I FSK 279/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (spr.), Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia NSA Ryszard Mikosz, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. Sp. z o. o. z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt I SA/Rz 494/10 w sprawie ze skargi A. Sp. z o. o. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 9 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. Sp. z o. o. z siedzibą w N. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w R. kwotę 5.400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 października 2010r., sygn. akt I SA/Rz 494/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 9 czerwca 2010r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za maj 2006r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. 2. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że decyzją z dnia 9 czerwca 2010 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w R., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. ) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 14 czerwca 2007 r., nr [...] określającą w podatku od towarów i usług za maj 2006r., dla A. sp. z o.o. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 700 zł. W wyniku przeprowadzonej w spółce A. kontroli w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczania podatku VAT za miesiące: kwiecień, maj i czerwiec 2006 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. decyzjami z dnia 14 czerwca 2007 r. o kolejnych numerach: [...], [...], [...] określił Spółce kwotę zobowiązania podatkowego w podatku VAT za kwiecień 2006r. na 2 608zł. oraz ustalił jej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 109 797zł., za miesiąc maj 2006 r. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 700zł. oraz za czerwiec 2006 r. kwotę zobowiązania podatkowego na 72 349 zł. Od powyższych decyzji Spółka złożyła odwołania. Dodatkowo Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji [...] i [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w R., działając na podstawie 169 § 4 Ordynacji podatkowej wobec niewyjaśnienia przez Spółkę wątpliwości co do zakresu pełnomocnictwa udzielonego R. K. postanowieniami z dnia 6 listopada 2007 r. o kolejnych numerach [...], [...], [...] pozostawił bez rozpatrzenia wniesione odwołania oraz wnioski o wstrzymanie wykonania decyzji Nr [...], [...]. Pełnomocnik strony złożył zażalenie na postanowienie z dnia 6 listopada 2007r. nr [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania od decyzji w przedmiocie podatku VAT za miesiąc maj oraz na postanowienia z dnia 6 listopada 2007r. znak [...], [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji, wnosząc o ich uchylenie. Pełnomocnik ten wskazał, iż organ doręczając korespondencję wyłącznie do Spółki, z pominięciem pełnomocnika, pozbawił Spółkę fachowej pomocy prawnej. Podniósł on, iż tego typu doręczenie nie może być traktowane jako doręczenie prawidłowe i ma jedynie charakter informacyjny, a więc pism skierowanych do Spółki nie można uznać za prawidłowo doręczone. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2007r. organ drugiej instancji wezwał Spółkę do usunięcia braków wniesionych zażaleń poprzez potwierdzenie przez osoby upoważnione do reprezentacji Spółki zgodnie z wpisem w KRS, że pełnomocnictwo udzielone R. K. obejmuje także umocowanie do reprezentowania Spółki przed organem odwoławczym. W odpowiedzi na to wezwanie Spółka przedłożyła potwierdzoną jako zgodną z oryginałem kopię pisma z dnia 19 grudnia 2007r. podpisanego przez członka zarządu A. sp. z o.o. uprawnionego do jednoosobowej reprezentacji Spółki, zawierającego potwierdzenie, iż sporne pełnomocnictwo udzielone 20 czerwca 2007r. R. K. obejmuje prawo do reprezentowania Spółki w przedmiotowym postępowaniu także przed organem odwoławczym. Postanowieniami z dnia 31 stycznia 2008r. ( [...], [...], [...]) Dyrektor Izby Skarbowej w R. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia wskazując, że nie można było mówić o nieprawidłowościach w niedoręczaniu pism i decyzji organu pełnomocnikowi strony dopóki istniały wątpliwości co do zakresu jego umocowania. Wyrokiem z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Rz 361/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu skargi A. sp. z o.o. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 stycznia 2008 r., nr [...], nr [...] i nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za kwiecień 2006 r., i czerwiec 2006 r. i w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za maj 2006 r. uchylił zaskarżone postanowienia oraz poprzedzające je postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 listopada 2007 r., nr [...], nr [...] i nr [...], a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1724/08 oddalił skargę kasacyjną wniesioną od wyżej wymienionego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stanął na stanowisku, a Naczelny Sąd Administracyjny to stanowisko podzielił, że wobec wyjaśnienia przez stronę odwołująca się wątpliwości co do zakresu pełnomocnictwa, zadaniem organu II instancji był wynikający z zasady dwuinstancyjności postępowania obowiązek ponownego zbadania i rozstrzygnięcia prawidłowości udzielonego pełnomocnictwa. W wyniku ponownie rozpoznanego odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej, wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, określającą w podatku od towarów i usług za maj 2006 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 700 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie jest bezpośrednio związane z rozliczeniem podatku od towarów i usług za poprzedni okres rozliczeniowy, tj. za kwiecień 2006 r., które zostało zakończone postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 listopada 2007r. o pozostawieniu bez rozpoznania odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 czerwca 2007 r., Nr [...] określającej w podatku od towarów i usług za kwiecień 2006 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 2.608 zł oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 109,797 zł. Organ wskazał, że na powyższe postanowienie strona nie złożyła zażalenia, co skutkowało zakończeniem postępowania w I instancji i wobec nie wniesienia środka odwoławczego stało się ostateczne, choć nie rozstrzyga istoty sprawy. Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze zarzucono: - błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że Spółce zostało doręczone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 6 listopada 2007r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniesionego odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2006r. i w konsekwencji, że decyzja ta jest ostateczna. - naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie stronie merytorycznego załatwienia jej sprawy w postępowaniu podatkowym i art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie stronie działającej bez pełnomocnika czynnego udziału w postępowaniu. Wskazując na te uchybienia wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji jaki i poprzedzającej ją decyzji z dnia 14 czerwca 2007r. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną i oddalił ją. Według sądu w niniejszej sprawie kluczową okolicznością nie był sposób doręczenia przez organ decyzji i postanowień lecz fakt, iż pełnomocnik Spółki zaskarżył trzy postanowienia: - postanowienie w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji [...] - postanowienie w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2006r. [...] - postanowienie w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji [...]. Pełnomocnik nie zaskarżył zaś postanowień w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień i czerwiec 2006r., czego konsekwencją było zakończenie postępowań w sprawie podatku VAT za te miesiące. Sąd w pełni podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 8 lipca 2008r., w którym Sąd ten wskazał, że " za właściwe zatem i nie budzące wątpliwości należy uznać postępowanie Dyrektora Izby Skarbowej w R., który w związku z opisaną powyżej treścią pełnomocnictwa i przyjętym poglądem doktryny orzecznictwa, powziąwszy wątpliwość co do zakresu umocowania stawiającego pełnomocnika, wezwał reprezentowaną przez niego stronę do potwierdzenia czy pełnomocnictwo to obejmuje swoim umocowaniem również występowanie w imieniu strony w postępowaniu odwoławczym. Również, wbrew odmiennym twierdzeniom Spółki, skierowanie przedmiotowego wezwania bezpośrednio do strony, z pominięciem stawiającego w sprawie pełnomocnika, nie stanowiło naruszenia art. 123 i 145 § 2 Ordynacji Podatkowej, gdyż jak słusznie zauważył organ obowiązek doręczania pism do rąk ustanowionego w sprawie pełnomocnika, aktualizuje się dopiero z chwilą skutecznego jego ustanowienia tj. nie budzącego wątpliwości popartego złożonym do akt prawidłowym pełnomocnictwem, (wyrok NSA z 26 lipca 2006r. sygn. akt I GSK 2865/05). Dopóki zatem istnieje wątpliwość co do zakresu pełnomocnictwa a postępowanie ukierunkowane jest na wyjaśnienie kwestii umocowania, nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu na skutek skierowania korespondencji bezpośrednio do strony z pominięciem pełnomocnika". Sąd podkreślił, że pomimo doręczenia Spółce, na jej adres, pięciu postanowień Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 listopada 2006r., pełnomocnik złożył w przepisanym terminie zażalenie na trzy z nich. Brak zaskarżenia pozostałych postanowień dał organowi podstawę do uznania postępowania w sprawie określenia podatku od towarów i usług za kwiecień i czerwiec 2006r. za zakończone. Za prawidłowe Sąd ten uznał stwierdzenie organu, że rozliczenie skarżącej Spółki za maj 2006r. jest bezpośrednio związane z rozliczeniem podatku od towarów i usług za poprzedni okres tj. kwiecień 2006r. Rozliczenie skarżącej za kwiecień 2006r. zostało zweryfikowane decyzją z dnia 14 czerwca 2006r. [...] wydaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Skoro decyzja ta stała się ostateczna to nie może ona być weryfikowana i korygowana przez organ w ramach postępowania dotyczącego innego okresu. Ta weryfikacja nie może mieć miejsca w postępowaniu odwoławczym w zakresie podatku od towarów i usług za maj 2006r. Za bezzasadny również Sąd uznał zarzut naruszenia art.123 § 1 Ordynacji podatkowej bowiem od momentu oddalenia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wszystkie czynności toczyły się z udziałem pełnomocnika skarżącej Spółki. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał skargę za bezzasadną i na podstawie art.151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę tę oddalił. 4. Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: 1) naruszenie art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi będące konsekwencją przyjęcia przez WSA, iż nie doszło do naruszenia art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej wskutek braku skutecznego doręczenia postanowienia Dyrektora IS z 6 listopada 2007 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniesionego odwołania od decyzji Naczelnika US z 14 czerwca 2007 r. w sprawie podatku od towarów i usług za kwiecień 2006 r. przez co skarżąca nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i wskutek czego decyzja Naczelnika stała się ostateczna w rozumieniu art. 128 Ordynacji podatkowej, jako że skarżąca nie złożyła od niej odwołania w terminie wynikającym z art. 233 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej; 2) naruszenie art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a poprzez oddalenie skargi złożonej przez Skarżącego, pomimo że decyzja Dyrektora IS z dnia 9 czerwca 2010 r. (nr [...]) została wydana w wyniku naruszenia: a) art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie Skarżącemu merytorycznego załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, art. 123 § 1 oraz art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez uniemożliwienie Skarżącemu działającemu przez pełnomocnika czynnego udziału w postępowaniu podatkowym, zarówno w niniejszej sprawie, jaki i w sprawie, której rozstrzygniecie bezpośrednio warunkowało treść zaskarżonej decyzji, b) art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie skarżącej działającej przez pełnomocnika czynnego udziału w postępowaniu podatkowym, zarówno w niniejszej sprawie, jak i w sprawie, w której rozstrzygnięcie bezpośrednio warunkowało treść zaskarżonej decyzji, c) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, 3) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób odpowiadający wymogom prawa; tj. poprzez nie odniesienie się do wszystkich argumentów podnoszonych przez Skarżącego w skardze na poparcie stawianych zarzutów oraz brak oceny ich poprawności. 5. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w R. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. 6. Naruszenie wskazanych w pkt 1 skargi kasacyjnej przepisów skarżąca upatruje w braku jej zdaniem skutecznego doręczenia postanowienia Dyrektora IS o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniesionego odwołania od decyzji organu pierwszej instancji w zakresie podatku od towarów i usług za kwiecień 2006 r. Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja określająca kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2006 r. w innej wysokości niż wynikało to ze złożonej przez Spółkę deklaracji podatkowej. Skarżąca w tym zarzucie próbuje jednak podważyć, to że decyzja dotycząca podatku od towarów i usług za kwiecień 2006 r. jest decyzją ostateczną, kwestionując stanowisko organów co do skutecznego doręczenia tej decyzji stronie. Decyzja będąca przedmiotem niniejszego postępowania rzeczywiście jest konsekwencją decyzji określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe za kwiecień 2006 r. W sytuacji jednak, gdy w aktach podatkowych znajduje się dowód doręczenia skarżącej także decyzji dotyczącej podatku VAT za kwiecień 2006 r., to powoływanie się w skardze kasacyjnej na brak doręczenia tej decyzji trudno w tej sprawie uznać za skuteczne. Nie może być też przedmiotem oceny w tej sprawie, to czy prawidłowe było doręczenie tej decyzji stronie, czy też należało doręczyć tę decyzję pełnomocnikowi. Zarzuty te skarżąca powinna bowiem zgłaszać w postępowaniu dotyczącym określenia podatku VAT za kwiecień 2006 r. Jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji weryfikacja decyzji ostatecznej za kwiecień 2006 r. nie może mieć miejsca w postępowaniu dotyczącym innego okresu rozliczeniowego, co do którego to okresu wydana została odrębna decyzja. 7.1. Przechodząc do oceny zarzutów zawartych w punkcie 2 wskazać trzeba przede wszystkim to, że sprawa ta w tym zakresie była już przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W powołanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku orzeczeniu z 8 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Rz 361/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny na stronie 7 uznał za właściwe postępowanie Dyrektora Izby Skarbowej, które ze względu na wątpliwości wynikające z treści pełnomocnictwa wezwał Spółkę do wyjaśnienia tych wątpliwości. Sąd ten wyraźnie też stwierdził, że wbrew odmiennym twierdzeniom Spółki skierowanie tego wezwania do strony z pominięciem stawającego w sprawie pełnomocnika nie stanowi naruszenia art. 123 i art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej. Dopóki istnieje wątpliwość co do zakresu pełnomocnictwa, a postępowanie ukierunkowane jest na wyjaśnieniu kwestii umocowania nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu na skutek skierowania korespondencji bezpośrednio do strony z pominięciem pełnomocnika. To stanowisko WSA zawarte w wyroku z 8 lipca 2008 r. podzielił Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną organu od tegoż. W wyroku z 14 stycznia 2010 r. w sprawie sygn. akt 1724/08 NSA zaaprobował też ocenę Sądu pierwszej instancji, że wątpliwości co do zakresu pełnomocnictwa ustały na etapie postępowania zażaleniowego od postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania, stwierdzając, że z perspektywy organu rozpatrującego zażalenie strony brak było już przeszkód do rozpoznania sprawy w pełnym zakresie i rozstrzygnięcia jej pod względem merytorycznym ( vide k 6-7 uzasadnienia orzeczenia wskazanego wyżej). 7.2 Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2006, str. 324). 7.3. Do oceny prawnej zawartej we wskazanych wyżej wyrokach WSA i NSA zastosował się zarówno organ jak i Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, nie można wobec tego uznać za skuteczne zarzuty skargi kasacyjnej kwestionujące obecnie tę ocenę. Trudno też w tej sytuacji uznać za zasadny zarzut naruszenia zasady zaufania określonej w art. 121 Ordynacji podatkowej. Naruszenie tego przepisu skarga kasacyjna wiąże bowiem z nieprawidłowościami w zakresie doręczeń pism. 8. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa wymogi formalne uzasadnienia. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy określone w tym przepisie. Przepis ten nie stanowi natomiast wystarczającej podstawy do kwestionowania ustaleń przyjętych w sprawie i oceny materiału dowodowego, a taką próbę podejmuje skarżąca podnosząc, że Sąd ten arbitralnie stwierdził, że skarżącej zostały doręczone postanowienia odmawiające rozpoznania odwołań w zakresie zobowiązań w podatku od towarów i usług za kwiecień i czerwiec 2006 r. Nie można też zgodzić się ze skarżącą by doszło do naruszenia przepisu określającego wymogi uzasadnienia ze względu na przytoczenie przez Sąd pierwszej instancji przy ocenie zarzutu naruszenia art. 123 oraz art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej jedynie oceny wyrażonej w uzasadnieniu wyroku z 8 lipca 2008 r. w sprawie sygn. akt I SA/Rz 361/08 skoro Sąd ten oceną tą był, jak to już wyżej wskazano związany. 9. Wobec powyższego nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej należało stosownie do art. 184 p.p.s.a orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.