VIII SA/Wa 419/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi Elektrowni [...] spółka akcyjna z siedzibą w Ś. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. 1.1. Wnioskiem z [...] listopada 2009 r., który wpłynął do organu następnego dnia, E. "K." S. A. w Ś. G. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") wystąpiła do Ministra Finansów, w imieniu którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego. Wniosek dotyczył określenia momentu zaliczenia poniesionych przez Spółkę wydatków do kosztów uzyskania przychodów w świetle art. 15 ust. 4d i ust. 4e ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.p."). 1.2. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka ponosi wydatki związane z remontami kapitalnymi swojego sprzętu (infrastruktury). Dotyczą one urządzeń i układów technologicznych, a ich celem jest przywrócenie sprawności remontowanego sprzętu. Wydatki Spółka zalicza bezpośrednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów, gdyż ich efektem nie jest ulepszenie remontowanego sprzętu. Nie podwyższają one w znaczeniu podatkowym wartości początkowej środków trwałych. Spółka kwalifikuje wydatki jako koszty pośrednie. Są to remonty cykliczne, ale nie jest możliwe wskazanie terminu kolejnego remontu. Do końca 2007 r. księgowała przedmiotowe wydatki zgodnie z polskimi standardami rachunkowości. Następnie przyjęła Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej. W konsekwencji, przedmiotowe wydatki na remonty kapitalne sprzętu księguje jako podwyższające wartość początkową środków trwałych. Dla celów podatkowych wydatki te zalicza zaś bezpośrednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Na tle takiego stanu faktycznego Spółka postawiła pytanie, czy poniesione przez nią wydatki z tytułu remontów kapitalnych sprzętu (infrastruktury) zarówno do końca 2007 r., jak i później, stanowią dla niej bieżący koszt podatkowy, tj. w latach poniesienia wydatków. Zdaniem Spółki, wydatki remontowe należy kwalifikować dla celów podatkowych jako koszty pośrednie. Skoro nie są to wydatki modernizacyjne, to należy je zaliczać w ciężar kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio w dniu ich poniesienia. Z uwagi na autonomię prawa podatkowego, przyjęte przez Spółkę standardy sprawozdawczości nie mają wpływu na zmianę sposobu określania momentu zaliczania przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Przepisy u.p.d.o.p. nie zawierają definicji ksiąg rachunkowych. Zgodnie z art. 13 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223 ze zm.) pojęcie ksiąg rachunkowych należy rozumieć szeroko, także dla celów podatkowych. Przepisy art. 15 ust. 4d i ust. 4e u.p.d.o.p. nie mają zaś wpływu na stanowisko Spółki. 2.1. W interpretacji indywidualnej z [...] stycznia 2010 r. Minister Finansów uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe odnośnie wydatków ponoszonych na remonty zakwalifikowane w myśl przyjętej polityki rachunkowości jako remonty cykliczne ujmowane w wartości bilansowej rzeczowych aktywów trwałych podlegających amortyzacji. Z tytułu pozostałych remontów kapitalnych uznał zaś stanowisko skarżącej za prawidłowe. W uzasadnieniu powołał się (między innymi) na przepisy: art. 15 ust 1, ust. 4d i ust. 4e u.p.d.o.p., a także na art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy o rachunkowości. Zauważył, że Spółka zakwalifikowała wydatki jako koszty inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami. W związku z dokonaną przez Spółkę zmianą zasad rachunkowości, zastosowanie w sprawie znajdują przepisy art. 15 ust. 4d i 4e u.p.d.o.p. Minister Finansów stwierdził zatem, że przedmiotowe wydatki, traktowane jako koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącane w dacie ich poniesienia, czyli w dniu, w którym zostały one ujęte w księgach rachunkowych, zgodnie z przepisami o rachunkowości, na podstawie odpowiedniego dowodu księgowego, z zastrzeżeniem ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Kwalifikację prawno-podatkową determinują bowiem przyjęte przez Spółkę zasady polityki rachunkowości. Dodał, że kluczowe znaczenie miało wprowadzenie przez Spółkę Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej (dalej: "MSSF") od 2008 r. 2.2. Odnośnie wydatków dotyczących remontów kapitalnych, których moment ujęcia zgodnie z przepisami prawa bilansowego następuje na bieżąco, tj. w okresie ich przeprowadzenia, zarówno przed, jak i po wprowadzeniu przez Spółkę zmian w polityce rachunkowości, moment ten jest równocześnie momentem, na który należy ująć wydatek jako koszt uzyskania przychodu w aspekcie podatkowym, jako zidentyfikowana data poniesienia kosztu. W zakresie tego rodzaju kosztów remontowych stanowisko skarżącej Minister Finansów uznał za prawidłowe. Dodał, że przywołany przez Spółkę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 czerwca 2008 r. (III SA/Wa 24/08) został wydany w indywidualnej sprawie i na tle innego stanu faktycznego. Podobnie jak i stanowisko wyrażone w przywołanym przez skarżącą piśmie organu podatkowego. 3.1. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o zmianę interpretacji. Postawiła zarzuty naruszenia przepisów: - art. 15 ust. 4d i ust. 4e oraz art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p. poprzez błędne utożsamianie zaksięgowania poniesionych kosztów remontowych z podatkowym ujmowaniem kosztów w księgach rachunkowych, a w konsekwencji uznanie, iż skoro wydatki dotyczące remontów kapitalnych podlegają ujęciu poprzez odpisy amortyzacyjne, to prawidłowe rozpoznanie kosztów uzyskania przychodów dla celów podatkowych winno nastąpić w tym samym czasie, co ujęcie wspomnianych odpisów amortyzacyjnych; - art. 14c § 1 oraz art. 14c § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez dokonanie niepełnej oceny prawnej stanowiska Spółki oraz niedostateczne uzasadnienie prawne tej oceny i stanowiska organu. 3.2. W odpowiedzi na wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził, że nie znalazł podstaw do zmiany udzielonej interpretacji. Nie dopatrzył się bowiem naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego w związku z wydaniem przedmiotowej interpretacji indywidualnej. 4.1. W piśmie z [...] września 2009 r., zawierającym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na interpretację Ministra Finansów, skarżąca wystąpiła o uchylenie zaskarżonego aktu. Obszernie uzasadniając skargę jej autor powtórzył zasadnicze elementy argumentacji faktycznej i prawnej prezentowane uprzednio w postępowaniu podatkowym. Jego zdaniem, wydatki dotyczące cyklicznych remontów kapitalnych, ujmowane w wartości bilansowej pozycji rzeczowych aktywów trwałych, podlegające ujęciu dla celów księgowych poprzez odpisy amortyzacyjne, powinny być rozpoznane przez skarżącą jako koszt podatkowy na bieżąco, tj. w latach, w których remonty kapitalne mają faktycznie miejsce. Powtórzył, że pojęcia ksiąg rachunkowych nie można dla celów podatkowych ograniczać wyłącznie do tych elementów ksiąg, które wprost wykazywane są w rachunku wyników. Księgą rachunkową jest bowiem także rachunek wyników. Zatem operacja czysto bilansowa, która w momencie księgowania nie znajduje odzwierciedlenia w rachunku wyników, może co do zasady doprowadzić do powstania kosztu podatkowego. Znaczenia pojęcia kosztu przewidzianego w art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. nie należy bowiem w ocenie autora skargi utożsamiać ze znaczeniem kosztu w rozumieniu przepisów o rachunkowości. Czyli każde ujęcie wydatku, które skutkuje powstaniem zmiany w bilansie (przykładowo w postaci podwyższenia wartości początkowej środków trwałych) również powinno zostać uznane za spełniające przesłanki określone w art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., gdyż koszt został ujęty w księgach rachunkowych (zaksięgowany), co jest warunkiem koniecznym rozpoznania kosztu w rozumieniu podatkowym. Z tej przyczyny, wydatki Spółki z tytułu remontów kapitalnych, które zostały prawidłowo ujęte w jej księgach rachunkowych (tj. w sposób inny niż poprzez utworzenie rezerwy albo biernych rozliczeń międzyokresowych) należy uznawać za koszty poniesione w dacie ich zaksięgowania i bez znaczenia pozostaje tu fakt, czy zaksięgowanie miało miejsce na koncie wynikowym, czy na koncie bilansowym. Polemizując z wykładnią językową art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. dokonaną przez organ, autor skargi wywiódł, że przepis ten nie określa, aby za poniesiony koszt można było uznać jedynie wydatek sklasyfikowany jako koszt z punktu widzenia przepisów o rachunkowości. Jego zdaniem, literalna wykładnia obecnie obowiązujących przepisów prowadzi do wniosku, że w celu uznania danego wydatku za koszt poniesiony wystarczy, aby został on ujęty w księgach rachunkowych w jakikolwiek sposób. Za sprzeczne z zasadą autonomii prawa podatkowego uznał stanowisko organu, iż kwalifikację prawno-podatkową determinują przyjęte zasady polityki rachunkowości. Pojęcie kosztu, o którym mowa w art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. należy bowiem rozumieć jako koszt w rozumieniu przepisów u.p.d.o.p., a nie w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Wydatki o charakterze remontowym, a nie o charakterze modernizacyjnym, powinny być zatem zaliczane do kosztów uzyskania przychodów na bieżąco. Przyjęcie za trafne stanowiska organu pozbawiałoby w istocie znaczenia normatywnego regulacji przewidzianej w art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p. Autor skargi wskazał nadto na możliwe, negatywne skutki wykładni art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. dokonanej przez Ministra Finansów. Powołał się przy tym na poglądy prezentowane między innymi w orzecznictwie sądowym, z których wynika, że wstępna opłata leasingowa jest wydatkiem, który jest jednorazowo zaliczany do kosztów uzyskania przychodów. Dodał, że w świetle art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. nie jest możliwe uznanie wydatków z tytułu remontów kapitalnych jako wydatków, które powinny być rozpoznane dla celów u.p.d.o.p. jako koszt uzyskania przychodu proporcjonalnie do długości danego okresu, którego dotyczą, między innymi z uwagi na brak jednoznacznej możliwości identyfikacji tego okresu dla poszczególnych składników danego obiektu majątkowego. W podsumowaniu (s. 18 – 19 skargi) jej autor stwierdził, że wydatki z tytułu remontów kapitalnych należy uznawać za koszty poniesione w rozumieniu u.p.d.o.p., ponieważ: a) wydatki te zostały należycie ujęte w księgach rachunkowych Spółki (tj. w sposób inny niż poprzez utworzenie rezerwy albo biernych rozliczeń międzyokresowych), b) z wykładni językowej art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. wynika, że w celu uznania danego wydatku za koszt poniesiony wystarczy, aby został on ujęty w księgach rachunkowych w jakikolwiek sposób (z wyjątkiem kosztów rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów), c) istniejąca autonomia prawa podatkowego powoduje, iż odpisy amortyzacyjne dokonywane dla celów księgowych nie mogą determinować powstania kosztu podatkowego. Wydatki z tytułu remontów kapitalnych stanowią koszt jednorazowy, ponieważ brak jest możliwości jednoznacznego ustalenia okresu, którego remont kapitalny dotyczy oraz wynagrodzenie dla podmiotów wykonujących remonty kapitalne ma charakter jednorazowy, a nie ciągły. Zdaniem autora skargi, wydatki z tytułu remontów kapitalnych powinny być rozpoznawane dla potrzeb zastosowania przepisów u.p.d.o.p. jako koszt uzyskania przychodu na bieżąco (tj. w latach, w których remonty kapitalne mają faktycznie miejsce) zarówno w okresie przed podjęciem uchwały o przejściu na MSSF, jak również w okresie następującym po jej podjęciu. Przeciwne stanowisko narusza przepisy art. 15 ust. 4d i ust. 4e oraz art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p. 4.2. Zarzuty naruszenia art. 14c § 1 – 2 Ordynacji podatkowej autor skargi uzasadnił tym, że organ odniósł się tylko do niektórych argumentów zaprezentowanych przez Spółkę we wniosku (s. 19 – 21 skargi). 5. Odpowiadając na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Zarzuty skargi uznał chybione (s. 25 – 30). Uprzednio przedstawił przebieg postępowania (s. 1 – 25). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 6.1. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się wystąpienia przesłanek do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). 6.2. Zgodnie z art. 141 § 4 u.p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Skarga została oddalona, zatem zastosowania nie sprawie nie znajduje zdanie drugie powołanego przepisu. 6.3. Ramy materialnoprawne niniejszej sprawy przedstawiają się następująco. Zgodnie z art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p., koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Z treści art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. wynika zaś, że za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p., podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy (...). Odrębnymi przepisami są zaś przepisy ustawy o rachunkowości, między innymi art. 4 ust. 1 – 2 i ust. 3 pkt 2, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1 i art. 23 ust. 2. Użyty w art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. zwrot "ujęto koszt w księgach rachunkowych" jako odpowiednik pojęcia "zaksięgowano", należy rozumieć jako zapis zdarzenia wprowadzony do ksiąg rachunkowych, w określonym czasie i o określonej treści, zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości. Zaksięgowanie to zapisanie (ujęcie) danego zdarzenia w odpowiedniej księdze rachunkowej. Ujęcie kosztu w księgach rachunkowych to nic innego jak jego prawidłowe ujawnienie, wpisanie do prowadzonych przez podatnika ksiąg rachunkowych, przy zachowaniu właściwego porządku: chronologicznego i systematycznego (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 7 grudnia 2009 r., I SA/GL 478/09; powołany wyrok dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). 7.1. Zdaniem Sądu, w zaskarżonej interpretacji organ wystarczająco odniósł się do stanowiska skarżącej przedstawionego we wniosku oraz wystarczająco uzasadnił swoje stanowisko. Nie naruszył zatem przepisów art. 14c 1 – 2 Ordynacji podatkowej w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. 7.2. Jeżeli wykładnia językowa danego przepisu budzi określone wątpliwości, to należy uzupełnić jej rezultaty o wyniki wykładni systemowej i celowościowej. Zasadne przy tym jest przyjęcie założenia, iż ustawodawca jest racjonalny. Dzięki temu można odkodować ratio legis wykładanego przepisu. W sprawie niniejszej wskazać jednak należy w pierwszej kolejności na naczelną zasadę wykładni, iż to co jest zrozumiałe, nie wymaga interpretacji (clara non sunt interpretanda). Prawidłowe zastosowanie art. 141 § 4 u.p.p.s.a. wymaga jednak poczynienia poniższych rozważań. 7.3. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należy przypisać obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. definicji pojęcia "dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodu", zawartej w art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. Definicja ta jest zrozumiała. Ustawodawca wyraźnie sprecyzował bowiem, iż dniem poniesienia kosztu uzyskania przychodów jest dzień ujęcia kosztu w księgach rachunkowych (zaksięgowania) na podstawie stosownego dowodu (w sprawie niniejszej nie znajdują przy tym zastosowania zarówno zastrzeżenia, jak i wyjątek, przewidziane w wykładanym przepisie). Czyli ustawodawca uzależnił moment powstania kosztu podatkowego w rozumieniu art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. między innymi od momentu ujęcia kosztu w księgach rachunkowych (art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p.). Omawiane przepisy dotyczą niewątpliwie potrącania kosztów w czasie. Zaksięgowanie kosztu dla celów podatkowych służyć ma przy tym określeniu dochodu lub straty danego podatnika. Wykładni przepisów art. 15 ust. 4d i ust. 4e u.p.d.o.p. nie sposób zaś dokonywać w oderwaniu od pozostałych przepisów tej ustawy dotyczących instytucji przychodów, kosztów uzyskania przychodów oraz dochodu (straty). Chybiona zatem i wewnętrznie sprzeczna jest argumentacja skargi, iż przepis ten dotyczy "jakiegokolwiek" ujęcia kosztu w księgach rachunkowych. Z jednej strony autor skargi wskazuje bowiem na zasadę autonomii prawa podatkowego, a z drugiej bez należytej refleksji wywodzi na podstawie przepisów o rachunkowości, czyli wbrew tej zasadzie, że każdy podatnik może w sposób dowolny kształtować swoje zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych. Pomija nadto inny efekt swojego sposobu rozumowania. Przyjęcie za prawidłowe jego stanowiska prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego wniosku, że zbędne są wszystkie przepisy (przykładowo art. 16 u.p.d.o.p.) wprowadzające ograniczenia w zaliczaniu określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Nie tylko art. 16 ust. 13 u.p.d.o.p. I to na podstawie przepisów o rachunkowości, czyli wbrew przywoływanej zasadzie autonomii prawa podatkowego. Przepisy ustawy o rachunkowości nie mogą być bowiem traktowane jako przepisy szczególne (lex specialis) wobec przepisów prawa podatkowego (lex generalis). Chyba, że znajdują zastosowanie na podstawie stosownego odesłania normatywnego. Czyli tak jak w przypadku art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., który to przepis przyznaje prymat zasadzie memoriałowej nad kasową przy określaniu momentu poniesienia kosztu podatkowego. Definicja legalna pojęcia "dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów" zredagowana w art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. uniemożliwiała zatem Ministrowi Finansów uznanie stanowiska skarżącej za prawidłowe w części czasowo – przedmiotowej, dotyczącej lat następujących po 2007 r., w których ujmowała w księgach rachunkowych koszty pośrednie związane z remontami kapitalnymi w oparciu o odpisy amortyzacyjne. Zgodzić należy się zatem z organem co do tego, że kluczowe znaczenie dla sprawy miało wprowadzenie przez Spółkę Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) począwszy od 2008 r., zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy o rachunkowości, gdyż od tej pory Spółka ujmowała w księgach rachunkowych koszty remontów kapitalnych wbrew metodzie kasowej. W realiach niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p. z uwagi na definicję pojęcia "dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów" zredagowaną w art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., a w konsekwencji przepis art. 15 ust. 4d tej ustawy (zdanie pierwsze). 7.4. To zaś oznacza, że związane z art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p. zarzuty autora skargi należało znać za chybione. Nie może bowiem zostać naruszony przepis prawa materialnego, który nie znajduje zastosowania w danej sprawie i nie był stosowany. Za chybione uznać należy także pozostałe zarzuty skargi, z uwagi na wcześniejsze rozważania. Skoro bowiem Spółka wskazała, że jej wniosek dotyczy kosztów pośrednich księgowanych wbrew metodzie kasowej (przy tym zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 i innymi przepisami ustawy o rachunkowości), to Minister Finansów obowiązany był uznać jej stanowisko za nieprawidłowe w omawianym zakresie. Dodać warto, że prawidłowa zdaniem Sądu wykładnia art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. prowadzi do wniosku, że w istocie przepis ten dotyczy nie wszystkich ksiąg rachunkowych, ale zapisów na koncie kosztowym. Świadczy o tym sformułowanie "ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano)" na podstawie stosownego dowodu księgowego. Skoro Spółka nie wskazała, że wydatki (koszty) remontowe ujmuje w księgach rachunkowych metodą kasową, tj. na podstawie stosownej faktury, a z jej argumentacji wynika, że po stronie kosztów księguje odpisy amortyzacyjne, to znaczy, że jest to klasyczna sytuacja uzasadniająca nowelizację przepisów art. 15 u.p.d.o.p. poprzez dodanie ust. 4e. Wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy nie mają pozostałe elementy argumentacji faktycznej i prawnej autora skargi. Zarówno te, które dotyczą charakteru remontów, sposobu płatności za usługi z nimi związane, autonomii prawa podatkowego, możliwych nadużyć, jak i dotyczące poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądowym na tle innych stanów faktycznych i prawnych. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.