II GSK 1066/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. P. Z. O. Z. w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 181/10 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. P. Z. O. Z. w K. na informację Zarządu Województwa W. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: 1. odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, 2. pozostawić skargę kasacyjną bez rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 181/10, odrzucił skargę Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w K., dalej ZOZ, na informację Zarządu Województwa W. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej. Odpis postanowienia Sądu wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi procesowemu strony skarżącej, radcy prawnemu w dniu [...] maja 2010 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru, opatrzone podpisem i datą. Działając przez w/w pełnomocnika skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, nadając ją listem poleconym w dniu [...] września 2010 r. W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie: - art. 3 § 1, § 2 pkt 4, § 3, art. 7, art. 50 § 1, art. 52 § 1, § 2, art. 57 § 1 pkt 1-3, art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); - art. 30 b ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84, poz. 712 ze zm.); - art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 1 i 2, art. 83 oraz art. 184 Konstytucji RP. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż Sąd I instancji odrzucił skargę Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w K. na informację Zarządu Województwa W. z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej – uznając skargę za niedopuszczalną. Wobec takiego uzasadnienia skarżący uznał, że nie ma podstaw prawnych do złożenia skargi kasacyjnej od tego postanowienia. Następnie, w dniu [...] sierpnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego zapoznał się z treścią postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2010 r. (sygn. akt II GSK 657/10), opublikowanego w Gazecie Prawnej z 24 sierpnia 2010 r. z którego wynikało, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przysługuje również w razie pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia WSA wprowadziło w błąd skarżącego skutkujący tym, że skarżący bez własnej winy uznał, iż nie ma podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej. Ponadto pełnomocnik skarżącego oświadczył, że do dnia 31 sierpnia 2010 r. przebywał na zaplanowanym urlopie i nie prowadził swojej kancelarii. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. 09. Nr 84, poz. 712), dalej: z.p.p.r., reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przewidując odpowiednie zastosowanie przepisów tej ostatniej ustawy jedynie w zakresie nieuregulowanym. Stosownie do art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Zagadnienie uchybienia i przywrócenia terminu nie zostało w ustawie z.p.p.r. uregulowane, nie jest także objęte wymienionymi w cytowanym przepisie wyłączeniami, zatem w sprawie wniosku o przywrócenie terminu znajdują pełne zastosowanie przepisy p.p.s.a. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a.), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2 p.p.s.a.), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1 p.p.s.a.) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Omówione kryteria ujmowane są jeszcze surowiej w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron (wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 745/98, LEX 42023). Osoby te zobowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Kryterium należytej staranności jest podwyższone z tej racji, że adwokat czy radca prawny posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowoadministracyjnych zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. Argumentacja pełnomocnika skarżącego opiera się na twierdzeniu, że nie ponosi on winy w uchybieniu terminu, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wprowadziło w błąd skarżącego, skutkujący tym, że skarżący bez własnej winy uznał, iż nie ma podstaw prawnych do złożenia skargi kasacyjnej od powyższego orzeczenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie można mówić o braku winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem podkreślić, iż możliwość wniesienia środka zaskarżenia jest prawem strony, nie zaś obowiązkiem. Skoro skarżący uznał, że nie ma podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej, to zmiana jego suwerennej decyzji po upływie terminu do wniesienia środka zaskarżenia nie może stanowić usprawiedliwionej podstawy do przywrócenia terminu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie istniała żadna przeszkoda, która by uniemożliwiła skarżącemu dochowania 14 dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie. Usprawiedliwionej podstawy do przywrócenia terminu nie może stanowić z pewnością okoliczność, iż skarżący zmienił swoje stanowisko, co do potrzeby wniesienia skargi kasacyjnej pod wpływem treści opublikowanego w prasie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłego w innej sprawie. Świadome i zgodne z wolą pełnomocnika skarżącego zaniechanie wniesienia skargi kasacyjnej w ustawowym terminie powoduje, że negatywne konsekwencje, wynikające z tego uchybienia obciążają samą stronę. Również podana przez pełnomocnika skarżącego okoliczność, iż do dnia 31 sierpnia 2010 r. przebywał na zaplanowanym urlopie i nie prowadził swojej kancelarii – nie może stanowić przesłanki do przywrócenia terminu, gdyż obiektywny miernik staranności, której należy oczekiwać od każdego pełnomocnika obejmuje wymóg właściwego zorganizowania pracy kancelarii także w okresie urlopu pełnomocnika jeżeli wymagałyby tego interesy jego mandanta, np. związane z wniesieniem środka zaskarżenia. Ubocznie należy zauważyć, że zaskarżone orzeczenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] maja 2010 r. (k. 447 akt sądowych). Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłkę sądową zawierającą zaskarżone orzeczenie wraz z uzasadnieniem, pełnomocnik skarżącego pokwitował osobiście, a zatem w dniu jej odbioru nie przebywał na urlopie i miał pełną świadomość o konieczności dochowania terminów procesowych, które są nieodłącznym elementem postępowania sądowoadministracyjnego. W związku z tym co powiedziano wyżej brak było podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, co ma ten skutek, że wniosek o przywrócenie terminu podlega na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. oddaleniu, natomiast skarga kasacyjna jako wniesiona po terminie, podlega pozostawieniu bez rozpatrzenia stosownie do art. 30 c ust. 5 pkt. 1 w zw. z art. 30 d ust. 2 ustawy z.p.p.r.