I FZ 104/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA : Grażyna Jarmasz po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. E. sp. z o.o. w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 470/10 odmawiające rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 470/10 w sprawie ze skargi Firmy Handlowej "E." spółka cywilna A. S., T. C. w S. (obecnie: S. E. sp. z o.o. w S.) na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 27 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 470/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie z wniosku S. E. sp. z o.o. (dalej Spółka lub Skarżąca), odmówił rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 470/10. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że wyrokiem z dnia 28 września 2010 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 470/10, Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 27 stycznia 2010 r., uznając, że stanowisko tego organu zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji nie było prawidłowe. Pismem z dnia 3 grudnia 2010 r. Spółka wniosła o dokonanie wykładni wyroku. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że z treści uzasadnienia nie wynika, czy zaskarżona interpretacja została uchylona z powodu naruszenia § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, czy też z powodu naruszenia art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako ustawa o VAT). Kwestia ta ma natomiast zdaniem wnioskodawcy istotne znaczenie z uwagi na to, że przepisy te różnią się od siebie pod względem przedmiotowym, jak i terminem ich obowiązywania, a zatem różny jest zakres powagi rzeczy osądzonej i skutków jakie może wywołać wyrok. Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że z uwagi na przedmiot toczącego się postępowania wątpliwości co do wykładni prawa, w szczególności co do obowiązującej dla danych prac stawki podatku VAT zostały wyjaśnione w sposób jasny i wyraźny w treści uzasadnienia. Sąd wskazał jakimi przesłankami kierował się uznając, że zaskarżona interpretacja nie odpowiada prawu. Sąd w wyroku podał także, które z przepisów legły u podstaw rozstrzygnięcia i z jakich przyczyn stanowisko organu administracyjnego uznał za nieprawidłowe, uchylając w konsekwencji zaskarżoną interpretację indywidualną. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), poprzez uznanie, że przepisu tego nie stosuje się do treści wyroku, który dla Sądu nie budzi żadnych wątpliwości. Spółka podniosła, że przecież wyrok ma służyć stronie określając jej sytuację w obrocie. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że wątpliwości Strony co do zakresu działania wyroku są jej zdaniem wystarczającą przesłanką do dokonania wykładni wyroku. Dodano, że art. 158 p.p.s.a. nie ogranicza możliwości dokonania wykładni do przypadków, kiedy treść wyroku budzi wątpliwości tylko z punktu widzenia sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści Oznacza to, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana jest w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zamykacze 2006, str. 345). Jednakże trzeba mieć także na uwadze, iż w postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości wyroku nie jest możliwe żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładania taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reiterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem Strony (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04, niepublikowane). Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy zauważyć, że ze sformułowania zażalenia (k. 112), a wcześniej także wniosku o wykładnię wyroku Sądu pierwszej instancji (k. 70 ) wynika, że Strona domaga się niejako doprecyzowania przedmiotowego wyroku, a nawet uzupełniania go w zakresie zgodności zaskarżonej interpretacji z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, co w niniejszym postępowaniu jest niedopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny ponownie podkreśla, iż nie jest możliwe w postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia przez doprecyzowywanie go, bądź uzupełnianie, czego najwyraźniej oczekuje Strona Skarżąca. Żądania o jakie zdaje się wnioskować Strona jest możliwe, ale na etapie skargi kasacyjnej, a nie żądania wprowadzenia zmian merytorycznych do uzasadnienie w trybie art. 158 p.p.s.a. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny odmawiając rozstrzygnięcia wątpliwości przedstawionych przez Spółkę, co do treści wyroku zauważył, że w jego uzasadnieniu zostały wskazane przesłanki uznania interpretacji Ministra Finansów za nieodpowiadającą prawu, jak też przepisy, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia. W związku z powyższymi rozważaniami należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie bark jest podstaw do dokonywania wykładni treści wyroku z dnia 28 września 2010 r. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2, art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.