IV SA/Gl 27/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w oparciu o art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. obciążył H. G.-P., prowadzącą Gabinet Stomatologiczny położony w K. przy Al. P. [...], opłatą w kwocie [...] zł za badania oraz inne czynności wykonane w ramach kontroli przeprowadzonej w dniu [...]. W uzasadnieniu organ administracyjny podniósł, iż kontrola przeprowadzona u wyżej wymienionej w dniu [...] wykazała naruszenie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. Nr 234, poz. 1570). Mając na względzie powyższe wskazał, że zgodnie z przepisami przywołanej ustawy z dnia 14 marca 1985 r. przedmiotową opłatę - w wysokości poniesionych kosztów - pokrywa osoba obowiązana do przestrzegania wymogów higienicznych i zdrowotnych. Rozstrzygnięcie to zostało zakwestionowane przez H. G.-P. odwołaniem do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., który decyzją nr [...] uchylił omawiany akt i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w toku kontroli przeprowadzonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. stwierdzono uchybienie polegające na nieprzestrzeganiu wymagań natury higieniczno-zdrowotnej, dotyczących stosowania testów kontroli procesów sterylizacji parą wodną i nadciśnieniem w autoklawach Twindicator, gdzie użyto 1/4 wskaźnika chemicznego postępując niezgodnie z zaleceniami producenta oraz wykryto obecność pakietów sterylnych z datą sterylizacji po okresie 6 miesięcy przyjętego przez właściciela jako okres ich ważności. W tym miejscu organ drugiej instancji podkreślił, że w protokole wspomnianej kontroli nie ma zapisu dotyczącego opracowania i wdrożenia procedury, w której jest określony czas przechowywania sterylnego sprzętu medycznego uwzględniającego okres przechowywania ustalony przez producenta opakowań do sterylizacji, a także warunki przygotowania i przechowywania mogące wpływać na określenie czasu przechowywania tego sprzętu. Dodał również, iż w rzeczonym protokole nałożono mandat karny na podstawie art. 117 Kodeksu wykroczeń, a równocześnie nie przywołano naruszenia tego przepisu. Nadto zaakcentował, że organ pierwszej instancji dwukrotnie odmówił stronie wglądu do dokumentacji sprawy będącej w toku postępowania powołując się na brak pisemnej zgody na przetwarzanie i udostępnianie danych osoby wnoszącej skargę na stan sanitarny gabinetu stomatologicznego. Tymczasem brak takiej zgody nie może uzasadniać odstępstwa od realizacji zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym wynikającej z art. 10 §1 K.p.a. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. w dniu [...] wydał decyzję nr [...], mocą której umorzył postępowanie w sprawie podnosząc, że za rozstrzygnięciem takim przemawia po pierwsze konieczność uwzględnienia wskazań wynikających z decyzji organu odwoławczego, a po drugie fakt podjęcia przez stronę działań polegających na natychmiastowym usunięciu nieprawidłowości stwierdzonych w toku kontroli dokonanej w dniu [...]. Następnie, to jest w dniu [...] H. G.-P. złożyła do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. pismo, w treści którego zażądała "ujawnienia personaliów osoby składającej doniesienie". Wskazała również na uchybienia organu pierwszej instancji do jakich doszło w toku przeprowadzonej kontroli podkreślając, że nie udzielono jej informacji o prawidłowym sposobie stosowania testów klasy D. Nadto wniosła o "zwrot pieniędzy jaki musiała zapłacić przez niekompetencję kontrolerek i nadużycie władzy z ich strony". Cytowane wyżej pismo zostało uznane przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. za odwołanie od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. o umorzeniu postępowania. W konsekwencji, organ odwoławczy w dniu [...] wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy rozstrzygnięcie zapadłe w pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaakcentował, że umorzenie postępowania nastąpiło na podstawie art. 105 §1 K.p.a., to znaczy z uwagi na fakt, iż stało się ono bezprzedmiotowe. Równocześnie, ustosunkowując się do wywodów strony podniósł, że w świetle przepisów ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, osoby kontrolujące nie mają obowiązku informowania o sposobie umieszczania testu kontroli skuteczności sterylizacji. Podkreślił również, że zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926 ze zm.), dane osobowe mogą być przetwarzane i udostępniane za pisemną zgodą osoby, której dotyczą. Brak takiej zgody uniemożliwia zatem udostępnienie danych osoby, która zgłosiła interwencję dotyczącą gabinetu prowadzonego przez stronę. W tym miejscu organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z mocy art. 225 §1 K.p.a., nikt nie może być narażony na jakikolwiek uszczerbek z powodu złożenia skargi lub wniosku, jeżeli działa w granicach prawem dozwolonych. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. dodał, iż mandat nałożony na stronę w toku kontroli stał się prawomocny z chwilą pokwitowania i dlatego nie może on zostać uchylony przez organ sanitarny, lecz wyłącznie przez sąd. W dniu [...] H. G.-P. złożyła za pośrednictwem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. pismo skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W jego treści zażądała ujawnienia personaliów osoby, która złożyła na nią "doniesienie" do organu sanitarnego. Podkreśliła również, ze stawiane jej zarzuty były bezzasadne, albowiem posiada w gabinecie wszystkie wymagane środki ochrony i jest w stanie udokumentować ich zakupy dokonywane w ciągu wielu lat. Nadto wskazała na szereg uchybień do jakich doszło, jej zdaniem, w toku przeprowadzonej kontroli wskazując miedzy innymi na fakt, iż dwukrotnie odmawiano jej wglądu do dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Wspomniane wyżej pismo potraktowane zostało przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. jako skarga na decyzję tego organu z dnia [...], nr [...], wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Organ drugiej instancji udzielając odpowiedzi na tą skargę wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy podnieść, że ze skargi H. G.-P. nie wynika jednoznacznie, co jest jej przedmiotem. Jakkolwiek bowiem w nagłówku tej skargi wyżej wymieniona wskazała numer [...], którym oznaczono decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania administracyjnego, to jednak w jej dalszej treści strona w ogóle nie kwestionuje prawidłowości rozstrzygnięcia o umorzeniu tego postępowania, lecz odnosi się jedynie do nieprawidłowości popełnionych przez organ sanitarny w toku kontroli przeprowadzonej w jej gabinecie stomatologicznym żądając udostępnienia personaliów osoby, która wystąpiła do tego organu z interwencją i złożyła informację o uchybieniach, do jakich miało w tym gabinecie dochodzić. Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia [...], H. G.-P. wezwano o sprecyzowanie przedmiotu skargi z dnia [...]. W tym zakresie wskazano, że należy określić, czy intencją strony było zaskarżenie decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia opłaty za kontrolę sanitarną, czy też istota wspomnianej skargi sprowadza się do wyrażonego w niej żądania "ujawnienia personaliów osoby składającej doniesienie do Sanepidu". W odpowiedzi skarżąca nadesłała pismo procesowe datowane na [...], w którym określiła jasno, że przedmiotem jej skargi była "prośba o ujawnienie personaliów osoby składającej doniesienie do Sanepidu". Mając na uwadze zaprezentowany wyżej stan rzeczy należy podnieść, iż stosownie do treści art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Z art. 3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. wynika natomiast, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. inne akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach wymienionych w art. 3 §2 pkt 1-4a. Nadto, w świetle art. 3 §3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Z oświadczeń skarżącej wynika jednoznacznie, że wnosząc skargę nie miała zamiaru kwestionowania decyzji, postanowienia czy jakiegokolwiek innego aktu wymienionego w przywołanym art. 3 §2 p.p.s.a., ani też bezczynności organu administracji publicznej w zakresie, o którym mowa w pkt. 8 wspomnianego przepisu. H. G.-P. sprecyzowała bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że istota jej skargi sprowadza się do żądania ujawnienia danych osoby, która powiadomiła organ sanitarny o nieprawidłowościach dotyczących funkcjonowania prowadzonego przez nią gabinetu stomatologicznego. W tym kontekście skargę należy uznać za niedopuszczalną. Sąd administracyjny nie jest bowiem władny uczynić zadość takiemu żądaniu, jako że wykracza to poza zakres jego kognicji wyznaczony cytowanymi wyżej przepisami. Zważywszy powyższe orzeczono jak w sentencji działając na podstawie art. 58 §1 pkt 1 i §3 p.p.s.a.