II GSK 1423/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędziowie NSA Tadeusz Cysek Czesława Socha Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. M. – "M." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt III SA/Po 528/10 w sprawie ze skargi T. M. – "M." na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. M. – "M." na rzecz Zarządu Województwa [...] kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt III SA/Po 528/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalił skargę T. M. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie w ramach [...] Regionalnego Programu Operacyjnego nr [...], z następującym uzasadnieniem. W dniu 8 grudnia 2009 r. T. M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "M. – N. T. M." złożył do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Podniesienie poziomu konkurencyjności firmy M. – N. poprzez wdrożenie innowacyjnych technologii druku hybrydowego na przedmiotach przestrzennych" w ramach konkursu nr 07/I/2009 dla Działania 1.2 "Wsparcie rozwoju MSP". Pismem z dnia [...] maja 2010 r. skarżący otrzymał z Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] informację o negatywnym zakończeniu merytorycznej oceny jego wniosku – projekt uzyskał 21,5 pkt, co stanowi 50% maksymalnej liczby punktów możliwej do uzyskania, podczas gdy minimalną granicą umożliwiającą dalsze zakwalifikowanie wniosku jest 60%. W złożonym proteście wnioskodawca zakwestionował ocenę kryteriów merytorycznych, tj. 6, 7 i 10 oraz wniósł o dokonanie korekty ocen w tych kryteriach. Odnośnie kryterium nr 6 wnioskodawca wskazał, że do dokumentacji konkursowej dołączył opinię o innowacyjności dotyczącą hybrydowego nadruku na przedmiotach przestrzennych technikami sitodruku i druku cyfrowego przygotowaną przez C. "i." S., Oddział w P. W powyższej opinii stwierdzono, iż technologia hybrydowego nadruku jest znana na rynku krócej niż 1 rok na podstawie działalności firmy O., która jest konstruktorem tej maszyny. Wnioskodawca wniósł o ponowne rozpatrzenie projektu i przyznanie 4 pkt w ramach niniejszego kryterium. Odnosząc się do zaniżonej punktacji w ramach kryterium nr 7 wnioskodawca stwierdził, że posiada potencjał (rzeczowy, finansowy i doświadczenie) gwarantujący efektywną i kompleksową realizację projektu. W ramach finansowania przedstawił promesę pożyczki gwarantującą finansowanie inwestycji. Wskazał, że jego firma posiada umowę dzierżawy do 2015 r., bez możliwości jej wypowiedzenia przez Spółkę D., co również gwarantuje realizację projektu. Wnioskodawca zwrócił uwagę na list intencyjny przedstawiony w dokumentacji aplikacyjnej od Spółki D. oraz posiadane, w chwili złożenia wniosku, zgłoszenie patentowe na wzór użytkowy. W ocenie przedsiębiorcy pomimo braku doświadczenia w realizacji projektów z programów pomocowych UE należy przypuszczać, że posiadając odpowiednie wykształcenie kierunkowe oraz doświadczenie menadżerskie wspierany (od strony finansowej) przez kompetentnego pracownika oraz (od strony technicznej) przez nowozatrudnionych pracowników, gwarantuje potencjał ludzki niezbędny do prawidłowej realizacji projektu. Wnioskodawca wniósł o przyznanie w ramach kryterium nr 7 maksymalnej liczby punków, tj. 6 pkt. Odnośnie kryterium nr 10 wnioskodawca wskazał, że z biznes planu jednoznacznie wynika, iż cyfrowe nadruki technologiczne stanowią nową, złożoną usługę, której technologię zamierza się opatentować. Dopiero prace badawczo- rozwojowe firmy O. doprowadziły do skonstruowania i wyprodukowania w 2009 r. maszyny umożliwiającej druk cyfrowy na przedmiotach przestrzennych. W chwili obecnej przedsiębiorstwo zajmuje się świadczeniem usług sitodruku, a druk cyfrowy należy do zupełnie innej technologii. Półautomatyczna maszyna C. pozwala na wdrożenie dwóch zupełnie innych technologii – sitodruku i druku cyfrowego. Wnioskodawca podkreślił, że w wyniku realizacji projektu udoskonalony zostanie sitodruk. Wnioskodawca wniósł o przyznanie za kryterium nr 10 maksymalnej liczny punktów. Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej WRPO orzeczeniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], oddaliła protest w całości. Dokonując ponownej oceny w ramach kryterium nr 6, Komisja Odwoławcza stwierdziła, że w "Opinii o innowacyjności" wskazano, iż pierwszy typ przedmiotowej maszyny powstał w 2006 r., a wdrożenie technologii w maszynach nastąpiło po serii testów w 2008 r. Zdaniem Komisji w opinii brak jest opisu dysz drukujących o nowatorskiej zasadzie działania (brak danych technicznych, opisu technologii oraz zasady działania). Przedmiotowa opinia nie zawiera informacji, na podstawie jakich materiałów źródłowych opisano innowacyjność technologii oraz wskazano okres stosowania tego rodzaju rozwiązań technologicznych na świecie, choć ta informacja musiała być uwzględniona w opinii. Odnośnie kryterium nr 7 Komisja Odwoławcza podkreśliła, że potencjał przedsiębiorstwa dotyczy obecnego stanu posiadania, a nie zakresu rzeczowego projektu, który został określony w pierwotnej wersji dokumentacji projektu. Powołując dane wynikające z biznes-planu Komisja stwierdziła, że przedstawione informacje potwierdzają, iż firma działa od niedawna, ma stosunkowo krótkie doświadczenie w zakresie usług branży poligraficznej oraz nie zatrudnia pracownika produkcyjnego, który wykonuje usługi jakie oferuje dotychczas firma. Przedsiębiorstwo nie posiada odpowiedniego zaplecza lokalowego, nie posiada nagród, wyróżnień i certyfikatów. Firma nie posiada doświadczenia w realizacji projektów przy współfinansowaniu z UE oraz maszyn i urządzeń. Komisja zaznaczyła, że podany okres działania firmy, promesa pożyczki gwarantująca finansowanie inwestycji, list intencyjny na realizację inwestycji oraz posiadanie przez właściciela odpowiedniego wykształcenia kierunkowego oraz doświadczenia menadżerskie zostały zauważone i przyznano za te informacje 2 pkt. Podkreśliła również, że wskazane zgłoszenie patentowe na wzór użytkowy jest oceniane w kryterium nr 17. Odnośnie kryterium nr 10 Komisja Odwoławcza zaznaczyła, że usługi, które będą wynikiem realizacji projektu będą dotyczyły usług świadczonych już przez wnioskodawcę, dlatego nie można uznać ich za nowe, a jedynie za udoskonalone. Z kolei za udoskonalone usługi projekt wnioskodawcy otrzymał już punkty w kryterium nr 9. Fakt, iż usługi te będą świadczone w wyniku wykorzystania jednocześnie dwóch technologii nie wpływa na to, iż będą to nowe usługi, ponieważ w obu kryteriach (9 i 10) wymagane jest wykorzystanie technologii. Stąd nie można mówić o nowych usługach, a jedynie o udoskonalonych, ponieważ wnioskodawca świadczy już tego rodzaju usługi. Usługi zostaną udoskonalone w zakresie lepszej jakości i uzyskaniu "wierności fotografii z niezwykłą rozdzielczością". W konsekwencji Komisja Odwoławcza stwierdziła brak możliwości przyznania punktów za kryterium nr 10. W skardze T. M. zarzucił, że ocena merytoryczna wniosku w zakresie kryterium nr 6, 7 i 10 została dokonana w sposób dowolny, nierzetelny i odbiegający od zasad bezstronności, co doprowadziło do naruszenia zasady równego dostępu do pomocy i przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów (art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) oraz zasady rzetelnej i bezstronnej oceny projektów (pośrednio wyrażonej w art. 31 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. stwierdził, że sporna w niniejszej sprawie jest punktacja za kryteria wartościujące numer 6, 7 i 10. W ramach kryterium nr 6 – Projekt zakłada zastosowanie nowych rozwiązań technologicznych stosowanych na świecie przez okres nie dłuższy niż 1 rok – przyznano wnioskodawcy 0 punktów na 4 możliwe do uzyskania. Zdaniem Sądu organ słusznie wskazał, że aby otrzymać maksymalną ilość punktów wnioskodawca powinien podać wszystkie wymagane przez biznes plan informacje. Wnioskodawca nie podał źródeł informacji o innowacyjności, co w konsekwencji uniemożliwiło zweryfikowanie informacji zawartych w opinii. Organy zasadnie też wskazały, że w opinii podano nieprecyzyjnie daty (brak wskazania konkretnego miesiąca danego roku), bowiem w oparciu o podane daty nie można ustalić od kiedy maszyna do hybrydowego nadruku znajduje się na rynku, czy też kiedy miały miejsce testy, co ma istotne znaczenie przy dokonywaniu oceny w ramach omawianego kryterium. W ocenie Sądu, Komisje słusznie stwierdziły, iż w opinii brak jest opisu dysz drukujących o nowatorskiej zasadzie działania, która wpływa na zastosowanie w maszynie innowacyjnej metody druku cyfrowego na przedmiotach przestrzennych. W ocenie Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego, iż Komisja stwierdzając niekompletność opinii o innowacyjności sama mogła powołać w tym celu odpowiednich ekspertów, bądź wezwać go do wyjaśnienia, bowiem zgodnie z Regulaminem konkursu, to wnioskodawca musi w dokumentacji aplikacyjnej wykazać, iż jego projekt odpowiada Kryteriom oceny. Sąd stwierdził również, że nie ma możliwości uzupełnienia przedłożonej dokumentacji aplikacyjnej na etapach dokonywania oceny przez Komisję Oceny Projektów oraz rozstrzygania protestu przez Komisję Odwoławczą. Sąd podzielił stanowisko organu, że wzór opinii był znany skarżącemu, ponieważ wszystkie dokumenty dotyczące przedmiotowego konkursu zostały opublikowane na stronie internetowej, natomiast po ogłoszeniu konkursu wszyscy wnioskodawcy mieli możliwość przeprowadzenia konsultacji w sprawach dotyczących konkursu w tym kryteriów oceny. W ocenie Sądu przedstawione powyżej stanowisko organu nie narusza kryterium nr 6. Sąd wskazał, że w ramach kryterium nr 7 przyznano wnioskodawcy 2 punkty na 6 możliwych do uzyskania. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, uwzględniono podany okres działania firmy, promesę pożyczki gwarantującą finansowanie inwestycji, list intencyjny na realizację inwestycji, a także posiadanie przez właściciela odpowiedniego wykształcenia kierunkowego oraz doświadczenia menadżerskiego. W ocenie Sądu jednoznaczne brzmienie kryterium nr 7 zapisane w należycie ogłoszonych kryteriach wyboru projektów zostało w sposób przejrzysty doprecyzowane we wzorze biznes planu, gdzie podano, że na podstawie informacji zawartych w biznes planie zostanie oceniony potencjał wnioskodawcy, gwarantujący efektywną i kompleksową realizację projektu oraz wskazano, jakie w szczególności informacje Instytucja Zarządzająca będzie brała pod uwagę przy ocenie potencjału wnioskodawcy. Zdaniem Sądu nie może budzić wątpliwości, że badając potencjał wnioskodawcy, w ramach niniejszego kryterium, Instytucja Zarządzająca ocenia i odpowiednio przyznaje punkty za cechy, które mają znaczenie dla oceny wiarygodności wnioskodawcy i jego zdolności do realizacji zgłoszonego projektu w chwili złożenia wniosku. W przypadku, gdy ocena ta dokonana jest zgodnie z kryteriami wyboru oraz z podanym w biznes planie sposobem, w jaki będą oceniane projekty w kryterium numer 7 – tak, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie – przedstawione w skardze zarzuty, co do tego, jak należało ocenić potencjał wnioskodawcy nie mogą zostać uwzględnione, gdyż stanowią wyłącznie polemikę z oceną Komisji. Sąd podzielił stanowisko organu, że wnioskodawca, który posiada doświadczenie w realizacji takich projektów ma wyższy potencjał niż przedsiębiorca, który takiego doświadczenia nie posiada. Zdaniem Sądu, organ dokonał właściwej oceny informacji stwierdzając, iż usługi, które będą wynikiem realizacji projektu objętego wnioskiem będą dotyczyły usług świadczonych już przez wnioskodawcę i mających to samo przeznaczenie. W ocenie Sądu zasadnie zatem Komisja stwierdziła, że nie można uznać usługi nadruku techniką hybrydową na materiałach przestrzennych za usługę nową, a jedynie za udoskonalaną, za którą projekt wnioskodawcy otrzymał już punkty w kryterium nr 9. Sąd wskazał, że twierdzenie skarżącego, jakoby samo zastosowanie innowacyjnej technologii produkcji skutkowało zawsze wytworzeniem nowego produktu, obarczone jest błędem logicznym. Organ prawidłowo uznał, że fakt, iż usługi nadruków techniką hybrydową na materiałach przestrzennych będą świadczone w wyniku wykorzystania jednocześnie dwóch technologii nie przesądza, iż będą to nowe usługi, ponieważ w obu kryteriach (9 i 10) wymagane jest wykorzystanie technologii. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący nieskorzystania przez organ podczas oceny wniosku z wiedzy ekspertów, bowiem jak wskazano w pismach obu Komisji oraz w odpowiedzi na skargę ocena dokumentacji aplikacyjnej nastąpiła z udziałem ekspertów posiadających odpowiednią wiedzę do oceny danego rodzaju projektu objętego niniejszym wnioskiem. Zatem, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie można uznać, że ocena wniosku została dokonana w sposób przypadkowy. W skardze kasacyjnej T. M. wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący na podstawie art. 174 ust. 1 i 2 zarzucił: 1. Naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 26 ust. 2 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) poprzez uznanie, że ocena merytoryczna wniosku skarżącego, złożonego w ramach konkursu nr 07/1/2009 dla Działania 1.2 "Wsparcie rozwoju MSP" [...] Regionalnego Programu Operacyjnego, została przeprowadzona zgodnie z prawem, tj. zgodnie z kryteriami Konkursu i priorytetami WRPO - co doprowadziło do naruszenia zasady równego dostępu do pomocy i przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów; b) pkt 5 Części III Regulaminu Konkursu 07/1/2009 w zw. z pkt 26 Kryteriów Wyboru Projektów w ramach Działania 1.2. Wsparcie rozwoju MSP dla schematu III - poprzez niezgodne z ww. przepisami zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków zawartych w biznes-planie i opinii o innowacyjności projektu; c) § 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Nr 193, poz. 1399 ze zm.) poprzez brak jego uwzględnienia w niniejszej sprawie i w efekcie przyjęcie, że przedmiotem projektu nie jest nowa usługa. 2 Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 106 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie oceny dowodów w niniejszej sprawie w sposób dowolny, nierzetelny i odbiegający od zasad bezstronności, a zatem z przekroczeniem zasad swobodnej oceny dowodów; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się i wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że Regulamin Konkursu nr 07/1/2009 nie reguluje, w jaki sposób, tj. przy poszanowaniu jakich zasad, organ administracyjny realizujący przedmiotowy program konkursowy powinien dokonywać oceny wniosków o dofinansowanie. Kryteria oceny merytorycznej, są sformułowane w sposób niejednokrotnie nieprecyzyjny, zawierają pojęcia niedookreślone – w konsekwencji liczba przyznanych w ramach danego kryterium punktów może być skrajnie różna. Zdaniem skarżącego zamiarem ustawodawcy, który w art. 37 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wykluczył możliwość stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, było zapewnienie skuteczności systemu rozdziału środków z funduszy strukturalnych i zapobieżenie występowania dodatkowych opóźnień. W art. 26 wyrażona jest zasada równego dostępu do pomocy i przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, a w art. 31 ustawodawca wprowadził gwarancje rzetelnej i bezstronnej oceny projektów dopuszczając możliwość powołania ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę. Sąd w sposób nieuzasadniony uznał, że ocena merytoryczna projektu została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem skarżącego, Sąd przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji doprowadził do naruszenia zasady równego dostępu do pomocy wszystkim beneficjentom. Wbrew twierdzeniom Sądu i Komisji, podane daty są precyzyjne i spójne - na str. 4 opinii wskazano jednoznacznie, że wdrożenie technologii w maszynach nastąpiło po serii testów w 2008 r. (a zatem, że testy miały miejsce w 2008 r., technologię zaczęto wdrażać później, a w 2009 r. firma O. wprowadziła na rynek prototyp maszyny do nadruku hybrydowego). Zdaniem skarżącego, wiarygodności opinii nie pozbawia fakt, że w opinii nie wskazano konkretnego miesiąca danego roku, albowiem nawet bez tych informacji można ustalić, kiedy testy miały miejsce (są podane lata). Opinia została sporządzona i potwierdzona przez zespół niezależnych ekspertów, którzy jednoznacznie określili innowacyjność tej technologii jako nieprzekraczającą roku w skali kraju i świata (na dzień sporządzenia opinii). Ponadto nie wiadomo, w jakim celu Komisji był potrzebny opis dysz drukujących. Sąd I instancji, w ślad za organem, w jednym zdaniu uznał to za brak opinii, jednakże nie odniósł się w ogóle do zarzutu skarżącego w tym zakresie. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną nawet jeśli przyjąć, że informacje odnośnie innowacyjności projektu zawarte w biznes planie i w opinii są niekompletne, to powinien on zostać wezwany przez organ do uzupełnienia tych braków. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną to na organie – w ramach wstępnej kontroli formalnej – ciążył obowiązek ustalenia, czy wniosek o dofinansowanie, biznes plan oraz załączniki są kompletne i zgodne z dokumentacją konkursową - i w wypadku stwierdzenia braków organ był zobligowany do wezwania wnioskodawcy do ich uzupełnienia. Organ dopiero na etapie oceny merytorycznej uznał niekompletność dokumentacji, a zatem powyższe zaniedbanie organu nie może obciążać skarżącego. Skarżący wobec faktu, że jego wniosek przeszedł pozytywnie kontrolę formalną, miał prawo przypuszczać, że przedłożona przez niego dokumentacja jest kompletna i zgodna z dokumentacją konkursową. Zakwestionowanie biznes-planu i opinii o innowacyjności z powodów błahych (przy jednoczesnym zaniechaniu wezwania do uzupełnienia braków), stanowi naruszenie Regulaminu Konkursu i w dalszej kolejności prowadzi do złamania zasady równego dostępu do pomocy. Odnosząc się do kryterium 7 wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że w dokumentacji konkursowej nie ma żadnej definicji wskazanego kryterium, co sprawia, że pojęcie to jest nieprecyzyjne i jego interpretacja zależy wyłącznie od oceny danego podmiotu. Precyzyjne określenie danego kryterium powinno nastąpić w samej dokumentacji konkursowej (tu – w biznes planie), a nie zaś dopiero podczas ewentualnych konsultacji telefonicznych. Niezależnie od braku doprecyzowania tego kryterium, oczywistym jest wymóg uwzględniania tylko takich czynników, które faktycznie będą wpływały na realizację zamierzonego projektu. Zdaniem skarżącego, Sąd w ślad za Komisją dokonał w tym zakresie interpretacji dowolnej, wybiórczej, a nadto oderwanej od zasad wiedzy i doświadczenia życiowego, co uzasadnia zarzut przekroczenia zasad swobodnej oceny dowodów. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną skoro z uzasadnienia wyroku Sądu wynika, że Komisja uwzględniła na korzyść więcej czynników, niż by to wynikało z pisma Komisji, niezrozumiałym jest, dlaczego punktacja przyznana skarżącemu w zakresie tego kryterium miałaby pozostać niezmieniona. Uzasadnienie stanowiska Sądu nie wyjaśnia w żaden sposób zaistniałej sprzeczności. Zdaniem skarżącego, Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w ogóle nie odniósł się do zarzutów skarżącego dotyczących lokalizacji oraz zatrudnienia pracowników. Skarżący zakwestionował również stanowisko Sądu i Komisji, że na potencjał negatywnie wpływa brak doświadczenia w realizacji projektów przy współfinansowaniu z UE. Jego zdaniem takie stanowisko prowadzi do nierównego traktowania podmiotów ubiegających się o środki unijne, dając nieuzasadnione pierwszeństwo podmiotom już w tej materii doświadczonym. Odnośnie Kryterium nr 10 wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że stanowisko Sądu, aprobujące stanowisko Komisji Odwoławczej, że skarżący na skutek realizacji projektu wprowadzi usługę/produkt udoskonalony, a nie nowy jest błędne i nie znajduje oparcia w przedłożonej dokumentacji, bowiem technika hybrydowa w żadnym wypadku nie jest udoskonaleniem techniki sitodruku. Mylenie tych pojęć przez Sąd i Komisję świadczy o braku wiedzy i przesądza o dokonaniu oceny projektu w sposób nierzetelny - a zatem w sposób naruszający prawo. Skarżący wskazał ponadto, że z § 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego w sprawie udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych wynika, że nową inwestycją (usługą/produktem) nie jest wyłącznie "utworzenie czegoś nowego", czego jeszcze nie było, ale również "rozbudowa" już istniejącego przedsiębiorstwa, czy też wprowadzenie nowych dodatkowych produktów bądź zasadnicza zmiana procesu produkcyjnego. W rezultacie realizacji inwestycji skarżący rozpocznie nową działalność, tj. druk hybrydowy na przedmiotach przestrzennych (pkt 3.3 biznes planu), jak również udoskonali dotychczasową usługę, tj. usługę sitodruku (pkt 3.4 biznes planu). Do tej pory (pkt 2.1. biznes planu; s. 4) działalność związana z drukiem ("pozostałe drukowanie") stanowiła marginalną część procesu produkcyjnego skarżącego - udział 0,50% w ostatnim roku obrotowym w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży. Stąd też z tego punktu widzenia usługa druku (niezależnie od tego, czy druku hybrydowego czy sitodruku) będzie inwestycją dla skarżącego nową w rozumieniu przepisów powołanego rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 30e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) nakazuje w zakresie nieuregulowanym odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, podając jednocześnie, stosowanie których przepisów p.p.s.a. jest wyłączone. Nie zostało wyłączone stosowanie przepisów p.p.s.a. dotyczących skargi kasacyjnej, obejmujących regulację podstaw kasacyjnych granic skargi kasacyjnej oraz zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i rodzaju rozstrzygnięć. Oznacza to, że art. 174, art. 183 § 1 i 2 oraz art. 184 p.p.s.a. stosuje się wprost. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej poza nieważnością postępowania, którą bierze pod rozwagę z urzędu, a która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Zatem o zakresie kontroli wyroku Sądem I instancji decydują podstawy skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. Zarzuty oraz ich uzasadnienie (z wyjątkiem pkt 2 skargi kasacyjnej) w istocie wskazują na naruszenie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia art. 26 ust. 2 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 2 i 4 cyt. ustawy przez dokonanie oceny merytorycznej wniosku niezgodnie z "kryteriami konkursu i priorytetami WRPO" oraz zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków zawartych w biznes planie i opinii o innowacyjności projektu ("pkt 5 część III Regulaminu Konkursu 7/I/2009 w zw. z pkt 26 Kryterium Wyboru Projektów w ramach działania 1.2. Wsparcie rozwoju MSP dla schematów III"), co doprowadziło do naruszenia zasady równego dostępu do pomocy i przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Oceniając w pierwszym rzędzie zarzut naruszenia przepisów postępowania wymienionych w pkt 2 skargi kasacyjnej podkreślić należy, że zarzut ten może być uznany za skuteczny tylko wówczas, gdy autor skargi kasacyjnej wykaże, że uchybienie sądu w tym zakresie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polega w ocenie skarżącego na braku odniesienia się i wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Art. 141 § 4 p.p.s.a. wymienia elementy jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wszystkie te elementy zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Ponadto zauważyć wypada, że Sąd I instancji wbrew twierdzeniom strony odniósł się do zarzutów skargi dotyczących wadliwej merytorycznej oceny wniosku w odniesieniu do kryteriów 6, 7 i 10. Fakt, że Sąd nie podzielił stanowiska strony aprobując "oddalenie protestu", nie oznacza naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest zasadny wówczas, gdy sposób sporządzenia uzasadnienia uniemożliwia kontrolę instancyjną wyroku. Nie jest natomiast skuteczny, gdy zmierza do kwestionowania przyjętego przez Sąd stanowiska. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. reguluje uzupełniające postępowanie dowodowe przed sądem, które ograniczone jest do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu z wyjątkiem dokumentu mającego charakter opinii biegłego (por. wyrok składu 7 sędziów NSA z dnia 25 września 2000 r., sygn. akt FSA 1/00 - ONSA 2001, nr 1, poz. 1). Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera żadnej argumentacji na potwierdzenie naruszenia tegoż przepisu. Z pewnością przepis ten nie służy do podważania oceny dowodów, zwłaszcza przez Sąd I instancji, który kontroluje działalność administracji publicznej oraz orzeka w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 1 i § 3 ustawy p.p.s.a.). Sąd administracyjny bada czy w toku rozpoznawania sprawy nie naruszono prawa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Przechodząc do oceny zasadności zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że naruszenie art. 26 ust. 2 cyt. ustawy musi wiązać się z naruszeniem przez Instytucję Zarządzającą lub wyznaczony przez nią organ reguł postępowania wymienionych w obrębie zadań wymienionych w art. 26 ust. 1 ustawy. Autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie art. 26 ust. 2 ustawy powiązał go z art. 26 ust. 1 pkt 2 i 4, z którego wynika, że do zadań Instytucji Zarządzającej należy przygotowanie szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego oraz jego zmian z uwzględnieniem wytycznych ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, o których mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1 (art. 26 ust. 1 pkt 2) oraz wybór w oparciu o kryteria, o których mowa w pkt 3, projektów, które będą dofinansowywane w ramach programu operacyjnego (art. 26 ust. 1 pkt 4). Przy takiej konstrukcji prawnej skarżący zarzucił, że merytoryczna ocena wniosku dokonana została niezgodnie z prawem, tj. kryteriami konkursu i priorytetami WRPO oraz przepisami Regulaminu Konkursu określonymi w pkt 1b skargi kasacyjnej, jak również bez uwzględnienia § 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego w sprawie regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych. Skarżący zakwestionował liczbę przyznanych punktów w ramach kryterium 6, 7, 10. Podstawę prawną negatywnej oceny merytorycznej wniosku stanowiły: – art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, – Regulamin Konkursu Nr 07/I/2009 dla Osi Priorytetowej I: "Konkurencyjność przedsiębiorstw", "Działanie 1.2. "Wsparcie rozwoju MSP" realizowanego w ramach [...] Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007–2013 przyjętym uchwałą Zarządu Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] października 2009 r., – kryteria wyboru projektów przyjęte przez Komitet monitorujący uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. (ze zmianami) stanowiące załącznik nr 1 do "Regulaminu Konkursu". Niezastosowanie § 5 przywołanego rozporządzenia autor skargi kasacyjnej powiązał z oceną kryterium nr 10 "Nowy/a pod względem technologicznym produkt/usługa oferowany/a przez wnioskodawcę w wyniku zrealizowanego projektu" twierdząc, że w świetle tegoż przepisu nie chodzi wyłącznie o utworzenie nowej inwestycji ale również rozbudowę istniejącego przedsiębiorstwa, wprowadzenie nowych dodatkowych produktów lub zmianę procesu inwestycyjnego. Zarzut ten pojawił się dopiero na etapie skargi kasacyjnej ale stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie stosuje prawa, a ocenia jego stosowanie lub nie przez właściwy organ. Szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy reguluje ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz Regulamin Konkursu i kryteria wyboru projektów, które podlegają publikacji na stronach internetowych właściwej Instytucji Zarządzającej (art. 28 ust. 5) celem zapewnienia równego dostępu do pomocy beneficjentom. W interesie wnioskodawcy leży złożenie projektu z uwzględnieniem kryteriów wyboru projektów, które mają zasadnicze znaczenie dla oceny wniosku o dofinansowanie. Sąd I instancji rzeczywiście nie wypowiedział się na temat zastosowania § 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych, niemniej jednak dokonał oceny stanowiska organu w oparciu o przytoczone wyżej akty prawne – w tym kryterium nr 10, co oznacza, że nieprzywołanie § 5 cyt. rozporządzenia nie miało wpływu na wynik sprawy. Należy przy tym podkreślić, że § 5 rozporządzenia zawiera szereg jednostek redakcyjnych regulujących udzielanie beneficjentom pomocy. Autor skargi nie wskazał, który ustęp i punkt nie zostały zastosowane i jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Zatem zarzut w tym zakresie należało uznać z bezzasadny. Wbrew zarzutowi co do braku definicji kryterium zauważyć wypada, że w biznes planie (str. 3) podano informacje w oparciu o jakie dane będzie oceniany projekt np. historia działania przedsiębiorstwa, sytuacja przedsiębiorstwa na tle konkurencji, posiadane zasoby i kadry, doświadczenie w prowadzeniu inwestycji, know-how, patenty licencji. Wątpliwości co do m.in. kryteriów wyboru projektu można było wyjaśnić podczas wyznaczanych konsultacji. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że ocena projektu według kryteriów nr 6, 7, 10 dokonana została zgodnie z prawem. W ramach kryterium nr 10 przekonująca jest argumentacja Sądu I instancji oparta na analizie stanowiska organu, strony oraz na podstawie danych zawartych w biznes planie – głównie w punktach 3.3. i 3.4., który zaakceptował stanowisko organu, iż usługi powstałe w wyniku realizacji projektu będą lepszej jakości usługami świadczonymi dotychczas, tj. udoskonalonymi usługami sitodruku przez zastosowanie nadruku techniką hybrydową o lepszej jakości i uzyskaniu "wierności fotografii z niezwykłą rozdzielczością". Nie będą to usługi nowe. Bezzasadny jest również zarzut podważający ocenę projektu według kryterium nr 7, które w sposób czytelny zostało sprecyzowane we wzorze biznes planu. Za przedmiotowe kryterium projekt otrzymał 2 punkty na 6 możliwych. Nie można zgodzić się z nieprecyzyjnym sformułowaniem kryterium nr 7 i dowolną jego interpretacją przy ocenie projektu. Zarząd Województwa [...] jako Instytucja Zarządzająca [...] Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2007–2013 opublikowała na stronie internetowej wszystkie dokumenty dotyczące konkursu. Informacje dotyczące konkursu, w tym kryteriów oceny można było uzyskać w punkcie informacyjnym lub telefonicznie czy też drogą e-mailową. Również na stronie internetowej zamieszczono informacje o przeprowadzeniu konsultacji indywidualnych z beneficjentami w dniach 9 i 23 listopada 2009 r. oraz 7 grudnia 2009 r. Zatem wszyscy beneficjenci mieli dostęp do informacji dotyczących projektu, co stanowiło spełnienie wymogów, o których mowa w art. 26 ust. 2 cyt. ustawy. Przedstawione przez skarżącego informacje w ramach kryterium nr 7, m.in. list intencyjny na realizację inwestycji, posiadanie wykształcenia kierunkowego, doświadczenie menadżerskie, informacja o możliwości zbytu usług, zostały ocenione na 2 punkty. Natomiast pozostałe informacje nie uzasadniały przyznania pełnej punktacji i to stanowisko jest trafne. Również bezzasadne są zarzuty dotyczące oceny projektu według kryterium nr 6 pod nazwą "Projekt zakłada zastosowanie nowych rozwiązań technologicznych stosowanych na świecie przez okres nie dłuższy niż 1 rok", za który skarżący nie uzyskał żadnego punktu na 4 możliwe. Ocena projektu wg tego kryterium zaaprobowana przez Sąd I instancji nie nasuwa zastrzeżeń. Podstawę oceny stanowiła m.in. załączona do wniosku opinia o innowacyjności sporządzona przez Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Mechaników Polskich, która nie zawierała danych zawartych we wzorze opinii i biznes planie, przez co niemożliwe stało się ustalenie od kiedy maszyna do hybrydowego nadruku znajduje się na rynku, czy kiedy miały miejsce testy. Nieprecyzyjne daty uniemożliwiły ustalenie zasadniczej przesłanki kryterium, tj. zastosowania nowych rozwiązań technologicznych stosowanych przez okres nie dłuższy niż jeden rok. W tej sytuacji pozostałe luki w opinii np. brak źródeł informacji o innowacyjności są kwestią wtórną. Błędne jest stanowisko autora skargi kasacyjnej zarzucającego naruszenie pkt 5 część III Regulaminu Konkursu (pkt 1b skargi kasacyjnej) poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków w biznes planie i opinii o innowacyjności. Ocena wniosku o dofinansowanie podlega ocenie formalnej (pkt III B regulaminu) oraz ocenie merytorycznej (pkt III C regulaminu). Uzupełnienie wniosku w przypadku stwierdzenia poważnych błędów lub braków formalnych dopuszczalne jest wyłącznie na etapie oceny formalnej (pkt III B 5–10 regulaminu) i tylko w zakresie wskazanym przez Departament Wdrażania Programu Regionalnego. Wniosek nie podlega uzupełnieniu na etapie oceny merytorycznej (pkt III C regulaminu) dokonywanej w oparciu o kryterium dopuszczające i wartościujące. Na osobie występującej z wnioskiem o dofinansowanie spoczywa obowiązek starannego przygotowania dokumentacji konkursowej, aby uzyskać punkty zgodnie z określonym kryterium. Niewłaściwie sporządzona dokumentacja – niepełna pod względem merytorycznym – podlega ocenie bez możliwości powołania dodatkowych biegłych czy składania dodatkowych dokumentów. Ocenie podlegają informacje przedstawione we wnioskach wszystkich beneficjentów. Bezzasadny jest więc wyżej omówiony zarzut. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 26 ust. 2 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju na tle wyżej zaprezentowanego stanowiska, albowiem Instytucja Zarządzająca wykonując zadania, o których mowa w art. 26 ust. 1 i 4 cytowanej ustawy, uwzględniła zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów programu i zapewniła przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów, jak stanowi przepis art. 26 ust. 2, a więc działała zgodnie z prawem, jak trafnie ocenił Sąd I instancji. Dlatego też na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju orzeczono jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 204 pkt 1 p.p.s.a.