu lub użytkowniku obiektu, to również na tych podmiotach ciąży obowiązek poniesienia konsekwencji samowolnej zmiany sposobu użytkowania stanowiącej zmianę przeznaczenia obiektu. Należy też zauważyć, że w razie wynajęcia obiektu budowlanego właściciel ma możliwość i obowiązek określenia takich warunków umowy najmu, które uniemożliwią najemcy samowolną zmianę sposobu użytkowania takiego obiektu. 7. W ocenie Sądu brak jest zarzucanych skargą naruszeń prawa procesowego. Ocena materiału dowodowego dokonana przez organy – wbrew wywodom skargi – objęła całość materiału dowodowego niezbędnego dla wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i miała charakter swobodny, a nie dowolny ( art. 77 § 1 i 80 Kpa ). Zachowane zostały prawa procesowe przysługujące skarżącemu jako stronie postępowania, a uzasadnienie rozstrzygnięcia organu spełnia wymogi stawiane prawem. W kontekście poczynionych już uprzednio rozważań dotyczących kwestii sytuacji w jakich można mówić o zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, nie mogły zostać uznane za zasadne zarzuty dotyczące oparcia się przez organy na opiniach przedłożonych przez uczestników postępowania i na pomiarach poziomu hałasu , przeprowadzonych bez udziału skarżącego. Dla kwestii uznania, iż doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania decydujące znaczenie miało ustalenie dotychczasowej funkcji części obiektu budowlanego, co prawidło organ ustalił w oparciu o dokumenty w postaci decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz kwestia zakresu, charakteru i intensywności działalności faktycznie wykonywanej w oddanej do użytkowania części budynku jak też zmian ( a nie pogorszenia czy przekroczenia dopuszczalnych norm ) jakie wywołuje ona w zakresie warunków higieniczno – sanitarnych i ochrony środowiska. Przy bezspornej w istocie okoliczności, iż w części konsumpcyjnej budynku skarżącego urządzane są imprezy muzyczno-taneczne typu wesela i inne przyjęcia okolicznościowe przy wykorzystaniu muzyki mechanicznej i wykonywanej "na żywo" zmiana warunków w zakresie emisji hałasu i drgań, w stosunku do pierwotnej funkcji wydaje się oczywista. W ocenie Sądu już te okoliczności pozostawały wystarczające dla przyjęcia dokonania przez skarżącego samowolnej zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71a ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. Natomiast kwestie takie jak zakres robót wykonanych przez skarżącego, a mających na celu wygłuszenie pomieszczeń sali konsumpcyjnej i spełnianie przez część gastronomiczną wymogów obowiązujących dla obiektów w których ze względu na prowadzona w nim działalność mogą powstawać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania mogą i powinny być przedmiotem ustaleń w postępowaniu wywołanym zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części ( art. 71 ust. 2 Pr. bud. ) Zważywszy na powyższe niezasadne pozostawały zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa procesowego zawarte w jej pkt a – e. 8. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z art. 134 § 1 ppsa wskazać należy na uchybienie organu II instancji, które jednakże nie miało wpływu na wynik sprawy. Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję PINB nakładającą na skarżącego obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania części gastronomicznej tj. wyłącznie jako sali konsumpcyjnej. Aby nałożyć na stronę obowiązek o którym mowa w art. 71 a ust. 4 ustawy – Prawo budowlane tj. obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części , organ musi wykazać, iż zaszła jedna z okoliczności w tym przepisie określonych, uzasadniająca zastosowanie przewidzianej w nim sankcji tj. albo zobowiązany nie wykonał w terminie obowiązku nałożonego na niego postanowieniem o którym mowa w ust. 1 pkt 2 art. 71 a, albo pomimo wstrzymania użytkowania obiektu ( jego części ) postanowieniem z art. 71a ust. 1 pkt 1 jest on nadal użytkowany. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji wydał decyzję na podstawie art. 71 a ust. 4 Prawa budowlanego z uwagi na użytkowanie części obiektu, pomimo jego wstrzymania postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Podstawę takiego ustalenia PINB stanowiły pisma N. i T.S. informujące o użytkowaniu lokalu i organizowaniu w nim imprez muzyczno-tanecznych oraz oświadczenie C.C. z dnia [...] stycznia 2010 r. potwierdzające ten fakt. Organ wprawdzie tego już nie wskazał, ale wnioski w tym zakresie potwierdza także znajdująca się w aktach spraw informacja Straży Miejskiej. To stanowisko organu I instancji należy uznać za prawidłowe. Błędne natomiast pozostawało stanowisko WINB. Zgodnie z treścią uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego podstawę wydania orzeczenia na podstawie art. 71 a ust. 4 Prawa budowlanego stanowiło uchybienie przez skarżącego terminu do złożenia dokumentów, co do złożenia których, strona została zobowiązana postanowieniem z [...] grudnia 2009 r.. Tymczasem, zgodnie z tym postanowieniem, właściciel obiektu budowlanego miał złożyć wymagane dokumenty do dnia [...] marca 2010 r., zaś decyzja organu I instancji wydana została w dniu [...] stycznia 2010 r., a zatem przed upływem wyznaczonego terminu. Upływ terminu po wydaniu decyzji na podstawie art. 71 a ust. 4 Prawa budowlanego nie mógł już zatem powodować negatywnych skutków dla strony. Wydanie bowiem decyzji na tej podstawie powoduje zamkniecie drogi do legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania, czemu służyć miało przedłożenie żądanych dokumentów. Wobec jednak faktu, iż sankcja za nieprzedłożenie w terminie dokumentów jak i za dalsze użytkowanie obiektu lub jego części (co w sprawie bezspornie miało miejsce) jest tożsama (nakazanie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania) w konsekwencji więc to uchybienie WINB nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu. Na marginesie jedynie wskazać należy, iż ostateczne orzeczenie organów nadzoru budowlanego nakazujące przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania nie pozbawia skarżącego prawa dokonania zmiany sposobu użytkowania po spełnieniu przesłanek przewidzianych w przepisie art. 71 ustawy - Pr. budowlane. 9. Wobec oddalenia skargi brak było podstaw do orzekania w przedmiocie zwrotu kosztów na rzecz skarżącego. Nie zaszły też podstawy do orzekania w przedmiocie wniosku uczestników postępowania o zwrot poniesionych kosztów. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo zwrotu poniesionych kosztów przyznaje bowiem wyłącznie stronie skarżącej w przypadku uwzględnienia jej skargi tj. wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu ( art. 199 i 200 ppsa ) .