III SA/Wr 606/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w S., na decyzję SKO we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] r., postanawia: I. odrzucić skargę II. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] SKO we W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy J. wydaną w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] r. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyło, w dniu [...] r., przedsiębiorstwo "A" sp. z o.o. w S. (zwane dalej stroną skarżącą). W dniu [...] r. strona skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi w kwocie [...] zł. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, pismem z dnia [...] r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej w oryginale lub potwierdzonego za zgodność z oryginałem przez osobę do tego upoważnioną – notariusza lub profesjonalnego pełnomocnika występującego w sprawie. Pouczono jednocześnie stronę skarżącą o skutkach prawnych nieusunięcia opisywanych braków w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie w tej sprawie doręczono skutecznie stronie skarżącej w dniu [...] r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). W dniu [...] r. pełnomocnik skarżącego złożył wraz z pismem przewodnim pełnomocnictwo umocowujące do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu oraz kserokopię odpisu z KRS, aktualnego na dzień [...] r., przy czym jedynie ostatnia strona została opatrzona pieczęcią "za zgodność z oryginałem Adwokat B. P." i datą oraz podpisem pełnomocnika, jednakże bez miejsca sporządzenia poświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wobec nieuzupełnienia braków formalnych, pomimo skutecznego wezwania. Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który – w rozpoznawanej sprawie – zauważył brak w zakresie udokumentowania umocowania do reprezentowania strony skarżącej. Przepis art. 25 § 1 p.p.s.a. przydaje osobom prawnym tzw. zdolność sądową tj. zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona. Jak wynika z brzmienia art. 12 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U z 2000, Nr 94 poz. 1037 ze zm.) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością posiada osobowość prawną, gdy jest wpisana do rejestru. Z kolei art. 201 § 1 tej ustawy umocowuje zarząd tego typu spółki do reprezentowania jej na zewnątrz, w tym do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu spółki. Niezałączenie prawidłowo sporządzonego dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (oryginału, czy też poświadczonego odpisu przez uprawnioną do tego osobę) stanowi brak formalny skargi, który można jednak konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, przy czym przewidziany, siedmiodniowy termin jest terminem ustawowym, a zatem nie może być przez przewodniczącego skracany, ani przedłużany (postanowienie SN z dnia 20 stycznia 1967 r., I CZ 149/66, OSNCP 1967, Nr 9, poz. 158). Przepis art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009, Nr 146 poz. 1188 ze zm.) zwanej dalej "prawo o adwokaturze", przydaje adwokatowi uprawnienie do sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Omawiany przepis przewiduje jednocześnie sposób poświadczenia dokumentów, określając niezbędne elementy prawidłowo sporządzanego odpisu, którymi są: podpis adwokata, data oraz oznaczenie miejsca sporządzenia, a na żądanie - również godzina dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) adwokat stwierdza to w poświadczeniu. Odpis dokumentu uprawniającego do reprezentowania strony skarżącej, o którym mowa w art. 37 § 1 p.p.s.a. winien być zatem sporządzony zgodnie z omówionymi już wymogami z art. 4b ust. 1 prawa o adwokaturze. Nieprawidłowo uwierzytelniony odpis (niezwierający niezbędnych elementów) nie może zostać uznany za wystarczający dokument umocowujący do działania w imieniu strony. Co wymaga dodatkowego pokreślenia, to fakt, że w niniejszej sprawie poświadczenie odpisu z KRS (choć nieprawidłowe – bez miejsca sporządzenia odpisu) obejmowało jedynie ostatnią stronę (Nr 7) zawierającą datę sporządzenia odpisu, dane osoby sporządzającej odpis i jej podpis, a także pieczęć okrągłą rejestru. Pozostałe strony od 1 do 6 w ogóle nie zostały potwierdzone i jako takie stanowią jedynie kserokopię dokumentów, bez jakiejkolwiek mocy dowodowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skoro zatem niewłaściwie potwierdzonej kopii odpisu z KRS nie można uznać (na potrzeby postępowania sądowoadministracyjnego) za surogat oryginału, to stwierdzić należy, że przesłanie takiego dokumentu - nawet w zakreślonym terminie - nie jest uzupełnieniem braków formalnych zgodnie z wymogami wezwania z dnia [...] r., w którym w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazano jak należy owe braki formalne skargi uzupełnić. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 p.p.s.a. skarga, wobec nieuzupełnienia braków formalnych, podlega odrzuceniu. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim niniejszego postanowienia znajduje oparcie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.