II SA/Gl 41/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skarg J.G., A. B., Ł. P., K. P., D.T. i U. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi. Wnioskiem z dnia [...] r. uzupełnionym pismem z dnia [...] r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w J. , zwane dalej wnioskodawcą, zwróciło się do Burmistrza P. z prośbą o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia obejmującego modernizację istniejącej wytwórni mas bitumicznych [...] polegającą na wymianie maszyny podstawowej na nową maszynę [...]. Do wniosku tego dołączono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony w [...] r. W toku tego postępowania postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 stycznia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150 ze zm., zwanej dalej ustawą lub Prawem ochrony środowiska ) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm. zwanym dalej rozporządzeniem lub rozporządzeniem RM z 9 listopada 2004r.) Starosta [...] nałożył obowiązek sporządzenia dla ww. przedsięwzięcia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz ustalił jego zakres. W [...] r. sporządzony został raport o oddziaływaniu na środowisko uzupełniający wcześniejszy raport z [...] r. Dane o raporcie zostały umieszczone w wykazie danych o wniosku oraz na tablicach ogłoszeń. W związku z prowadzonym postępowaniem wpłynęło do organu pierwszej instancji ponad 150 protestów, wniosków i uwag różnych podmiotów sprzeciwiających się planowanej inwestycji, w których podnoszono jej szkodliwość, głównie w zakresie wzrostu emitowanych zanieczyszczeń, wpływu na zdrowie ludzi i możliwość wykorzystania gruntów sąsiednich. Następnie Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 106 § 5 kpa oraz art. 48 ust. 2 pkt 1 Prawa ochrony środowiska w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, uzgodnił realizację objętego postępowaniem przedsięwzięcia określając jednocześnie warunki planowanej modernizacji wytwórni mas bitumicznych. W następstwie wniesionych na to postanowienie zażaleń zostało ono uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...], którym umorzono jednocześnie postępowanie organu pierwszej instancji ( w przedmiocie uzgodnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), a to w związku z art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199 poz. 1227, zwanej dalej ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku ). SKO stanęło na stanowisku, że po wejściu tej ustawy w życie nie przysługuje zażalenie na postanowienie Starosty wydane w sprawie o wydanie środowiskowych uwarunkowań. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/GL 391/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił powyższe postanowienie SKO w B. Sąd stanął w tym wyroku na stanowisku, że po wejściu w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku postępowanie zażaleniowe na wydane wcześniej postanowienie uzgadniające powinno zostać umorzone. Brak było natomiast podstaw do umorzenia postępowania uzgadniającego przed organem pierwszej instancji. Wcześniej, bo postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], realizację objętego wnioskiem inwestora z dnia [...] r. przedsięwzięcia, w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, uzgodnił Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T., określając szczegółowo warunki tego uzgodnienia. Orzekając ponownie w przedmiocie uzgodnienia warunków decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, warunki przedsięwzięcia uzgodnił także Starosta [...] – postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny projektowanego przedsięwzięcia na środowisko Burmistrz P. decyzją nr [...] (znak sprawy: [...]) określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację tego przedsięwzięcia na działce nr ‘[1] przy ul. [...] w J. w zakresie wynikającym dla takiej decyzji z art. 56 ust. 2 ustawy. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 104 kpa, art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 1 i 7, art. 48 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 53 oraz art. 56 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, a nadto § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2004 r. Określając przedmiot projektowanego przedsięwzięcia m.in. opisał proces produkcyjny i określił warunki wykorzystania terenu w czasie realizacji i eksploatacji nakładając m.in. na inwestora obowiązki zmierzające do ograniczenia emisji zanieczyszczeń do powietrza, uciążliwości zapachowych oraz hałasu. Określił warunki magazynowania ścieków i gromadzenia odpadów. Wykluczono pracę wytwórni mas bitumicznych w porze nocnej. Zobowiązano Przedsiębiorstwo do ograniczenia hałasu w porze dziennej do 55 dB. Przyjęto w oparciu o sporządzony raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, że emisja tego przedsięwzięcia w zakresie zanieczyszczeń i hałasu nie przekroczy dopuszczalnych norm, czas pracy 1200 h rocznie, wielkość produkcji 80000 Mg oraz, iż wpływ inwestycji ograniczy się do terenu Przedsiębiorstwa. Nałożył też organ orzekający obowiązek wykonania oceny porealizacyjnej ( na etapie eksploatacji) oraz określił jej zakres. W uzasadnieniu decyzji opisano przebieg postępowania ze szczególnym uwzględnieniem zgłoszonych w jego toku przez zainteresowane podmioty wniosków i sprzeciwów. Podkreślono, że raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko został sporządzony przy założeniu produkcji mas bitumicznych na poziomie 190.000 Mg. Przy deklarowanej przez inwestora produkcji na poziomie 80.000 Mg roczne założone w raporcie wielkości emisji zanieczyszczeń i uciążliwości będą niższe. Stwierdził Starosta, że dla terenu objętego planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zaś według obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest to teren rolny. Dlatego też w zakresie dopuszczalnego równoważnego poziomu hałasu przyjęto wielkości dla zabudowy zagrodowej ( 55 dB i 45dB). Podniósł organ, że określając środowiskowe uwarunkowania uwzględniono warunki określone w postanowieniach uzgadniających Starosty [...] z dnia [...] r. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] r. Zdaniem Starosty analiza raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postanowień uzgadniających nie daje podstaw do wprowadzenia dalszych ograniczeń w zakresie określonych decyzją uwarunkowań. Podkreślił, że brak jest podstaw do weryfikacji istniejących w tym przedmiocie norm wynikających z obowiązujących przepisów. Odniósł się też organ pierwszej instancji do uwag i wniosków zgłoszonych przez zainteresowane podmioty po powiadomieniu ich o zakończeniu postępowania dowodowego, uznając je za nieuzasadnione. Podsumowując swoje obszerne rozważania zawarte w uzasadnieniu decyzji, Starosta stwierdził, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do odmowy wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Przewidziane decyzją formy zabezpieczeń i rozwiązań chroniących środowisko są wystarczające, zaś przy ich zachowaniu wielkość emisji substancji wprowadzanych do powietrza oraz wytwarzanych odpadów przypadających na jednostkę produkcji, będzie niższa w stosunku do tych samych wskaźników odnoszących się do maszyn i urządzeń eksploatowanych dotychczas. W obszernych odwołaniach od tej decyzji, wniesionych przez obecnie skarżących oraz przez A. M., M. S., L. S. i K. P., domagano się jej uchylenia i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący się zarzucili, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego – art. 47, art. 48 i art. 52 Prawa ochrony środowiska, przez oparcie się na raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko opracowanym niezgodnie z obowiązującymi przepisami oraz bez dokonania właściwej analizy wpływu przedsięwzięcia na środowisko, w tym zwłaszcza na zdrowie i życie ludzi. Ich zdaniem organ orzekający oparł swoje twierdzenia jedynie na dowodach wnioskodawcy, pomijając dowody zgłoszone przez pozostałe strony postępowania. Nie uwzględnił skarg i protestów okolicznych mieszkańców, notatek Straży Miejskiej i postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Bezkrytycznie przyjął też założenia co do wielkości produkcji przedstawione przed inwestora oraz warunki realizacji inwestycji przedstawione w niezaskarżalnych postanowieniach uzgadniających. Nie przeanalizował organ orzekający skutków społecznych inwestycji, a zwłaszcza wpływu produkcji otaczarni na zdrowie ludzi. Wniesiono o uzupełnienie postępowania dowodowego przez przeprowadzenie oględzin, przesłuchanie świadków oraz dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wpływu inwestycji na zdrowie ludzi. Po rozpoznaniu wniesionych odwołań i po uzupełnieniu postępowania dowodowego m.in. przez dopuszczenie dowodu z uzupełniającego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko ( z dnia [...] r.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało decyzję Burmistrza P. w mocy. Jako podstawę tego orzeczenia wskazało m.in. art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska oraz art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku. Uzasadniając to rozstrzygnięcie SKO stwierdziło, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w sprawie mają zastosowanie przepisy Prawa ochrony środowiska. W związku z treścią § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia RM z 9 listopada 2004 r. wymagane było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornego przedsięwzięcia. Zdaniem organu odwoławczego opracowany na potrzeby postępowania raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, po jego uzupełnieniu na etapie postępowania odwoławczego, odpowiada wymogom określonym w art. 52 ustawy. Z raportu tego wynika zdaniem SKO, że sporna inwestycja nie będzie oddziaływała negatywnie na środowisko. Zarówno wyliczenia uwidocznione w raporcie jak i jego końcowe wnioski nie zostały przez pozostałe strony w obiektywny sposób podważone. Raport został opracowany przy podanych przez wnioskodawcę założeniach m.in. co do możliwej wielkości produkcji i czasu pracy urządzenia ( maszyn), których organy orzekające nie mają prawa kwestionować. Dla takich też założeń zostały ustalone warunki środowiskowych uwarunkowań. Podkreśliło SKO nałożony decyzją obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej, jako zabezpieczający dodatkowo interesy pozostałych stron. Zdaniem organu odwoławczego w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do przyjęcia, że na terenach sąsiadujących z Zakładem wnioskodawcy nie będzie możliwa zabudowa mieszkaniowa. Zgodnie z art. 56 ust. 8 ustawy decyzja organu pierwszej instancji zawiera informację o sposobie zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa uwag i wniosków stron. Podkreślono też, że wytwórnia mas bitumicznych, która ma zostać zmodernizowana, istnieje w tym miejscu już od 30 lat i korzysta z dotychczasowych rozwiązań komunikacyjnych. Niezależnie od tego inwestor zaproponował inny dojazd do Zakładu, ograniczający jego uciążliwość. Zdaniem SKO strony miały zapewniony czynny udział w postępowaniu. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma charakteru uznaniowego i dlatego nie można odmówić ustalenia tych uwarunkowań, jeżeli inwestycja nie jest sprzeczna z planem zagospodarowania, nie narusza przepisów szczególnych, została zaakceptowana przez organy uzgadniające i nie występuje zasadność realizacji innego wariantu. W skargach na powyższą decyzję SKO do sądu administracyjnego ( sporządzonych łącznie ) J. G., A. B., Ł. P., K. P., D. T., U.H. i M. K. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Zarzucili, że decyzje te niedostatecznie precyzują warunki przedsięwzięcia oraz zostały wydane z naruszeniem art. 52 i art. 56 ustawy przez oparcie się na raporcie oddziaływania na środowisko przygotowanym niezgodnie z wymogami ustawy Prawo ochrony środowiska. Z naruszeniem art. 47 ustawy nie rozpoznano wpływu przedsięwzięcia na środowisko, a w szczególności na zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne i wzajemnego oddziaływania między tymi czynnikami. Z przyczyn wskazanych już wcześniej w odwołaniach decyzje organów zostały wydane zdaniem skarżących z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7, art. 77, art. 78 kpa. Zarzucono dalej, że z naruszeniem treści art. 142 kpa nie rozpoznano zarzutów co do niezaskarżalnych postanowień uzgadniających. Zdaniem skarżących organy z naruszeniem treści art. 107 § 3 kpa nie przedstawiły faktów które uznały za udowodnione, dowodów na których się oparły oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności. Z naruszeniem treści art. 10 kpa uniemożliwiono również skarżącym wypowiedzenie się co do uzupełniającego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu odwoławczym, co w świetle treści art. 81 kpa oznacza, że nie można uznać za udowodnione okoliczności, z tych dowodów wynikających. W uzasadnieniach skarg powtórzono w ogólnym zakresie zarzuty i argumentację przedstawioną wcześniej w odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo podniesiono, że SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniosło się do wszystkich zarzutów odwołań oraz do złożonych w tym postępowaniu wniosków dowodowych. W szczególności nie odniesiono się do zarzutu, że inwestycja wpłynie na zmianę krajobrazu oraz, że stanowi w istocie budowę a nie modernizację dotychczasowej wytwórni mas bitumicznych. Zdaniem skarżących raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko powinien uwzględniać maksymalną możliwą wielkość produkcji, gdyż produkcja w niższej wysokości będzie nieopłacalna ekonomicznie. W odpowiedzi na skargi ( łącznej ) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. W odniesieniu do zarzutów sformułowanych w skardze dodatkowo stwierdziło, że z punktu widzenia kwestionowanych warunków o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma znaczenia czy objęta nimi inwestycja zostanie uznana za budowę, czy też za modernizację w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Powołując się na treść stron 29 i 30 raportu o oddziaływaniu na środowisko stwierdziło SKO, że wbrew zarzutom skargi rozważono w nim różne warianty inwestycji. Stwierdziło też, że przedmiotem postępowania były warunki dla modernizacji wytwórni mas bitumicznych a nie dla budowy drogi. Dlatego też nie było potrzeby opracowywania raportu oddziaływania na środowisko budowy drogi. Zdaniem SKO strony postępowania miały zapewniony w nim czynny udział, zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesiono się do istotnych dla rozpoznania sprawy zarzutów stron, dokonano też oględzin miejsca planowanej inwestycji. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący J. G., A. B., Ł. P., K. P. i D. T. wnieśli o stwierdzenie nieważności postanowienia uzgadniającego Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], jako dotkniętego wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa, a to w związku z wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 15 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/GL 391/09, którym uchylono postanowienie SKO z dnia [...] r. W konsekwencji tego wyroku w obrocie prawnym pozostaje w dalszym ciągu wydane w tym samym przedmiocie postanowienie uzgadniające tego Starosty z [...] r. Oparcie się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji na postanowieniu dotkniętym wadą nieważności skutkuje przyjęciem, że została ona wydana bez wymaganego stanowiska organu uzgadniającego, względnie z rażącym naruszeniem prawa. Postanowieniem z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt II SA/GL 41/10 Sąd umorzył postępowanie ze skargi M. K. – K., a to wobec jej cofnięcia. Na rozprawie sądowej w dniu [...] r. przedstawiciel inwestora wniósł o oddalenie skarg podając, że nie ma zapotrzebowania na asfaltobeton w stopniu uzasadniającym wyższe wykorzystanie nowej maszyny do jego wytwarzania. Stwierdził również, że w okolicach wytwórni transport asfaltobetonu i surowców do jego wytwarzania odbywa się drogą prywatną a tylko na niewielkim odcinku drogą publiczną w części zabudowanej budynkami mieszkalnymi. Również uczestnik postępowania J. K. wniósł o oddalenie skarg podając, że po uruchomieniu nowej maszyny do produkcji asfaltobetonu uciążliwość produkcji uległa zmniejszeniu i jej nie odczuwa. Skarżący K. P. i D. T. podnieśli zaś, m.in. że w przyszłości popyt na asfaltobeton może ulec zwiększeniu, co spowoduje wzrost produkcji, zwłaszcza gdy zimowa przerwa w tej produkcji jest niewielka. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargi nie zasługują na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa powodującym jej wzruszenie na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Ponieważ objęte postępowaniem zamierzenie inwestycyjne należało do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2004 r. to zgodnie z treścią art. 46 ust. 3 w zw. z art. 46 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Prawa ochrony środowiska (która to ustawa ma w niniejszym postępowaniu zastosowanie w związku z treścią art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku ) oraz w związku z postanowieniem Burmistrza P. z dnia [...] r. o obowiązku sporządzenia dla tego przedsięwzięcia raportu o jego oddziaływaniu na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane było przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Zakres takiego postępowania został określony w art. 47 ustawy. Samą decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należało zaś wydać po uzgodnieniu warunków przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska oraz państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym – art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1a w zw. z art. 57 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy. W postępowaniu w ramach którego sporządzony jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa. Zakres raportu określa treść art. 52 oraz postanowienie wydane na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy, ( tj. w niniejszej sprawie postanowienie Burmistrza z dnia [...] r.). W przypadku gdy przedsięwzięcie ma być realizowane na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może być wydana po stwierdzeniu zgodności lokalizacji takiego przedsięwzięcia z ustaleniami tego planu ( art. 50 ust. 1 ustawy). Zakres samej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach został zaś określony w art. 56 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, z którego wynika, że zakres ten uzależniony jest w dużym stopniu od charakteru danego przedsięwzięcia i jego wpływu na środowisko. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z ww. przepisami Sąd uznał, iż nie zostały one naruszone w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności zachowana została przewidziana tymi przepisami procedura prowadząca do wydania takiej decyzji. Dotyczy to zarówno zapewnienia udziału społeczeństwu ( w tym skarżącym ) jak i współdziałania organów. W tym zakresie Sąd nie podziela stanowiska skarżących zawartego w ich piśmie procesowym z dnia [...] r. co do wydania zaskarżonej decyzji bez właściwego uzgodnienia ze Starostą P., jako organem ochrony środowiska. Sąd ocenia decyzję według stanu prawnego w chwili ich podjęcia i dlatego należy stwierdzić, że w chwili wydawania w rozpatrywanej sprawie decyzji przez organy obu instancji w obrocie prawnym pozostawało ostateczne postanowienie SKO w B. z dnia [...] r. uchylające postanowienie uzgadniające Starosty P. z dnia [...] r. W dacie ponownego orzekania przez Starostę tj. wydania postanowienia z dnia [...] r. nie było zatem w obrocie żadnego postanowienia uzgadniającego tego organu. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że postanowienie Starosty z dnia [...] r. zostało wydane w warunkach o jakich mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Nadto zdaniem Sądu z treści art. 142 kpa nie wynika uprawnienie organu odwoławczego do uchylenia, przy rozpoznawaniu odwołania od decyzji, niezaskarżalnych postanowień poprzedzających jej wydanie, a tym bardziej w sytuacji gdy zostały one podjęte przez organy w stosunku do których organ rozpoznający odwołanie nie jest organem odwoławczym. W konsekwencji do uchylenia takiego postanowienia, względnie do stwierdzenia jego nieważności, nie jest uprawniony również sąd administracyjny. Ewentualna nieprawidłowość takich postanowień może jedynie wpływać na ocenę legalności samej decyzji, gdyby zostało stwierdzone, że nieprawidłowość taka skutkuje mającą wpływ na wynik sprawy nieprawidłowością decyzji orzekającej o istocie sprawy. Takiej nieprawidłowości w odniesieniu do postanowienia uzgadniającego Starosty [...] Sąd się nie dopatrzył. Należy też podnieść, że co do meritum postanowienia tego organu z dnia [...] r. i z [...] r. niczym się nie różnią. Również z tego względu nie można zdaniem Sądu przyjąć, że zaskarżona decyzja została wydana bez wymaganego uzgodnienia z organem ochrony środowiska. Zdaniem Sądu legalności zaskarżonej decyzji nie może też podważać treść postanowienia uzgadniającego Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] r. nr [...], tylko z tego względu, że nie zawiera ono uzasadnienia w przedmiocie oceny oddziaływania spornego przedsięwzięcia na zdrowie ludzi. Należy bowiem zważyć, że obowiązujące przepisy nie określają bliżej treści takiego uzgodnienia. Z osnowy kwestionowanego uzgodnienia wynika, że zostało ono podjęte w zakresie "wymagań higienicznych i zdrowotnych". Oznacza to zdaniem Sądu, że określone w nim warunki realizacji spornego przedsięwzięcia zostały sformułowane przez ten specjalistyczny organ właściwie pod kątem zapewnienia właściwych warunków sanitarnych i zdrowotnych – również w odniesieniu do osób posiadających nieruchomości w sąsiedztwie. Brak wyraźnego nawiązania do tych warunków w uzasadnieniu tego postanowienia jego legalności i przydatności dla ustalenia środowiskowych uwarunkowań, nie przekreśla. Skarżący nie wskazali przy tym jakich to konkretnie warunków w zakresie ochrony ich zdrowia postanowienie to nie zawiera i jak w tym przedmiocie miałoby być sformułowane. Jakkolwiek zgodzić się trzeba ze skarżącymi, że SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniosło się do zarzutów odwołań dotyczących ww. postanowień organów uzgadniających, to brak ten nie może stanowić wystarczającej przesłanki uchylenia tej decyzji gdy jednocześnie nie zostało wykazane aby mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy p.p.s.a. Wbrew zarzutom skarżących brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 52, 56 i art.47 Prawa ochrony środowiska. Zawiera ona bowiem wystarczająco określone dla objętego postanowieniem przedsięwzięcia warunki jego realizacji z punktu widzenia środowiskowych uwarunkowań. Bezpodstawne jest w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego twierdzenie, że ustalając te warunki organy orzekające nie przeanalizowały wpływu planowanego przedsięwzięcia na zdrowie i warunki życia ludzi czy też na dobra materialne. Większość nałożonych warunków zmierza bowiem do maksymalnego ograniczenia takiego oddziaływania. Ochrona przed uciążliwościami działalności inwestycyjnej nie oznacza przy tym, że niedopuszczalna jest jakakolwiek działalność mogąca mieć negatywny wpływ na środowisko, w tym na zdrowie ludzi. Praktycznie bowiem w większości przypadków takie oddziaływanie w jakimś stopniu istnieje. Ochrona w tym przedmiocie może i powinna być rozumiana tylko w zakresie ograniczeń wynikających z obowiązujących przepisów np. w zakresie dopuszczalnego hałasu czy też stężeń poszczególnych zanieczyszczeń powietrza. W tym zaś zakresie brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że sporna inwestycja takie konkretne normy narusza. W szczególności skarżący nie przedstawili żadnych obiektywnych dowodów, że wymiana przedmiotowej maszyny do wytwarzania mas bitumicznych pogorszy warunki ich bytowania, ograniczy ich w korzystaniu z ich nieruchomości czy też spotęguje względnie spowoduje konkretnie określone i wykazane zagrożenia dla ich zdrowia, zwłaszcza gdy zważy się, że jak wynika z opracowanego dla spornej inwestycji raportu o oddziaływaniu na środowisko, co do większości przypadków dojdzie do zmniejszenia emisji substancji wprowadzanych do powietrza, w stosunku do produkcji przy użyciu dotychczasowej maszyny i to pomimo przewidywanego zwiększenia produkcji asfaltobetonu. W szczególności z raportu tego nie wynika aby emisja zanieczyszczeń do powietrza miała przekraczać dopuszczalne normy poza terenem do którego inwestor ma tytuł prawny. Nie zostało też wykazane aby z produkcją asfaltobetonu przy użyciu nowej maszyny wiązało się zwiększenie uciążliwości akustycznej, a w szczególności aby przy spełnieniu określonych w decyzji warunków miały być przekroczone poziomy hałasu dopuszczalne rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ( Dz. U. Nr 120 poz. 826 ). Podobnie ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby z uruchomieniem nowej maszyny miało dojść do zwiększenia uciążliwości zapachowej realizowanej produkcji mas bitumicznych, prowadzonej w tym miejscu już od 30 lat. W tym względzie należy też podnieść, że z obowiązujących przepisów nie wynika jak ta uciążliwość miałaby być w przypadku spornej produkcji obiektywnie mierzona i jakie jej wielkości byłyby dopuszczalne. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że uciążliwości w tym względzie dla takiej produkcji całkowicie wykluczyć się nie da. Chodzi jednakże o to aby ją zminimalizować oraz ograniczyć obszar jej występowania. Mając to na względzie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nałożono na inwestora stosowne obowiązki. Takie obowiązki nałożono też celem minimalizacji oddziaływania na środowisko w zakresie emisji zanieczyszczeń pyłowych do powietrza, emisji hałasu, ochrony wód oraz produkcji ścieków i odpadów. Zasadnie podkreślił też organ w uzasadnieniu swojej decyzji, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został opracowany przy założeniu wielkości produkcji 190.000 Mg rocznie, gdy tymczasem inwestor deklarował produkcję na poziomie 80.000 Mg. Przy mniejszej produkcji wielkości emisji zanieczyszczeń będą niższe od tych wynikających z raportu. Należy podkreślić, że kwestionowane warunki zostały określone dla konkretnej wielkości produkcji (80.000 Mg) i konkretnego czasu pracy (1200 h/rok) maszyny. Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji musi być zatem akcentowana przez skarżących okoliczność, że te wielkości mogą zostać w przyszłości przekroczone. Wówczas bowiem będziemy mieli do czynienia z inną inwestycją. Nadto nie zostało zdaniem Sądu w obiektywny sposób wykazane, iż przy przyjętych w decyzji założeniach co do wielkości produkcji, będzie ona finansowo nieopłacalna ( pomijając już możliwość kontrolowania w tym przedmiocie zamierzenia inwestycyjnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym). Trudno w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego podzielać stanowisko skarżących, że z naruszeniem art. 10 kpa byli oni pozbawieni czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności, że uniemożliwiono im wypowiedzenie się co do uzupełniającego materiału dowodowego, zgromadzonego na etapie postępowania odwoławczego. O możliwości takiego zapoznania się zostali bowiem przez SKO powiadomieni. Zarzut ten należałoby ewentualnie podzielić tylko w odniesieniu do skarżącego K. P., który zawiadomienie w tym przedmiocie otrzymał dnia [...] r. ( wcześniej było awizowane ) a zaskarżona decyzja została wydana dnia [...] r. Nie zostało jednak wykazane aby to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy p.p.s.a. gdy skarżący nie wskazali zgłoszenia jakich to istotnych w sprawie dowodów zostali pozbawieni, zwłaszcza w sytuacji gdy brali bardzo czynny udział w całym postępowaniu administracyjnym, wyrażając swoje stanowiska m.in. w licznych pismach procesowych. Skoro sporne zamierzenie inwestycyjne dotyczy modernizacji prowadzonej produkcji, polegającej na wymianie wykorzystywanej do tego maszyny, to nie można podzielić zdaniem Sądu stanowiska skarżących, że do opracowania raportu oddziaływania na środowisko, na którym oparły się organy orzekające, doszło z naruszeniem art. 52 ust. 1 pkt 5 i art. 55 ustawy. W takim bowiem przypadku wymieniona w tych przepisach warunkowość jest iluzoryczna. Alternatywą dla wymiany maszyny jest bowiem korzystanie w dalszym ciągu z maszyny dotychczasowej. Następstwa takiego wariantu w zakresie oddziaływania na środowisko zostały zresztą w raporcie przedstawione gdyż a contrario wynika z niego, że produkcja przy użyciu dotychczasowej maszyny oddziaływuje na środowisko bardziej uciążliwe. W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy treść art. 55 ustawy nie ma zdaniem Sądu w ogóle zastosowania i dlatego nie mogła zostać naruszona. Całkowicie należy podzielić pogląd SKO, że w sprawie nie było wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko dla budowy drogi dojazdowej do Zakładu wnioskodawcy, w sytuacji gdy nie ta inwestycja stanowiła przedmiot postępowania. Nie miała też znaczenia dla rozpoznania sprawy w zakresie określenia środowiskowych uwarunkowań okoliczność, czy przewidywana inwestycja stanowi budowę czy też tylko modernizację obiektu budowlanego. Przedmiot przyszłej inwestycji został bowiem dostatecznie sprecyzowany z punktu widzenia przepisów Prawa ochrony środowiska, normujących przesłanki wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wbrew stanowisku skarżących uzasadnienia decyzji organów obu instancji odnoszą się do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii i tym samym spełniają wymogi z art. 107 § 3 kpa. Wynika z nich również w oparciu o jakie dowody ustalono stan faktyczny sprawy. Brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do niektórych zarzutów odwołań ( np. co do wpływu inwestycji na zmianę krajobrazu ) nie może skutkować uchyleniem tej decyzji gdy samo rozstrzygnięcie znajduje zdaniem Sądu potwierdzenie w obowiązujących przepisach oraz w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Nie jest bowiem uchybieniem o jakim mowa w art. 145 § 1 c ustawy p.p.s.a. Trudno też zdaniem Sądu przyjąć, że z naruszeniem treści art. 7, 77 i art. 78 kpa organy orzekające pominęły bezpodstawnie dowody zgłaszane przez skarżących w sytuacji gdy nie były to dowody mające wpłynąć obiektywnie na zmianę istotnych ustaleń faktycznych i ich ocenę prawną. Z tych wszystkich względów skargi jako nieuzasadnione podlegały oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.