IV SA/Wa 756/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2010 r. sprawy ze skargi W. C. i J. C. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...]; 2. stwierdza, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżących W. C. i J. C. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem dnia [...] sierpnia 2006r. Wojewoda [...], na podstawie art. 106 k.p.a. oraz art. 46 ust. 1, art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku Wójta Gminy T., odmówił uzgodnienia przedsięwzięcia polegającego odbudowie małej elektrowni wodnej na rzece P. w km [...] zlokalizowanej w miejscowości O. na działce nr [...] gmina T. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż planowana inwestycja polega na odbudowie małej elektrowni wodnej, która obecnie stanowi fragment dewastowanego jazu o konstrukcji betonowej zlokalizowany na rzece P. oraz nieczynny budynek elektrowni. Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest w obszarze Natura 2000 "D." utworzonym ze względu na występowanie ważnych siedlisk oraz gatunków roślin i zwierząt z załącznika I i II Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Zdaniem Wojewody realizacja planowanego przedsięwzięcia spowoduje negatywne oddziaływanie na ten obszar. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli W. C. i J. C. podnosząc, iż organ rozpoznał sprawę w sposób tendencyjny na podstawie niekorzystnej dla skarżących opinii Instytutu Rybactwa Śródlądowego w O., sporządzonej na wniosek Towarzystwa M. z B., pomijając opinie pozytywne. W wyniku rozpoznania zażalenia Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] lipca 2007r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...]. Powyższe postanowienie Ministra zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2007r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1811/07. Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa procesowego (art. 7, 10, 15, 77 § 1, 80, 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a.), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę po uprawomocnieniu się wskazanego powyżej wyroku WSA, Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] maja 2008r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. Powołując się na opinie i uwagi znajdujące się w aktach sprawy m.in. Towarzystwa M., prof. B., [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w S., organ odwoławczy stwierdził, że planowana odbudowa małej elektrowni wodnej wraz ze stopniem piętrzącym stanowi zagrożenie dla obszaru Natura 2000, utworzonego ze względu na najlepsze warunki dla tarła łososia, gatunku z załącznika II Dyrektywy Siedliskowej. Ponadto Minister podkreślił, iż naturalny charakter rzeki P. i jej dopływów umożliwia tarło także innym rybom łososiowatym, natomiast odbudowa elektrowni spowodowałaby wprowadzenie w nurcie rzeki nowej przegrody o piętrzeniu do wysokości 2,0m. Zdaniem organu odwoławczego planowana budowa dwóch przepławek może ograniczyć efekt barierowy piętrzenia, jednakże nie zlikwiduje go całkowicie, zaś dodatkowe spiętrzenie wody spowoduje zmiany warunków siedliskowych, których nie należy w żaden sposób ograniczać. Organ stwierdził, że ze względu na charakter przedsięwzięcia oraz jego lokalizację, będzie ono w znaczący sposób negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, przy czym nie spełnia przesłanek określonych w art. 34 ustawy o ochronie przyrody, a zatem jego realizacja naruszyłaby przepisy ustawy o ochronie przyrody oraz przepisy Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2008r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli W. C. i J. C. zarzucając niezastosowanie się organu do wytycznych wyroku WSA z dnia 13 listopada 2007r. i powołanie się na opinie Towarzystwa M. oraz prof. B., które - zdaniem skarżących - nie stanowią dowodu w sprawie. W ocenie skarżących wadliwe jest stanowisko organu, że z punktu widzenia ochrony obszaru Natura 2000 "D." wprowadzenie jakichkolwiek nowych przegród spowoduje pogorszenie stanu siedliska ryb. Stosując bowiem określone rozwiązania techniczne, m.in. kratę ochronną dla ryb, skaner podwodny, specjalne szczeliny i przepławki, silniejszy nurt rzeki spowoduje, że ryby będą mogły swobodnie pokonać progi rzeki. Ponadto ocena oddziaływania na środowisko zawarta w "Raporcie oddziaływania na środowisko" opracowana przez mgr inż. Z. S. wskazuje na brak zagrożeń planowanego przedsięwzięcia dla środowiska. Minister Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i skargę oddalił (wyrok z dnia 19 listopada 2008r. o sygn. akt. IV SA/Wa 1247/08). W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż organ w zaskarżonym postanowieniu organ w sposób dostateczny wykazał, że planowane przedsięwzięcie wpłynie negatywnie na populację łososia atlantyckiego (salmo salar), m.in. dla którego ochrony został wyznaczony projektowany obszar Natura 2000 "D.". Wniosek taki wynika z informacji zawartych w Formularzu Danych dla tego obszaru, w którym zaznaczono, iż rzeka P. posiada jedne z najlepszych w Europie warunki dla tarła łososi, co zapewnia utrzymanie naturalnej populacji tego gatunku, a ponadto naturalny charakter rzeki i jej dopływów zapewnia tarło dla innych ryb łososiowatych: troci wędrownej, pstrąga potokowego i lipienia. Zachowanie takiego stanu wymaga zakazu budowania nowych przegród na rzece, natomiast istniejące, jeśli nie zostaną rozebrane, muszą być wyposażone w bardzo dobrze działające przepławki. Sąd wskazał, iż w świetle art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody nie można dokonywać działań mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 lub dla których projektuje się wyznaczenie takiego obszaru. Stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody możliwa jest realizacja inwestycji nawet przy stwierdzeniu jej negatywnego wpływu na ochroniony obszar, jeżeli przemawiają za tym konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym i gospodarczym, i wobec braku rozwiązań alternatywnych. W ocenie Sądu organ wykazał, z jakiego powodu ten przepis nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Uzyskanie stosunkowo niewielkiej ilości energii elektrycznej nie kompensuje umożliwienia rozrostu chronionym gatunkom zwierząt. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. i J. C. i zaskarżając go w całości zarzucili naruszenie prawa materialnego, m.in. art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust.1 i ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie. Skarżący podnieśli, iż w toku postępowania organ nie wykazał i nie dowiódł w sposób jednoznaczny, że planowane przedsięwzięcie będzie miało znacząco negatywny wpływ na siedlisko i populację ryb łososiowatych. Organ nie odniósł się także do proponowanych przez nich rozwiązań alternatywnych umożliwiających swobodny przepływ ryb przez małą elektrownię wodną, przekraczając tym samym granice swobodnego uznania administracyjnego. Wyrokiem z dnia 25 marca 2010r. o sygn. akt II OSK 585/09 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA podkreślono, iż charakter postanowienia uzgodnieniowego, stanowiącego przedmiot postępowania w rozpoznawanej sprawie, nakazuje zamieszczenie w nim precyzyjnych zaleceń, wymagań i warunków, które muszą następnie obowiązkowo znaleźć się w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dokonując wykładni przepisu art. 33 ust 1 ustawy o ochronie przyrody, na który powołał się Minister Środowiska utrzymując w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. o odmowie uzgodnienia przedmiotowego przedsięwzięcia, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, iż przepis ten mówiąc o negatywnym oddziaływaniu na cele ochrony Natura 2000 nie mówi o jakimkolwiek oddziaływaniu lecz jedynie o znaczących negatywnych oddziaływaniach na środowisko. Oznacza to, że nie wszystkie negatywne oddziaływania będą uniemożliwiały realizacje przedsięwzięcia, ale tylko te, których skala oddziaływania będzie uznana za znaczącą. Dodatkowo Sąd podniósł, że zawarte w/w normie sformułowanie "znaczące negatywne oddziaływanie" jako nieostre, sprawia, że w każdej sytuacji dokonywania takiej oceny organ prowadząc postępowanie, powinien precyzyjnie wskazać te przesłanki. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko kasatora, iż naruszając art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, Sąd pierwszej instancji niewłaściwie uznał, że odbudowa Małej Elektrowni Wodnej znacząco negatywnie będzie oddziaływać na cele ochrony Natura 2000. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wykazano w sposób przekonywujący, że skala tego przedsięwzięcia z osobna czy też w połączeniu z innymi działaniami pozwala uznać odbudowę Małej Elektrowni Wodnej za znacząco negatywnie oddziaływującą na projektowany obszar. Przesłanki tej nie można w sposób właściwy ustalić bez jednoczesnej oceny projektowanych rozwiązań, w tym odniesienia się - tak jak w niniejszej sprawie - do propozycji skarżących budowy dwóch przepławek, zapewniających drożność rzeki. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie zawiera sporządzony przez uprawnionego specjalistę do spraw ochrony i kształtowania środowiska - Raport oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia "Odbudowa Małej Elektrowni Wodnej" na rzece P. w km [...] w miejscowości O. Gm. T. Z tego dowodu jednoznacznie wynika, że nie podjęcie decyzji o odbudowie istniejącego jazu i spornej elektrowni wiąże się z nielicznymi i wątpliwymi skutkami pozytywnymi dla środowiska i negatywnymi dla ludzi. Przyjęto bowiem w tej analizie, że korzystnym dla środowiska wariantem będzie odbudowa istniejącego jazu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w postępowaniu administracyjnym nie wykazano jednoznacznie, że realizacja spornego zamierzenia inwestycyjnego utrudni lub uniemożliwi proces rozrodczy chronionych gatunków, Sąd pierwszej instancji podzielił to stanowisko. W dalszej części uzasadnienia wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, iż konsekwencją naruszenia art. 33 ust.1 ustawy o ochronie przyrody, jest niewłaściwe a w zasadzie przedwczesne zastosowanie w tym postępowaniu art. 34 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody. Norma ta pozwala w sytuacji bezspornego przesądzenia w oparciu o art. 33 ust. 1 w/w ustawy, że dane przedsięwzięcie znacząco oddziałuje na cele ochrony Natura 2000, dopiero przejść do ustalenia przesłanek pozwalających na wydanie zezwolenia na realizację przedsięwzięcia, które może negatywnie wpłynąć na siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin i zwierząt. Wówczas to należy rozpatrywać występowanie w sprawie nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogów o charakterze społecznym lub gospodarczym, w sytuacji braku rozwiązań alternatywnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że rozpoznawana sprawa została przekazana do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie mocą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2010r., sygn. akt II OSK 585/09, wydanego na skutek skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2008r., sygn. akt IV SA/Wa 1247/08. Wobec tego zastosowanie znajduje art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. Nr 153, 1270 ze zm.), dalej zwaną p.p.s.a. w myśl którego wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawę przekazano pozostaje związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obowiązek przyjęcia wykładni Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma wprawdzie charakteru bezwzględnego, bowiem orzecznictwo oraz doktryna dopuszcza od niego odstępstwa, jednak w bardzo ograniczonym zakresie, nie powodującym uszczuplenia istoty przepisu. Omawiane wyjątki mogą występować jedynie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 1998 roku, sygn. akt I PKN 226/98, publ. OSNAP z 1999 roku, nr 15, poz. 486), lub gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny (por. B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgodka-Medek "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Kraków 2005, s. 481). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ocena legalności zaskarżonego aktu, dokonana stosownie do postanowień art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji RP, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., doprowadziła Sąd do wniosku, że zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2008r, jak również utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. zostały wydane z naruszeniem prawa, uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Odmawiając uzgodnienia przedsięwzięcia polegającego na "Odbudowie małej elektrowni wodnej na rzece P. w km [...]" zlokalizowanej w miejscowości O. na działce nr [...] gmina T., organy administracji rozstrzygające w niniejszej sprawie uznały, że planowane przedsięwzięcie będzie w znaczący sposób negatywnie oddziaływać na obszar ochrony Natura 2000. Minister Środowiska stwierdzając, że odbudowa małej elektrowni wodnej wraz ze stopniem piętrzącym stanowi zagrożenie dla wskazanego obszaru, powołał się w tym zakresie na uwagi i opinie znajdujące się w aktach sprawy, m.in. Towarzystwa M., prof. B., [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w S., gdy tymczasem z Raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia "Odbudowa małej elektrowni wodnej" na rzece P. w km [...] w m. O. opracowanego przez mgr inż. Z. S. -specjalistę ds. ochrony i kształtowania środowiska wprost wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie miało większego wpływu na szatę roślinną, wody powierzchniowe, żyjące w wodach rzeki zwierzęta, gdyż z powodu przyjętych rozwiązań technologicznych (planowane przepławki) oraz przy wykorzystaniu naturalnych warunków przyrodniczych, inwestycja na trwale związana będzie z wodami rzeki P. Zauważyć należy, iż autor raportu podkreślił znaczenie rzeki P. i jej dorzecza dla ichtiofauny, szczególnie dla wędrówek rozrodczych troci i innych ryb łososiowatych (pstrąg potokowy, lipień). Wskazał, iż rzeka ta jest w swym obecnym naturalnym kształcie unikatową rzeką łososiową w Europie, co jest poważnym wkładem Polski w ochronę bioróżnorodności Morza B. Odbudowa Małej Elektrowni Wodnej w O. na P. nie spowodowałaby nieodwracalnych zniszczeń korytarza ekologicznego międzynarodowej rangi, zarówno jego abiotycznego jak i biotycznego podsystemu krajobrazowego. Ponadto z projektem odbudowy nie wiążą się inne zagrożenia o charakterze ekologicznym. W konkluzji raportu stwierdzono, iż "opinia na temat oddziaływania tej inwestycji na środowisko, wyrażona w niniejszym raporcie, jest jednoznacznie pozytywna." W ocenie sporządzającego raport planowana inwestycja nie tylko nie naruszy w znaczący sposób istniejące elementy szaty roślinnej, fauny, ale będzie też stanowić bazę dla wzbogacenia rozpatrywanego środowiska o inne elementy flory i fauny. Powstałe w latach międzywojennych i wcześniej, na rzekach Pomorza [...] liczne małe elektrownie wodne oraz towarzyszące im lokalne popiętrzenia wody, stały się ostoją dla ptactwa wodnego oraz gatunków roślin dotychczas niewystępujących w tych rejonach, a w dalszej perspektywie bazą dla powstania rezerwatów przyrody i objęcia tych obszarów ochroną. Z kolei w aneksie do powołanego powyżej raportu, stanowiącym jego uzupełnienie stwierdzono, że w wypadku odbudowy MEW nie będzie miało miejsca negatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko, a jedyny element negatywny jaki mógłby oddziaływać na środowisko został wyeliminowany poprzez zaprojektowanie budowy przepławek dla ryb i innych organizmów wodnych. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż organy administracji, odmawiając uzgodnienia warunków realizacji planowanej inwestycji przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie wykazały w sposób przekonywujący i jednoznaczny znacząco negatywnego oddziaływania na siedlisko ryb łososiowatych w obszarze Natura 2000 "D." przedsięwzięcia polegającego na odbudowie Małej Elektrowni Wodnej, stanowiącej ekologiczne źródło energii. Konsekwencją wskazanego uchybienia jest wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem prawa materialnego, a mianowicie art. 33 ust.1 i art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. ustawy o ochronie przyrody. Przepis art. 33 ust. 1 w/w ustawy stanowi, że zabrania się z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony Natura 2000, w tym w szczególności: * pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt dla których ochrony wyznaczono obszar 2000 lub * wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000,lub * pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Przepis ust. 1 stosownie do treści art. 33 ust.2 cytowanej ustawy stosuje się odpowiednio do proponowanych obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty, a więc również do sytuacji zaistniałej w rozpoznawanej sprawie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku przepis art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody nie mówi o jakimkolwiek oddziaływaniu lecz jedynie o znaczących negatywnych oddziaływaniach na środowisko, co oznacza, że nie wszystkie negatywne oddziaływania będą uniemożliwiały realizację przedsięwzięcia, ale wyłącznie te, których skala oddziaływania będzie uznana za znaczącą. Organ administracji dokonujący takiej oceny powinien precyzyjnie wskazać te przesłanki, tym bardziej, że zawarte w przytoczonym przepisie sformułowanie " znaczące negatywne oddziaływanie" jest nieostre. W okolicznościach niniejszej sprawy organy administracji nie mogły w sposób właściwy ustalić przesłanki znaczącego negatywnego oddziaływania bez jednoczesnej oceny projektowych rozwiązań, w tym odniesienia się do propozycji skarżących budowy dwóch przepławek, których zadaniem byłoby zapewnienie drożności rzeki. Wskazane kwestie powinny być ocenione na podstawie właściwej dokumentacji pozwalającej na rzetelną ocenę potencjalnych skutków realizacji przedsięwzięcia w wersji przebiegu przez planowane obszary " Natura 2000. Dopiero takie działanie pozwoli na rzeczywistą i kompletną ocenę czy planowana inwestycja będzie znacząco negatywnie wpływać na siedlisko i populację ryb łososiowatych, czy też nie. Konsekwencją niewłaściwego zastosowania przez organy art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, jest również niewłaściwe, gdyż przedwczesne zastosowanie w tym postępowaniu art. 34 ust. 1 i 2 tej ustawy. Przepis ten ma zastosowanie w sytuacji, kiedy zostanie przesądzona w niesporny sposób kwestia "znacząco negatywnego oddziaływania na cele ochrony Natura 2000", Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jak i utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. zostały wydane z naruszeniem wyżej powołanych przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, w toku ponownego rozpoznania sprawy organy uwzględnią ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku.