II FSK 2530/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, , , po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Zakładu [...] sp. z o.o. w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 606/10 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi Zakładu [...] sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 18 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. I. Stan sprawy przedstawiał się następująco: 1. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że nie zostało wykonane zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 września 2010 r. – nie przesłano oryginału lub potwierdzonego za zgodność z oryginałem przez osobę upoważnioną, dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej spółki. Sąd I instancji uznał, że zaszły przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa). 2. W skardze kasacyjnej spółka zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając naruszenie: - art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 57 § 1 ppsa poprzez błędne uznanie, że brak poświadczonego odpisu z KRS w sposób wskazany w art. 4 ust 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze stanowi brak formalny, którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu do merytorycznego jej rozpoznania, podczas gdy jak wskazuje się w doktrynie oraz ugruntowanym stanowisku judykatury za brak formalny można uznać jedynie "brak istotny" uniemożliwiający nadanie skardze dalszego biegu, natomiast "ad casum" rozpoznawanej sprawy należało uznać, że nieprawidłowe poświadczenie za zgodność z oryginałem kserokopii przedłożonego w ramach wezwania dokumentu stanowiącego jedynie załącznik do skargi nie stanowi przeszkody do nadania skardze dalszego biegu wobec spełnienia wszystkich wymogów formalnych w świetle art. 57 § 1 ppsa, - art. 141 § 4 w związku z art. 166 ppsa poprzez niewyjaśnienie w treści uzasadnienia, dlaczego nieprawidłowe poświadczenie za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu stanowiącego załącznik do skargi uniemożliwia jej nadanie dalszego biegu w świetle spełnienia wszystkich wymogów formalnych w świetle art. 57 § 1 ppsa, podczas gdy uzasadnienie postanowienia powinno zawierać poza podstawą prawną rozstrzygnięcia także jej wyjaśnienie. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do rozpoznania postawionych zarzutów kasacyjnych należy stwierdzić, że kwestią bezsporną jest fakt, że Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą spółkę do przedłożenia oryginału lub potwierdzonego za zgodność z oryginałem przez osobę upoważnioną, dokumentu określającego umocowanie do je reprezentowania. Bezsporne jest również, że w zakreślonym terminie nadesłano pełnomocnictwo oraz kserokopię odpisu KRS poświadczonego tylko na ostatniej stronie za zgodność z oryginałem przez adwokata, z podaniem jedynie daty tego poświadczenia. Należy zaznaczyć, że aby sąd mógł ocenić skuteczność umocowania osób składających pisma procesowe koniecznym jest aby osoba składająca pismo wykazała swoją legitymację procesową poprzez dostarczenie odpowiedniej dokumentacji. Stosownie do treści art. 37 § 1 ppsa pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub jego wierzytelny odpis. Oznacza to, że w wypadku złożenia skargi do sądu administracyjnego osoba działająca w imieniu skarżącego ma obowiązek dołączyć do akt sprawy dokument stwierdzający umocowanie jej do reprezentacji. Brak udokumentowania prawidłowości umocowania niewątpliwie stanowi brak formalny skargi podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 powołanej ustawy pod rygorem odrzucenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd zaprezentowany z zaskarżonym postanowieniu, że skarżąca nie uzupełniła wskazanych braków zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału i obowiązującymi przepisami prawa. WSA prawidłowo wskazał, że odpis dokumentu uprawniającego do reprezentowania strony skarżącej, o którym mowa w art. 37 § 1 ppsa winien być sporządzony zgodnie z wymogami z art. 4b ust. 1 Prawa o adwokaturze. Nieprawidłowo uwierzytelniony odpis (niezwierający niezbędnych elementów – m.in. podpisu adwokata, daty oraz oznaczenia miejsca sporządzenia) nie może zostać uznany za wystarczający dokument umocowujący do działania w imieniu strony. W niniejszej sprawie poświadczenie odpisu z KRS nie dość, że było nieprawidłowe (brak miejsca sporządzenia odpisu) to obejmowało jedynie ostatnią stronę. Strony od 1 do 6 w ogóle nie zostały potwierdzone i stanowią jedynie kserokopię dokumentów, bez mocy dowodowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Rację miał WSA wskazując, że niewłaściwie potwierdzonej kopii odpisu z KRS nie można uznać za surogat oryginału i przesłanie takiego dokumentu - nawet w zakreślonym terminie - nie jest uzupełnieniem braków formalnych zgodnie z wymogami wezwania. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.