II GSK 1400/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 682/10 w sprawie ze skargi J. K. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 682/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę J. K. (zwanego dalej: skarżącym) na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący. Została ona sporządzona osobiście. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej: p.p.s.a.). W omawianej ustawie przyjęto system odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a., które polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio zastosowany. Zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem przepisów art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152. Z powyższych uregulowań wynika zatem konieczność stosowania m.in. tych przepisów p.p.s.a., które odnoszą się do wymogów formalnych skargi kasacyjnej, określonych w art. 175 p.p.s.a. Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3. Z treści § 2 tego przepisu wynika, że przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zachowanie tzw. przymusu adwokackiego stanowi dodatkowy wymóg, jaki musi spełniać skarga kasacyjna, aby mogła zostać skutecznie wniesiona. Skarżący nie jest osobą uprawnioną do sporządzenia skargi kasacyjnej, a mimo to wniósł skargę kasacyjną sporządzoną osobiście. Skutkuje to stwierdzeniem niedopuszczalności skargi kasacyjnej i jej odrzuceniem na podstawie art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.