I OZ 39/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Burmistrza Miasta [...]. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt II SO/Kr 19/10 wymierzające Burmistrzowi [...] grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych postanawia: oddalić zażalenie. Wnioskiem z dnia 23 sierpnia 2010 r. K. W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta [...] w związku z nieprzekazaniem przez ten organ jego skargi w terminie do sądu. Wnioskodawca wskazał, iż w dniu 23 lipca 2010 r. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wskazał, iż do dnia wniesienia wniosku o wymierzenie grzywny organ nie wykonał ciążącego na nim obowiązku i nie przekazał skargi do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na wniosek, Burmistrz Miasta [...] wniósł o odrzucenie wniosku oraz ewentualnie o jego oddalenie, wskazując, że przedmiotowa skarga została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 24 sierpnia 2010 r., a więc z nieznacznym uchybieniem terminu. Postanowieniem z dnia 28 września 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wymierzył Burmistrzowi Miasta [...] grzywnę w wysokości 100 zł za nieprzekazanie skargi i odpowiedzi na skargę do sądu w 30 – dniowym terminie określonym w art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Na to postanowienie zażalenie złożył Burmistrz Miasta [...], które w znacznej części stanowiło powielenie odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny. W obszernym uzasadnieniu wskazał, że wykonał ciążący na nim obowiązek, choć przyznał, że nastąpiło to z niewielkim uchybieniem terminu (bo w dniu 24 sierpnia 2010 r.). Jego zdaniem okoliczności niniejszej sprawy i powody niedochowania terminu całkowicie uzasadniały odmowę wymierzenia grzywny. Podniesiono bowiem, że Urząd Miasta [...] zatrudnia tylko jednego radcę prawnego, który przed wyjazdem na urlop, nie zdążył przygotować odpowiedzi na skargę ze względu na jej obszerność. Wskazano ponadto, że działania skarżącego mogą być motywowane politycznie, a nie merytorycznie. Składa on bowiem w tutejszym urzędzie liczne skargi i wnioski. Zaznaczono ponadto, iż "przepisów p.p.s.a. nie stosuje się do spraw, w których pismem poinformowano skarżącego o braku wnioskowanych informacji publicznych". Zdaniem skarżącego, jeżeli w art. 55 § 1 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma odniesienia do naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), to nie ma podstaw prawnych do jego stosowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 55 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niezastosowania się do obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 tej ustawy, to jest przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Jednakże w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynosi 15 dni. Uznać zatem należy, że powołane wyżej przepisy przewidują wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie grzywny, to jest stwierdzenie uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody. Natomiast wymierzając grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. Wskazać w tym miejscu należy, że do kompetencji organu nie należy też ocena dopuszczalności i zasadności skargi. Takiej bowiem oceny dokonuje każdorazowo wojewódzki sąd administracyjny, który na podstawie art. 58 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może odrzucić skargę, co podlega dalszej ewentualnej kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powyższe oznacza, że w każdej sytuacji, gdy została wniesiona skarga, organ powinien wypełnić ciążący na nim obowiązek i przekazać skargę sądowi. Należy podkreślić, że dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 wskazanej wyżej ustawy z uchybieniem terminu przez organ nie skutkuje oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09, podniesiono bowiem, iż skoro z art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 tej ustawy. W istocie zatem przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 ustawy obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności. Oznacza to, że nie przestanie on istnieć w przypadku przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy z uchybieniem 30 – dniowego terminu (w niniejszej sprawie 15 – dniowego). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że organ nie wykonał ustawowego obowiązku przekazania skargi w przewidzianym do tego terminie. Natomiast to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość, bowiem zadaniem grzywny nie jest tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej, lecz także represyjnej i prewencyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również wysokość grzywny, niejako symboliczna, ustalona przez Sąd pierwszej instancji jest adekwatna do niewypełnienia ciążącego na organie obowiązku. W tym miejscu zauważyć należy, że skoro w niniejszej sprawie termin do przekazania skargi sądowi wynosił 15 dni, zaś skargę złożono w dniu 23 lipca 2010r., to oznacza to, że przedmiotowy termin upłynął w dniu 9 sierpnia 2010 r. To z kolei oznacza, że przekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzą na skargę w dniu 24 sierpnia 2010 r., nie stanowiło "minimalnego" uchybienia terminu, co podniesiono w zażaleniu i co przyjął za podstawę w swoich rozważaniach Sąd pierwszej instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powstałe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Stwierdzić zatem należy, że zaskarżone postanowienie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.