VIII SA/Wa 388/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Protokolant Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w B. orzekł o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie przyznania dla "[...]" Sp. z o.o. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2007. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej jako kpa), art. 19 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.) w związku z art. 5a ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 264 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu [...] maja 2008 r. (oczywista omyłka pisarska, winno być [...] maja 2007 r.) do Biura Powiatowego ARiMR w B. wpłynął wniosek producenta rolnego o nazwie "[...]" Sp. z o.o. o przyznanie płatności na rok 2007. We wniosku ww. spółka zadeklarowała 32 działki rolne w województwach [...], [...] i [...]. Następnie, w dniach [...] i [...] czerwca 2008 r., w związku z przekazaniem gospodarstwa rolnego, wpłynęły wnioski złożone przez osiem spółek cywilnych oraz jedną spółkę z o.o. o przyznanie przedmiotowych płatności na wszystkie ww. działki. Spółki te, które podobnie jak spółka przekazująca, są zarejestrowane w ewidencji producentów rolnych, w dniu [...] kwietnia 2008 r. przejęły posiadanie wszystkich nieruchomości rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2007. W konkluzji uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ I instancji powołując się na art. 105 § 1 kpa stwierdził, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Z uzasadnienia wynika ponadto, że organ I instancji wydał niniejszą decyzję w wyniku uchylenia przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., poprzedniej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] czerwca 2009 r. Od powyższej decyzji "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w B., reprezentowana przez prezesa zarządu P. M. złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie i wydanie decyzji prawidłowo przyznającej płatności. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że wbrew temu co podnosi organ I instancji, postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, a złożony przez spółkę wniosek powinien zostać rozpatrzony. Zdaniem spółki, nie ma dla niniejszej sprawy żadnego znaczenia okoliczność przekazania przedmiotowych działek innym producentom rolnym. Przekazanie nastąpiło bowiem po zakończeniu roku kalendarzowego, którego wniosek dotyczył. Nie ma również znaczenia, że przekazanie nastąpiło przed wydaniem decyzji w sprawie. Jak bowiem wynika z art. 7 ust. 2, 4 i 5 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, płatności te ustalane są w odniesieniu do danego roku kalendarzowego, na podstawie składanego corocznie wniosku (art. 18 ust. 2 ww. ustawy) i są wypłacane w terminie od dnia 1 grudnia roku w którym złożono wniosek, do 30 czerwca następnego roku (art. 37 ust. 1 powołanej ustawy i art. 28 ust. 2 rozporządzenia Komisji WE 1782/2003), która to data stanowi ostateczny termin dokonania wypłaty. Również jako ostateczny do wydania decyzji administracyjnej przez właściwy organ (art. 19 ust. 7 ww. ustawy) należy traktować termin 1 marca roku następującego po roku, w którym złożono wniosek. Zdaniem spółki, dla przyznania płatności na dany rok, istotne znaczenie ma fakt posiadania deklarowanych we wniosku gruntów rolnych do dnia 1 grudnia danego roku kalendarzowego (data stanowiąca w istocie zakończenie wykonywania czynności przez producenta rolnego na gruntach rolnych). Tym samym, nie mogą stanowić przeszkody do wypłaty płatności obszarowych zmiany stanu faktycznego w zakresie gospodarowania na danych gruntach zaistniałe po upływie określonego we wniosku roku kalendarzowego. Jest to w niniejszej sprawie tym bardziej uzasadnione, że wnioski podmiotów przejmujących wskazanych przez organ zostały rozpatrzone negatywnie. Nadto, w ocenie spółki, przyjęcie poglądu przedstawionego przez organ I instancji prowadziłoby do nieracjonalnego wniosku, że pomimo prawidłowego gospodarowania w danym roku, płatność nie przysługiwałaby nikomu. Nie sposób zaś zaakceptować takie stanowisko, bowiem prowadzi ono do zmniejszenia poziomu wykorzystania funduszy, z których realizowane są płatności bezpośrednie. Powołując się na wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 559/08 spółka podniosła, że nie do przyjęcia jest również konstatacja, iż to nie gospodarowanie na gruntach, a sam wybór daty wydania decyzji przez organ, którą zresztą w niniejszej sprawie z niejasnych względów opóźniono, byłby czynnikiem rozstrzygającym w przedmiocie rozstrzygnięcia kwestii przyznania bądź odmowy płatności. Spółka podniosła, że poglądy zawarte w wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 559/08 są poparte jednolitą linią orzecznictwa wyrażoną w innych wyrokach sądów administracyjnych – WSA w Gliwicach, WSA w Poznaniu i WSA Bydgoszczy. W konkluzji dodano, że podstawą do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie powinien być stan faktyczny istniejący na koniec roku kalendarzowego, którego dotyczy wniosek. Dlatego też wniosek spółki za 2007 r. powinien zostać rozpatrzony w oparciu o stan faktyczny z końca 2007 r. i zakończyć się decyzją przyznającą jednolitą płatność obszarową. Decyzją z dnia [...] marca 2010r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że jak wynika ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, spółki cywilne "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" oraz spółka z o.o. "[...]" z siedzibą w B. przejęły w posiadanie działki rolne zgłoszone we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2007 przez "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w B. W związku z powyższym, organ stwierdził, że na miejsce wnioskodawcy (tj. "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w B.) wstąpił inny podmiot (podmioty), zaś przekazujący w związku z przekazaniem posiadania posiadanych przez siebie gruntów w całości utracił przymiot posiadacza gruntów rolnych – producenta rolnego, w związku z tym postępowanie w jego sprawie stało się bezprzedmiotowe. Organ przyjął, że skoro wnioskodawca podjął decyzję o przekazaniu posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego, a zatem także przekazania uprawnień i obowiązków z tym związanych, zrezygnował niejako z przyznania płatności na swoją rzecz. W związku z tym, że podmioty przejmujące nie spełniły warunków pozwalających na przyznanie im płatności, postępowanie w ich sprawach zostało zakończone wydaniem decyzji odmawiających przyznania im płatności. Organ przywołał treść art. 21 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U z 2007 r., Nr 35, poz. 217 ze zm.), zgodnie z którym, w przypadku przekazania gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 74 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 796/2004, jednolita płatność obszarowa lub płatność uzupełniająca, o które ubiega się przekazujący są przyznawane przejmującemu : jeżeli przekazanie zostało dokonane nie później niż do dnia wydania decyzji w sprawie przyznania płatności, na wniosek przejmującego złożony do dnia wydania decyzji w sprawie przyznania płatności. Przekazanie w rozumieniu art. 74 ust. 2 ww. rozporządzenia ma miejsce w przypadku, gdy przekazywane jest całe gospodarstwo przez jednego rolnika na rzecz drugiego po złożeniu wniosku pomocowego i przed spełnieniem wszystkich warunków przyznawania pomocy, przekazującemu nie przyznaje się żadnej pomocy w odniesieniu do przekazywanego gospodarstwa. Tylko więc w takiej sytuacji może nastąpić przejęcie płatności, o które ubiegał się przekazujący. Z takim rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziła się spółka, która złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w toku instancji decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W., podtrzymując w całości zarzuty odwołania i wnosząc o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 ust. 2, 4 i 5 w związku z art. 18 ust. 2 i art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej. W uzasadnieniu skargi dodatkowo dodano, że organ II instancji w swojej decyzji błędnie ustalił fundamentalne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności stanu faktycznego. Nieprawdą jest bowiem twierdzenie organu, że płatność za 2007 r. do działek zadeklarowanych przez "[...]" Sp. z o.o. została przyznana spółkom cywilnym, którym przekazano część gospodarstwa w 2008 r. Nadto, wniesiono o analizę wyroku wydanego w dniu 3 marca 2010 r. przez WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 842/09 w sprawie analogicznej jak dla "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w B. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego daty przeniesienia posiadania gruntów rolnych organ wskazał, że przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U z 2007 r., Nr 35, poz. 217 ze zm.), obowiązujące w przedmiotowej sprawie nie zawierają cezury czasowej do której przekazanie gospodarstwa nie wpływa na prawo przyznania płatności przekazującemu gospodarstwo rolne, jak to czyni ustawodawca w kolejnych nowelizacjach ustawy. Na rozprawie przed Sądem prezes zarządu skarżącej spółki popierając skargę wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a). Mając na uwadze powyższe kryteria, skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż na podstawie art. 4 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. nr 44 poz. 262) do postępowań w sprawach przyznania płatności lub płatności cukrowej, o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217), wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia 15 marca 2008 roku, tj. do dnia wejścia w życie ustawy wprowadzającej zmiany, stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w sprawie wszczęte zostało na wniosek skarżącej z dnia [...] maja 2007 roku (data wpływu do Biura Powiatowego ARiMR w B.), a zakończyło się decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2009 roku. Tak więc, w sprawie rozpatrywanej zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm., dalej jako ustawa o płatnościach do gruntów rolnych) w brzmieniu sprzed 15 marca 2008 roku. Przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie, jest ocena, czy Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich dla "[...]" Sp. z o.o. w B. uznając, że sprawy nie można merytorycznie rozstrzygnąć, a to z uwagi na brak jednego z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej – mianowicie przedmiotu postępowania. Stosownie bowiem do art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W wyroku z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, opublikowanym w ONSA 1996/2/80, Naczelny Sąd Administracyjny zawarł zasługującą na pełną aprobatę tezę, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu faktycznego i prawnego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Bezprzedmiotowość postępowania może bowiem wynikać z istnienia przesłanki podmiotowej bądź też przesłanki przedmiotowej w prowadzonym postępowaniu. W szczególności gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania, można mówić o braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia. Podobnie jest w przypadku braku przesłanki podmiotowej, a więc w sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia. Decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 kpa nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron przyjmując, że nie ma przesłanek do merytorycznego rozstrzygania co do istoty sprawy. W rozpatrywanej sprawie okolicznością powodującą, w ocenie organów obu instancji, bezprzedmiotowość postępowania, jest zmiana stanu faktycznego, tj. przekazanie działek rolnych będących przedmiotem postępowania w sprawie płatności do gruntów rolnych na rok 2007 przez "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w B. na rzecz innych podmiotów. Zdaniem organu II instancji, skoro w miejsce wnioskodawcy wstąpił inny podmiot (podmioty), przekazujący w związku z przekazaniem posiadania posiadanych przez siebie gruntów w całości utracił przymiot posiadacza gruntów rolnych – producenta rolnego. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, organy nieprawidłowo zastosowały art. 105 § 1 kpa, bowiem błędnie uznały, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Tym samym, organy dopuściły się naruszenia ww. przepisu, winny bowiem wydać rozstrzygnięcie sprawy co do istoty – odmawiając bądź przyznając skarżącej wnioskowane płatności a nie w formalny sposób umarzając postępowanie. Zmiana stanu faktycznego sprawy polegająca na przekazaniu działek przez skarżącą spółkę na rzecz innych podmiotów w następnym roku kalendarzowym po złożeniu wniosku o przyznanie płatności na rok 2007, nie oznacza bowiem, że postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Zdaniem Sądu, fakt przekazania przedmiotowych działek rolnych który miał miejsce dopiero w 2008 r. nie oznacza, że przedmiot postępowania nie istnieje. Przedmiotem tym jest wciąż kwestia przyznania, bądź odmowy wypłaty płatności dla wnioskującej spółki, która to kwestia nadal nie jest rozstrzygnięta co do istoty. Istnieje również podmiot tego postępowania, którym jest wnioskująca o przyznanie płatności spółka. Zgodzić należałoby się z argumentacją organów, gdyby rzeczywiście podmioty przejmujące grunty rolne w następnym roku, po roku kalendarzowym w którym został złożony wniosek, otrzymały płatność za 2007 r. Organy obu instancji miałyby również rzeczywiście rację, gdyby do przekazania działek rolnych zadeklarowanych przez skarżącą w jej wniosku na 2007 rok doszło jeszcze w tym samym roku kalendarzowym, w którym został złożony wniosek, przed wydaniem decyzji w sprawie, a przejmujące podmioty wystąpiłyby z kolejnym wnioskiem na ten sam rok kalendarzowy. Tu sytuacja taka nie miała miejsca, bowiem podmioty przejmujące dopiero w następnym - 2008 r., przejęły przedmiotowe działki rolne oraz złożyły wnioski o przyznanie płatności na 2007 r., po rozpoznaniu których otrzymały odmowne decyzje. Jedynie zaś wyzbycie się przez skarżącą posiadania deklarowanych we wniosku na 2007 r., działek rolnych przed upływem roku kalendarzowego, w którym wnioskowano o płatność sprawiałoby, że skarżąca nie mogłaby ubiegać się w ogóle o przyznanie płatności za ten rok kalendarzowy. Tymczasem, jak wynika z przedstawionego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, przedmiotowe działki były w posiadaniu skarżącej do miesiąca kwietnia 2008 r. Tak więc, do końca roku kalendarzowego w którym został złożony wniosek, skarżąca była w ich posiadaniu. Płatności, co trafnie podnosi skarżąca, są przyznawane w relacji do danego roku kalendarzowego i wypłacane w terminie od dnia 1 grudnia roku, w którym złożono wniosek, do dnia 30 czerwca następnego roku. Powyższe wynika z art. 28 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 270 z 21.10.2003 r., str. 1 ze zm.). Oznacza to, że jak słusznie podnosi skarżąca, na prawo do płatności za dany rok kalendarzowy nie ma wpływu ustanie posiadania w następnym roku kalendarzowym, przed wydaniem przez organ decyzji w tej sprawie. Takie właśnie zajął stanowisko NSA w przywołanym przez skarżącą wyroku z dnia 19 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 559/08. Jest to w niniejszej sprawie tym bardziej uzasadnione bowiem organy, pomimo złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie płatności na 2007 rok, nie wydały decyzji w tym przedmiocie nie tylko do dnia 30 czerwca 2008 r., ale nawet do końca następnego roku po roku złożenia wniosku. Ostatecznie zaś, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. nie rozpoznając sprawy co do istoty, w dniu [...] grudnia 2009 r. wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Warto również zauważyć, że z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie wynika, że rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego i kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi jeżeli utrzymuje wszystkie grunty rolne zgodnie z normami. Zdaniem Sądu, to właśnie na podstawie tego przepisu, oceniając czy zostały spełnione zawarte w nim przesłanki, organy winny rozstrzygnąć kwestie dotyczące przyznania bądź odmowy przyznania płatności dla skarżącej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia mimo przytoczenia ww. przepisu, przede wszystkim powołuje się jednak na treść art. 21 wyżej wymienionej ustawy w połączeniu z art. 74 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dziennik Urzędowy L 141, z 30/04/2004 – dalej jako rozporządzenie nr 796/2004). Z art. 21 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie wynika zaś jedynie kiedy są przyznawane płatności przejmującemu, a nie przekazującemu gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 74 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 796/2004. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że organ I instancji winien wydać w sprawie merytoryczne rozstrzygnięcie. Dopiero bowiem wówczas będzie możliwe dokonanie przez Sąd oceny spornej kwestii czy skarżącej należy przyznać bądź odmówić przyznania wnioskowanych płatności. W chwili obecnej jest to zaś niemożliwe i niewątpliwie byłoby przedwczesne. W związku z powyższym, nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 ppkt a) i c) p.p.s.a orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Orzeczenie w pkt. 2 wyroku oparto na podstawie art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200 p.p.s.a.